เรื่องของเรื่องคือผมมีเพื่อนอยู่คนนึง(เธอเป็นทอม) เธอมักจะเอาเรื่องไม่สบายใจ ต่างๆนาๆมาระบายให้ผมฟังเป็นประจำ ผมก็รับฟังทุกครั้ง ถึงจะให้คำปรึกษาอะไรไม่ค่อยได้ก็เถอะ ซึ่งมันเป็นแบบนี้อยู่นานจนเราสนิทกัน มีอะไรก็คุยกันได้แทบทุกเรื่อง แชร์ทั้งเรื่องๆดีๆเรื่องร้ายๆเวลาจะทำอะไรจะออกไปไหนก็ call บอกกันตลอด โทรตามโทรเรียกได้ตลอดโทรปลุกเป็นเรื่องปกติของพวกเรา เรียกได้ว่าติดต่อกันเกือบ24ชม. ถ้าเค้าไม่ใช่ทอมคนอื่นก็คงมองว่าเราคงเป็นแฟนกัน
แต่ทุกอย่างที่ดีๆมันกลับแย่ลงเมื่อความรู้สึกผมเริ่มเปลี่ยนไป ผมเริ่มมีอาการหวงเวลาเค้าสนุกสนานกับเพื่อนคนอื่น เริ่มไม่พอใจเวลาเค้ากับเพื่อนคุยบางเรื่องที่ผมไม่รู้ เริ่มเซ้าซี้ คาดคั้นเวลาเค้าทำตัวแปลกไป เมื่อสร้างความอึดอัดใจให้เค้ามากๆ นานๆเข้าสุดท้ายเค้าก็ทนไม่ไหว เค้าหนีหายออกไปจากชีวิตผม
ผมพยายามติดต่อ พยายามเข้าหา แต่กลับว่าทำให้เค้ายิ่งห่างออกไป ยิ่งเลี่ยงหลบผมยิ่งกว่าเคย
พอไม่มีเค้า ผมก็ได้อยู่กับตัวเอง มันทำให้ผมได้มองย้อนการกระทำของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันแย่แค่ไหน ผมมีสิทธิ์อะไรไปแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเค้า สำคัญตัวเองผิดไป แค่หลงคิดว่าเราสนิทกันไปเอง จากคนที่ชื่นชอบการนอนกลับกลายเป็นคนนอนไม่หลับ หลับๆตื่นๆตลอดทั้งคืน ผมจมอยู่กับความคิดเช่นนั้นอยู่3-4อาทิตย์ ทำให้ผมได้รู้หัวใจตัวเองว่า ผมชอบเค้าแล้วหละ
จนวันนึง เค้าก็กลับเข้ามากลับมาพูดคุยกันเหมือนไม่เคยมีปัญหาอะไรกัน ทำทุกอย่างปกติสุข ทุกอย่างมันก็ดูเหมือนจะดีแต่ผมกลับเป็นฝ่ายอึดอัดเสียเอง ผมรู้สึกถึงกำแพง กำแพงที่ผมพยายามจะข้ามไปแต่ก็โดนดันกลับมาตลอด เวลาพูดคุยในกลุ่มเพื่อน ผมจะเป็นเหมือนคนนอกไม่สามารถมีส่วนร่วมกับการสนทนาใดๆกับเค้าได้เลย ทุกครั้งที่ผมพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนคนอื่นมันก็ปกติดี แต่พอคุยกับเค้า บทสนทนาผมจะกลายเป็นถูกเมิน และข้ามไปคุยเรื่องอื่นเสียทุกครั้ง จากที่แต่ก่อนอะไรๆก็เรา แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว
เรื่องราวเป็นเช่นนี้เรื่อยๆมา จากที่เคยสนิทใกล้ชิดกลับยิ่งห่างออกไป ยิ่งนานไปผมก็รับรู้ได้ว่าความสัมพันธ์มันยิ่งลดลง ถ้าอยู่แบบนี้ต่อไป ผมคงกลายเป็นคนอื่นสำหรับเค้าแน่นอน ซึ่งผมคงทำใจไม่ได้ถ้าเป็นอย่างนั้น ความรู้สึกที่ผมมีให้เค้าตั้งแต่ที่เค้ากลับมาผมไม่สามารถแสดงมันออกไปได้อีกเลย มันอัดอั้นอยู่เต็มอก
ผมคิดว่าความสัมพันธ์ของผมกับเค้าคงไม่มีทางได้ไปต่ออีกแล้ว ยิ่งเค้าเป็นทอม เค้าก็ไม่ได้สนใจผู้ชายแต่แรกอยู่แล้ว ผมคิดไม่ตกจริงๆว่าจะทำอย่างไรต่อไป ใจนึงก็อยากจะเดินออกมาแล้วเก็บความรู้สึกที่มีไว้กับตัว ส่วนอีกใจก็อยากจะบอกความรู้สึกที่มีให้เค้าฟังให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย
ปล.**เพิ่งเคยตั้งกระทู้ครั้งแรกนะคับ ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยจ้า
**จิตใจตกอยู่ในสภาวะloserที่เศร้าซึม
ถ้ารู้ว่าความสัมพันธ์มาถึงทางตัน ผมควรจะเก็บความรู้สึกไว้แล้วเดินออกมาหรือจะสารภาพรักออกไปแล้วยอมรับผลที่จะตามมา???
พอไม่มีเค้า ผมก็ได้อยู่กับตัวเอง มันทำให้ผมได้มองย้อนการกระทำของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันแย่แค่ไหน ผมมีสิทธิ์อะไรไปแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเค้า สำคัญตัวเองผิดไป แค่หลงคิดว่าเราสนิทกันไปเอง จากคนที่ชื่นชอบการนอนกลับกลายเป็นคนนอนไม่หลับ หลับๆตื่นๆตลอดทั้งคืน ผมจมอยู่กับความคิดเช่นนั้นอยู่3-4อาทิตย์ ทำให้ผมได้รู้หัวใจตัวเองว่า ผมชอบเค้าแล้วหละ
ปล.**เพิ่งเคยตั้งกระทู้ครั้งแรกนะคับ ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยจ้า
**จิตใจตกอยู่ในสภาวะloserที่เศร้าซึม