สวัสดีค่ะ อันนี้เป็นกระทู้แรกนะคะ ตอนนี้เราอยู่ม.ปลายค่ะ พึ่งย้ายมาอยู่กับแม่ที่จากกันมากว่า 6 ปี
เราย้ายมามีความสุขดีค่ะ แต่มีปัญหาเรื่องทะเลาะกับแม่บ่อยมากๆ ปกติเราแทบไม่เคยเป็นแบบนี้แค่บางครั้งกับยายค่ะ เราเป็นคนทิฐิค่อนข้างสูงน่ะค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าวันก่อนเรากลับมาจากโรงเรียน แล้วเราเห็นเครื่องซักผ้าเปิดทิ้งไว้ มันพังแล้วเปิดไว้มันจะเปลืองไฟ เราเลยเดินไปบอกแม่แบบอารมณ์หงุดหงิดค่ะ แม่ทำไมเปิดเครื่องซักผ้าทิ้งไว้ตลอด มันเปลืองไฟ ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าแม่หงุดหงิดอะไร แกตอบมาว่า ไม่ต้องมาสอนกู กูรู้กูโตพอ ทีเปิดพัดลมในห้องล่ะ คืออันเราเปิดพัดลมทิ้งไว้ค่ะ กะจะลงมากินน้ำแล้วขึ่นห้อง แม่ดันใช้ทำงานบ้านเราเลยเผลออยู่ข้างล่างยาว จนลืมไปปิดพัดลม ตอนนั้นแม่พูดมาเราเหวอค่ะ แต่นิสัยเราไม่ใช่เป็นจี้จุดเรื่องพวกนี้ เลยไม่ได้สวนไป
แต่แม่ก็ยังพูดกระแทกใส่ เราเลยเผลอสวนทันที พัดลมมันจะเปลืองซักเท่าไหร่กันเชียว ตอนนั้นรู้สึกผิดค่ะ แต่มันเหลืออด
วันนั้นเรารีบล้างจานขึ้นไปบนห้องแล้วไม่ยอมลงมาเลย หยุดเสาร์อาทิตย์พอดี เราไม่ยอมมาทั้งวันกะรอแม่เรียกเราคิดว่าไม่ผิด เลยรอแม่ง้อ แต่ไม่ใช่ค่ะ แม่ไม่สนใจทั้งพ่อที่เป็น่อเลี้ยงก็ไม่สน มองไปก็ไม่ง้อคุยกันสนุกสนานเหมือนเราไม่มีตัวตน สองวันนั้นเราไม่ได้แตะข้าวซักมื้อ กินแค่ขนมปัง2อันเล็กๆตอนควักเงินไปซื้อน้ำยาซักผ้าใกล้บ้าน
จนวันจันทร์เราเหนื่อยมากไม่มีแรงเนื่องจากไม่ได้กินข้าวมา2วัน พ่อเลี้ยงและแม่ไม่สนใจแถมยังนินทาอีก เราก็ไม่อยากลงไปกินข้าว เพนาะงานบ้านเราไม่ได้แตะ ไม่ได้ช่วย อยู่แต่ในห้อง แถมถ้าลงมากินอีกคงจะนินทากันน่าดู วันจันทร์เราไม่มีเงินซักบาท หิวก็หิวดีเรามีเงินค่ารายงานค่ะ 45 บาท เลยรอด
ตามสเต็ปเดิมกลับบ้านมาเงียบ เราเลยหนีขึ้นห้อง ทั้งใจในคิดว่าเราไม่ผิด จนวันนี้ค่ะวันอังคาร วันนี้เรามีเรียนพิเศษตอน 11 โมงเช้านี้เองค่ะ เรารวบรวมความกล้าเดินลงไปแล้วบอกว่า แม่ไปส่งหนูที่เรียนพิเศษหน่อย วันนี้โรงเรียนหยุดติวเตอเลยนัดน่ะค่ะ แม่ไปตอบ นอนดูหนังแบบไม่สนใจได้ยินแน่อนค่ะ ยืนหัวโด่ขนาดนนี้ พอแม่ไม่ตอบเราเสียใจค่ะ รู้สึกแปลบๆ หันไปมองพ่อเลี้ยงอย่าว่าแต่แม่เลย พ่อเลี้ยงมองเรายิ่งกว่าฝุ่น วันนี้เลยไมาได้กินข้าวอีกตามเคย เราไม่กล้างไปกินค่ะ ทั้งโดนนินทาในหมู่ญาติเรา โครตเสียใจค่ะ
ความคิดเราอาจจะยังเด็กอยู่นะคะ แต่เราจริงจังค่ะ
เปิดออกคุยกันไม่ไหวแน่ๆค่ะ เราทิฐิสูงด้วย นิสัยเสียอีก แต่เราไม่ชอบแบบนี้ เราควรทำตัวยังไงดีคะ เราผิดตรงไหนหรือป่าว มันร้ายแรงขนาดที่แม่กับพ่อเลี้ยงเมินเลยเหรอคะ เราไม่มีแม้กระทั่งเงินไปโรงเรียน ติดหนี้เพื่อนไปหมด ทำยังไงถึงจะแก้ปัญหานนี้ได้คะ ขอบคุณค่ะ
ถูกครอบครัวเมิน ไม่สนใจ เฮฮากันเล่นกันปกตินอกจากเรา ทำไงดี
เราย้ายมามีความสุขดีค่ะ แต่มีปัญหาเรื่องทะเลาะกับแม่บ่อยมากๆ ปกติเราแทบไม่เคยเป็นแบบนี้แค่บางครั้งกับยายค่ะ เราเป็นคนทิฐิค่อนข้างสูงน่ะค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าวันก่อนเรากลับมาจากโรงเรียน แล้วเราเห็นเครื่องซักผ้าเปิดทิ้งไว้ มันพังแล้วเปิดไว้มันจะเปลืองไฟ เราเลยเดินไปบอกแม่แบบอารมณ์หงุดหงิดค่ะ แม่ทำไมเปิดเครื่องซักผ้าทิ้งไว้ตลอด มันเปลืองไฟ ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าแม่หงุดหงิดอะไร แกตอบมาว่า ไม่ต้องมาสอนกู กูรู้กูโตพอ ทีเปิดพัดลมในห้องล่ะ คืออันเราเปิดพัดลมทิ้งไว้ค่ะ กะจะลงมากินน้ำแล้วขึ่นห้อง แม่ดันใช้ทำงานบ้านเราเลยเผลออยู่ข้างล่างยาว จนลืมไปปิดพัดลม ตอนนั้นแม่พูดมาเราเหวอค่ะ แต่นิสัยเราไม่ใช่เป็นจี้จุดเรื่องพวกนี้ เลยไม่ได้สวนไป
แต่แม่ก็ยังพูดกระแทกใส่ เราเลยเผลอสวนทันที พัดลมมันจะเปลืองซักเท่าไหร่กันเชียว ตอนนั้นรู้สึกผิดค่ะ แต่มันเหลืออด
วันนั้นเรารีบล้างจานขึ้นไปบนห้องแล้วไม่ยอมลงมาเลย หยุดเสาร์อาทิตย์พอดี เราไม่ยอมมาทั้งวันกะรอแม่เรียกเราคิดว่าไม่ผิด เลยรอแม่ง้อ แต่ไม่ใช่ค่ะ แม่ไม่สนใจทั้งพ่อที่เป็น่อเลี้ยงก็ไม่สน มองไปก็ไม่ง้อคุยกันสนุกสนานเหมือนเราไม่มีตัวตน สองวันนั้นเราไม่ได้แตะข้าวซักมื้อ กินแค่ขนมปัง2อันเล็กๆตอนควักเงินไปซื้อน้ำยาซักผ้าใกล้บ้าน
จนวันจันทร์เราเหนื่อยมากไม่มีแรงเนื่องจากไม่ได้กินข้าวมา2วัน พ่อเลี้ยงและแม่ไม่สนใจแถมยังนินทาอีก เราก็ไม่อยากลงไปกินข้าว เพนาะงานบ้านเราไม่ได้แตะ ไม่ได้ช่วย อยู่แต่ในห้อง แถมถ้าลงมากินอีกคงจะนินทากันน่าดู วันจันทร์เราไม่มีเงินซักบาท หิวก็หิวดีเรามีเงินค่ารายงานค่ะ 45 บาท เลยรอด
ตามสเต็ปเดิมกลับบ้านมาเงียบ เราเลยหนีขึ้นห้อง ทั้งใจในคิดว่าเราไม่ผิด จนวันนี้ค่ะวันอังคาร วันนี้เรามีเรียนพิเศษตอน 11 โมงเช้านี้เองค่ะ เรารวบรวมความกล้าเดินลงไปแล้วบอกว่า แม่ไปส่งหนูที่เรียนพิเศษหน่อย วันนี้โรงเรียนหยุดติวเตอเลยนัดน่ะค่ะ แม่ไปตอบ นอนดูหนังแบบไม่สนใจได้ยินแน่อนค่ะ ยืนหัวโด่ขนาดนนี้ พอแม่ไม่ตอบเราเสียใจค่ะ รู้สึกแปลบๆ หันไปมองพ่อเลี้ยงอย่าว่าแต่แม่เลย พ่อเลี้ยงมองเรายิ่งกว่าฝุ่น วันนี้เลยไมาได้กินข้าวอีกตามเคย เราไม่กล้างไปกินค่ะ ทั้งโดนนินทาในหมู่ญาติเรา โครตเสียใจค่ะ
ความคิดเราอาจจะยังเด็กอยู่นะคะ แต่เราจริงจังค่ะ
เปิดออกคุยกันไม่ไหวแน่ๆค่ะ เราทิฐิสูงด้วย นิสัยเสียอีก แต่เราไม่ชอบแบบนี้ เราควรทำตัวยังไงดีคะ เราผิดตรงไหนหรือป่าว มันร้ายแรงขนาดที่แม่กับพ่อเลี้ยงเมินเลยเหรอคะ เราไม่มีแม้กระทั่งเงินไปโรงเรียน ติดหนี้เพื่อนไปหมด ทำยังไงถึงจะแก้ปัญหานนี้ได้คะ ขอบคุณค่ะ