สวัสดีค่ะ เราพึ่งเลิกกับแฟน จริงๆแล้วมันก็เป็นครั้งที่ 2 แล้วค่ะ ตอนที่เลิกกันเค้าก็มีเหตุผลหลายอย่างที่เราเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ขอเกริ่นถึงแฟนเก่าก่อนนะคะ เราเจอกันทาง Face book ค่ะ แต่เราก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไรเพราะว่าก็โลกโซเซียลอะเนอะ แต่พอยิ่งได้คุยกันยิ่งรู้สึกดีค่ะ เลยตัดสินใจนัดเจอกัน ยิ่งพอเจอเท่านั้นแหละค่ะ คือเค้าไม่ใช่คนหล่อ แต่ว่ายิ่งเจอยิ่งคุยยิ่งอบอุ่น เป็นคนน่ารักมากค่ะ เวลาทำงานของเราส่วนมากไม่ค่อยตรงกัน แต่เค้าก็ยอมตื่นเช้าไปรับไปส่งเราตลอดไม่เคยบ่นเลย เราคบกันมาเรื่อยๆประมาณ 4 เดือน ทะเลาะกันบ้าง แต่ว่าเรายิ่งรู้สึกรักเค้ามากเพราะว่าเราไม่เคยเจอคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจสุดๆ เป็นทั้งเพื่อน แฟน พ่อ ในเวลาเดียวกัน สเปคในฝันเลยค่ะ เก่ง สุขุม มีความคิดที่โตกว่าเรา แต่พอช่วงจะปีใหม่เค้าก็บอกเราว่าเค้าต้องกลับไปทำงานที่บ้าน ที่ภูเก็ต เราก็มีนอยนิดนึงแต่ว่าก็โอเค ถ้าเรารักกันไม่มีอะไรที่ต้องคิดเยอะ และเราคิดว่าวันนึงเราคงต้องย้ายตามไปที่นู่น พอไปอยู่ได้เกือบเดือนเราก็มีทะเลาะกันเยอะขึ้น เพราะว่าเค้าเป็นคนค่อนข้างติดเพื่อนและโลกส่วนตัวสูงมากๆ และเค้าก็ทำงานหนักมาก  เราก็พยายามจะเข้าใจค่ะ ต้องบอกก่อนนะคะสาเหตุที่นอยหนักมากคือเค้าแทบจะไม่โทรหาเลยค่ะ มีแต่พิมพ์คุยกัน แต่ว่านั่นยิ่งทำให้เรารักเค้ามาก ข้อความที่เด้งขึ้นมาแต่ละวันนี่เหมือนยาชูกำลังเลยค่ะ สุดท้ายวันที่เราไม่คาดคิดก็มาถึงเราทะเลาะกันจนตัดสินใจว่าจะเลิกและเราก็บล๊อคเฟสเค้าเลยค่ะ ผ่านไป 2 วัน เราสำนึกได้เลยโทรหาเค้า ซึ่งคำตอบมันทำให้เราใจสลายมากๆ เค้าเลือกที่จะไม่กลับมาค่ะ เค้าบอกว่าเราทำให้เค้าเสียความรู้สึกมากๆ และก็ทอปซีเคร็ดเลยค่ะ เราก็มีคุยกันบ้างเรื่องที่บ้านเค้าค่ะ เค้าเป็นอิสลามค่ะพี่น้องงง ตลอดเวลาที่คบกันมาไม่มีท่าทีเลย และก็ไม่เคยบอกเราเลยค่ะ และเค้าบอกเราว่าเค้าไม่มีศาสนานะคะ ซึ่งเอาจริงๆเค้าไม่เคร่งไม่อะไรเลยค่ะ ซึ่งเค้าก็ยอมรับกับเรานะคะว่าเค้าไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ซึ่งลองคุยกับที่บ้านแล้ว ยังไงก็ต้องเข้าตามเค้าค่ะ ซึ่งพอเรามาถึงจุดนี้พูดตรงๆว่าไม่สนใจแล้ว รักมาก เข้าก็เข้า คุยกับพ่อแม่เรา ก็โอเคไม่มีปัญหาค่ะ ตามใจเรา แต่พอยิ่งคุยยิ่งพูดยังไงเค้าก็ไม่โอเคค่ะ และก็ให้เราไปจากชีวิตเค้า พอมาถึงจุดนึงเราก็โอเค ถึงแม้ว่าจะรักมากแต่ในเมื่อเค้าตัดสินใจแล้วเราก็ทำอะไรไม่ได้ เลือกจบกันด้วยดีค่ะ แต่ว่าเราก็ไม่ได้บล๊อคเฟสหรือช่องทางติดต่ออะไรนะคะ แต่ว่ามันยิ่งยากค่ะ เพราะเราตัดสินใจไม่คุย ไม่ทัก คอยดูเค้าห่างๆ ปล่อยให้เค้าไปค่ะ เลิกกันช่วงแรกเจ็บมากเลยค่ะ รู้สึกเหมือนใจแตกสลายไปเลยค่ะ แต่ก็มาทำงานทุกวันนะคะ แต่มาแบบไร้วิญญาณมากค่ะ นั่งร้องไห้หน้าจอคอมทุกวัน แต่โชคดีมากๆค่ะที่คนรอบตัวเรามีแต่คนทัศนคติดีดี เค้าเริ่มสอนให้เรามีสติ ออกไปหากิจกรรมทำ ไปวิ่ง ไปดูหนัง ไปนั่งชิวฟังเพลงร้านเหล้าบ้าง ไปทำเล็บ ไปทำสีผม อะไรที่ไม่เคยทำหมดค่ะนาทีนี้ และเค้าก็สอนให้เรารู้จักกฏของแรงดึงดูดค่ะ ให้เราคิดดีกับเค้า และเราก็เริ่มเข้าไปดูคลิปต่างๆที่สอนเรื่องความรัก การคิดบวก การตัดใจไม่ติดต่อเค้าไปอีก ซึ่งมันทำให้เราถึงจุดที่คิดได้หลายอย่างค่ะ เราก็เริ่มโอเคขึ้น แต่ก็ยังมีช่วงจังหวะที่คิดถึงมาก ผ่านมาเกือบ 2 อาทิตย์ค่ะ เราก็ไปทำนู่นทำนี่ของเราปกติพร้อมกับคิดถึงเค้าไปพร้อมกันนั่นแหละค่ะ สุดท้ายเค้าทักมาค่ะ ว่าเราทำยังไงถึงลืมเค้าได้ ทำไมเค้าถึงคิดถึงเราจัง จะทำอะไรดูเป็นเรื่องยากไปหมด คิดถึงแต่เรา ซึ่งเราตอนนั้นก็ดีใจมากค่ะ และก็เริ่มกลับมาคุยกันซึ่งมันดีมากๆเพราะเราก็เริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง ให้เวลากับเค้า ไม่ตามจิกเค้าเหมือนเมื่อก่อนค่ะ แต่ว่าเราก็มีทำใจไว้อยู่บ้างนะคะเผื่อว่าอะไรมันจะไม่ได้เป็บแบบที่หวัง ที่สำคัญเค้าให้ความหวังเราสุดๆค่ะ ถึงกับชวนสร้างบ้าน ดูแบบบ้านกันเลยทีเดียว คุยกันมาได้ 2 อาทิตย์กว่าๆค่ะ เค้าก้เริ่มห่างๆ เพราะว่างานเยอะและก็แม่ไม่สบาย ก่อนหน้านั้นเรามีแพลนจะบินไปภูเก็ตด้วยนะคะ คิดว่าทุกอย่างมันคงจะดีขึ้นถ้าได้ไปคุยกันตรงๆ อย่างน้อยถ้าจะจบหรือจะไปต่อเราก็ยังได้คุยกัน แพลนเราวันที่ 27 กุมภาพันธ์นี้ค่ะ จะไป 10 วันเลยทีเดียว ลางานเรียบร้อยแล้วด้วย และวันที่ไม่อยากให้มาถึงก็มาถึงอีกรอบค่ะ คืนวันที่ 14 กุมภาพันธ์เราก็ยังโทรคุยกันปกติ พูดถึงแพลนที่จะไปปกตินะคะ ไม่ได้มีการทะเลาะอะไรกันเลย วันต่อมาเราไปเที่ยวระยองค่ะ ซึ่งเราก็บอกเค้าปกติ กลับมาถึงหน้าบ้านประมาณบ่ายพอก้าวขาลงจากรถเท่านั้นละค่ะ ข้อความเด้งขึ้นว่าขอโทษจริงๆที่ต้องทำแบบนี้ รักเธอนะ ขอให้เจอแต่คนดีดี และก็ขอโทษ เข่าทรุดเลยค่ะ รีบพิมพ์กลับไปว่าเธอเป็นอะไร เราไม่เข้าใจค่ะ เค้าก็บล๊อคเฟสเราเลย เราโทรไปก็ไม่รับ ส่งข้องความไปก็ไม่ตอบ เราก็ร้องไห้หนักมากเลยค่ะ รู้สึกแย่มากๆเพราะมันไม่มีเหตุผลอะไรให้เราเลย ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่เบลอๆงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เรามาตั้งสติและก็ไม่คิดจะโทรหรือข้อความไปอีกเพราะเค้าคงตัดสินใจแล้ว รู้สึกแย่มากเลยค่ะ แต่ก็อีกนั่นแหละค่ะ เรามีเพื่อนที่ดี กำลังใจที่ดี ที่สำคัญที่บ้านเราก็ให้กำลังใจดีมากค่ะ ตอนนี้เราก็เดินทางเร็วขึ้น กลับบ้าน ไปเที่ยวต่างจังหวัดไม่อยากจะคิดอะไรค่ะ แต่ก็มีคิดถึงเค้าอยู่ตลอดเวลาแหละค่ะ แต่ว่าไม่ได้เจ็บมากเท่าครั้งแรก แต่พูดตรงๆว่าไม่พร้อมจะมีใครเลยค่ะ ใครเข้ามาตอนนี้ดีดออกหมด จะคนไทย ต่างชาติ ยังไงรักก็คือรักอะค่ะ มันยังไม่สามารถถึงจุดที่เราเดินออกมาจากความเจ็บปวด แต่ก็หวังว่าซักวันนึงเราคงจะเดินออกมาได้ค่ะ เราก็ได้แต่หวังให้เค้ามีความสุข ก็ยังหวังดีและก็รักอยู่อย่างนี้แหละค่ะ บางทีเราก็ไม่อยากที่จะตามหาคำตอบนะคะ แต่ว่าที่มาเล่าแค่อยากระบายและก็อยากได้ความคิดเห็นดีดีจากท่านผู้มีประสบการณ์ และก็ความคิดของคุณผู้ชายทั้งหลายค่ะ ว่าเค้าคิดอะไรกันอยู่ถึงทำแบบนี้...