สวัสดีค่ะ เริ่มเลยนะคะ
เราเริ่มรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองไม่เหมือนเดิม เศร้าง่าย อ่อนไหวต่อคำพูด ตั่งต่างซึ่งเราไม่ชอบเลย เราอยากได้รับคำปรึกษาที่ดีจากคนในพันทิป
1.เศร้าง่าย อ่อนไหวต่อคำพูด
คือแต่ก่อนเราไม่เป็นแบบนี้เลยค่ะ เรามัานใจว่าตัวเองเป็นคนร่าเริง(เฉพาะอยู่กับเพื่อนหรือกับคนสนิท) แต่เดี๋ยวนี้ไม่ว่าเราจะอยู่กับคนสนิทหรือไม่สนิทเรามักจะอยากอยู่คนเดียวและบางทีก็ร้องไห้เพราะเริ่งเดิมๆที่ผ่านมาแล้ว อ่อนไหวต่อคำพูดมากๆถึงขั้นเก็บไปคิดสามวันเจ็ดวันทั้งๆที่บางทีคนพูดอาจจะลืมไปแล้วก็ได้
2.ชอบอยู่คนเดียว กลัวสังคม
พ่อแม่เราชอบพาไปเที่ยวอยู่บ่อยๆค่ะ แต่ก่อนเราจะไม่ค่อยเก้ๆกังๆเท้าไหร่ เดินไปไหว้พระคนเดียวเสร็จแล้วก็ออกมายืนรออะไรแบบนี้เราทำได้ แต่ช่วงนี้ถ้าเราไปสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านหรือคนเยอะเราก็จะเริ่มหมองๆในใจ รู้สึกเบื่อกลัว แต่ถ้าโดนบังคับเราต้องใส่แมสเพราะเราคิดว่าใส่แมสแล้วรู้สึกสบายใจ รู้สึกโล่ง
3.เข้ากับเพื่อนไม่ได้
ค่ะ ด้วยความที่เรามีปัญหากับเพื่อนทั้งๆที่เราเองก็ไม่ได้ผิด เอาเป็นว่าเราไม่รู้เลยว่าเราทำอะไรให้เพื่อนไม่พอใจแต่เราทั้งโดนแซะ โดนด่า(แต่ว่าด่าแบบอ้อมๆ) พร้อมกับโดนนินทาต่างๆนานา เขาก็ไม่คุยกับเราค่ะ(ทั้งกลุ่มมี7คนถ้าไม่รวมเรา มีเขาคนเดียวที่ไม่คุยกับเรา แต่4คนนินทาเรา อีก3คนไม่รู้เรื่องอะไรด้วย) แต่เขากลับมาคุยด้วยเพราะวันนั้นเป็นวันที่ว่างทั้งสันแต่ยังกลับบ้านไม่ได้ถ้าไม่มีผปค.มาเซ็นรับ เขากลับมาคุยกับเราเพราะว่าเขาจะกลับด้วย พ่อแม่เขาไม่ว่างมารับเลยจะติดรถเรากลับ เราก็โอเคกลับก็กลับ พอหลังจากนั้นเป็นวันปัจฉิมเขาก็คุยกับเราปกติ แต่เขาให้ของทุกคนแล้วข้ามเราไป อันนี้เราไม่ซีเรียสค่ะเพราะด้วยความสมัครใจเขา จนมีป้ายคล้องคอมันตกอยู่ใต้ตักเขาแล้วเท้าเขาทับอยู่ เพื้อนสนิทเขาก็ทักว่าเออทับนะ เขาก็เออๆดึงออกมาแล้วคล้องคอให้เรา เราแบบเห้ย แต่ก๋ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกไปได้แต่ยิ้มแหยๆ เขามีเพื่อนสนิท3คนค่ะ คือทั้ง4คนที่นินทาเราแหละค่ะ พวกเขาก็คุยด้วยนะคะแต่แบบว่าชอบแสดงสีหน้าไม่อยากคุยใส่เราบางทีก็ฟึดฟัดใส่เราด้วยซ้ำ จนเราเริ่มรู้สึกห่างเหิน ทุกวันนี้เราคุยกันแค่เรื่องงานหรือเรื่องสำคัญเท่านั้น หบังจากนั้นเราจะไปนั่งเบ่นโทรศัพท์อยู่คนเดียวเงียบๆ รู้สึกกลัวมากๆเลยค่ะ กลัวว่าคุยอะไรไปเขาจะไปนินทาหรือเปล่า เขาจะแสดงสีหน้าไม่ใส่เราหรือเปล่า จนบางวันคิดจนร้องไห้คิดจนรู้สึกหมองใจ เราเริ่มไม่อยากไปเรียน หยุดบ่อยเพราะไม่อยากเจอเพื่อน เขาไปไหนกัน เรามักจะขอตัวกลับบ้านก่อนทุกครั้ง
4.ชอบอยู่คนเดียว
มันดูน่าเบื่อนะคะถ้าเป็นแต่ก่อน แต่เดี๋ยวนี้เรารู้สึกสบายใจมากๆ เราสามารถนอนมองเพดานห้องเฉยๆทั้งวันเราก็ทำได้ ซึ่งปกติแล้วเราจะไม่ชอบหมกตัวอยู่คนเดียวเลย บางครั้งมันเบื่อถึงขั้นต้อวออกไปหาเพื่อนหรือนั่งเล่นเกมกับน้อง เต้นกับพ่อแม่แต่ช่วงนี้มันดูไม่ชอบ อยากอยู่คนเดียว ถ้าให้เราไปสุงสิงกับใครเราจะกลัว จะเบื่อ
อันนี้เป็นเรื่องเราอยากปรึกษาค่ะ เราอยากหายจากอาการแบบนี้ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะในใจเรามันกลัว เยื่อ อยากอยู่คนเดียวตลอดดเวลา เราปัญหาเรื่องเพื่อนไปปรึกษาแม่แล้ว แม่ก็บอกว่าเราแคร์คำพูดคนอื่นมากเกินไป ก็จริงค่ะแต่จะให้ทำยังไงในเมื่อมันผุดขึ้นมาในหัวตลอดเวลาเลย ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ปล.มีช่วงหนึ่งที่เราคิดจนเครียดมากๆถึงขั้นต้องการจะกรีดข้อมือตัวเองแต่ว่าตอนนั้นไม่มีคัตเตอร์ใกล้ตัวเลยค่ะ เราเบยเอายางรัดแกงสีแดงมารัดข้อมือแล้วก็ดึง ดีดมันลงบนข้อมือ เราคิดแค่ว่าทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองรู้สึกเจ็บมันอาจจะช่วยให้ดีขึ้น ซึ่งมันก็สบายใจขึ้นค่ะ ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันไหม 
ต้องการคำปรึกษาค่ะ
เราเริ่มรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองไม่เหมือนเดิม เศร้าง่าย อ่อนไหวต่อคำพูด ตั่งต่างซึ่งเราไม่ชอบเลย เราอยากได้รับคำปรึกษาที่ดีจากคนในพันทิป
1.เศร้าง่าย อ่อนไหวต่อคำพูด
คือแต่ก่อนเราไม่เป็นแบบนี้เลยค่ะ เรามัานใจว่าตัวเองเป็นคนร่าเริง(เฉพาะอยู่กับเพื่อนหรือกับคนสนิท) แต่เดี๋ยวนี้ไม่ว่าเราจะอยู่กับคนสนิทหรือไม่สนิทเรามักจะอยากอยู่คนเดียวและบางทีก็ร้องไห้เพราะเริ่งเดิมๆที่ผ่านมาแล้ว อ่อนไหวต่อคำพูดมากๆถึงขั้นเก็บไปคิดสามวันเจ็ดวันทั้งๆที่บางทีคนพูดอาจจะลืมไปแล้วก็ได้
2.ชอบอยู่คนเดียว กลัวสังคม
พ่อแม่เราชอบพาไปเที่ยวอยู่บ่อยๆค่ะ แต่ก่อนเราจะไม่ค่อยเก้ๆกังๆเท้าไหร่ เดินไปไหว้พระคนเดียวเสร็จแล้วก็ออกมายืนรออะไรแบบนี้เราทำได้ แต่ช่วงนี้ถ้าเราไปสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านหรือคนเยอะเราก็จะเริ่มหมองๆในใจ รู้สึกเบื่อกลัว แต่ถ้าโดนบังคับเราต้องใส่แมสเพราะเราคิดว่าใส่แมสแล้วรู้สึกสบายใจ รู้สึกโล่ง
3.เข้ากับเพื่อนไม่ได้
ค่ะ ด้วยความที่เรามีปัญหากับเพื่อนทั้งๆที่เราเองก็ไม่ได้ผิด เอาเป็นว่าเราไม่รู้เลยว่าเราทำอะไรให้เพื่อนไม่พอใจแต่เราทั้งโดนแซะ โดนด่า(แต่ว่าด่าแบบอ้อมๆ) พร้อมกับโดนนินทาต่างๆนานา เขาก็ไม่คุยกับเราค่ะ(ทั้งกลุ่มมี7คนถ้าไม่รวมเรา มีเขาคนเดียวที่ไม่คุยกับเรา แต่4คนนินทาเรา อีก3คนไม่รู้เรื่องอะไรด้วย) แต่เขากลับมาคุยด้วยเพราะวันนั้นเป็นวันที่ว่างทั้งสันแต่ยังกลับบ้านไม่ได้ถ้าไม่มีผปค.มาเซ็นรับ เขากลับมาคุยกับเราเพราะว่าเขาจะกลับด้วย พ่อแม่เขาไม่ว่างมารับเลยจะติดรถเรากลับ เราก็โอเคกลับก็กลับ พอหลังจากนั้นเป็นวันปัจฉิมเขาก็คุยกับเราปกติ แต่เขาให้ของทุกคนแล้วข้ามเราไป อันนี้เราไม่ซีเรียสค่ะเพราะด้วยความสมัครใจเขา จนมีป้ายคล้องคอมันตกอยู่ใต้ตักเขาแล้วเท้าเขาทับอยู่ เพื้อนสนิทเขาก็ทักว่าเออทับนะ เขาก็เออๆดึงออกมาแล้วคล้องคอให้เรา เราแบบเห้ย แต่ก๋ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกไปได้แต่ยิ้มแหยๆ เขามีเพื่อนสนิท3คนค่ะ คือทั้ง4คนที่นินทาเราแหละค่ะ พวกเขาก็คุยด้วยนะคะแต่แบบว่าชอบแสดงสีหน้าไม่อยากคุยใส่เราบางทีก็ฟึดฟัดใส่เราด้วยซ้ำ จนเราเริ่มรู้สึกห่างเหิน ทุกวันนี้เราคุยกันแค่เรื่องงานหรือเรื่องสำคัญเท่านั้น หบังจากนั้นเราจะไปนั่งเบ่นโทรศัพท์อยู่คนเดียวเงียบๆ รู้สึกกลัวมากๆเลยค่ะ กลัวว่าคุยอะไรไปเขาจะไปนินทาหรือเปล่า เขาจะแสดงสีหน้าไม่ใส่เราหรือเปล่า จนบางวันคิดจนร้องไห้คิดจนรู้สึกหมองใจ เราเริ่มไม่อยากไปเรียน หยุดบ่อยเพราะไม่อยากเจอเพื่อน เขาไปไหนกัน เรามักจะขอตัวกลับบ้านก่อนทุกครั้ง
4.ชอบอยู่คนเดียว
มันดูน่าเบื่อนะคะถ้าเป็นแต่ก่อน แต่เดี๋ยวนี้เรารู้สึกสบายใจมากๆ เราสามารถนอนมองเพดานห้องเฉยๆทั้งวันเราก็ทำได้ ซึ่งปกติแล้วเราจะไม่ชอบหมกตัวอยู่คนเดียวเลย บางครั้งมันเบื่อถึงขั้นต้อวออกไปหาเพื่อนหรือนั่งเล่นเกมกับน้อง เต้นกับพ่อแม่แต่ช่วงนี้มันดูไม่ชอบ อยากอยู่คนเดียว ถ้าให้เราไปสุงสิงกับใครเราจะกลัว จะเบื่อ
อันนี้เป็นเรื่องเราอยากปรึกษาค่ะ เราอยากหายจากอาการแบบนี้ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะในใจเรามันกลัว เยื่อ อยากอยู่คนเดียวตลอดดเวลา เราปัญหาเรื่องเพื่อนไปปรึกษาแม่แล้ว แม่ก็บอกว่าเราแคร์คำพูดคนอื่นมากเกินไป ก็จริงค่ะแต่จะให้ทำยังไงในเมื่อมันผุดขึ้นมาในหัวตลอดเวลาเลย ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้