วันที่ 14 กุมพาพันธ์ ที่ผ่านมา เป็นวันที่คนที่มีคู่รักหลายคนมีความสุข แต่มีบางคนที่กำลังมีความทุกข์ และทุกมากกว่าคนที่ไม่มีคู่ ใช่ครับนั้นคือผม ผมมีความรัก และผมก็ผ่านมันมาไม่น้อยเลย ไม่ว่าจะรักด้วยความใคร่ ความจริงใจหรือความเสน่หา แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมา ผมไม่เคยรักามันไว้ได้เลย หลายครั้งที่ความรักของผมมีอุปสรรค หลายครั้งที่ผมต้องกัดฟันตัวเอง และบอกตัวเองว่าให้ยอมรับความจริง มันยากครับ และทุกคนก็รู้ว่ามันไม่ง่าย ที่เราจะลืมสิ่งที่เราอยากเก็บมันเอาไว้มากที่สุด และผมก้ไม่รุ้ว่าผมจะลืมมันไหม
ผมก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนนึง เป็นเพียงผู้ชายคนนึงที่ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆไป และอยากมีคนรัก มีรักที่ดีดีเหมือนคนทั่วๆไป แต่ชีวิตที่ผ่านมา ผมไม่เคยได้เจอโอกาสที่ผมรอคอยมาตลอดแต่ละคนที่เข้ามา เข้ามาด้วยความหลง ความใคร่ หรือแค่อารมณ์ชั่ววูบที่ต้องการใครสักคนในเวลานั้นและมันก็เกิดเป็นความผูกพันธ์ที่ผมเรียกมันว่า “เรา” แต่ในคำว่าเรา ที่เกิดจากความไม่ตั้งใจของใครคนใดคนนึง มันจะมีคำว่า “ระหว่างเรา” เข้ามาคั้นกลางอยู่เสมอ
ผมมีอดีตที่ฝั่งใจอยู่เรื่องนึง และมันก็ติดตาผมมาตลอดทั้งชีวิต ครั้งนึงที่ครอบครัวที่อบอุ่นต้องความสุขนั้นลง ครอบครัวต้องแตกแยกจากกัน เพราะสาเหตุเกิดจากคำว่าไม่รู้จักพอ วันนั้นผมยังจำได้ดี คนที่ได้ชื่อว่าพ่อ นอกใจแม่ไปมีคนอื่น หลายครั้งที่ท่านทุบตีทำร้ายแม่ด้วยเหตุผลที่ท่านมีคนอื่น ผมเห็นภาพทีแม่ตัวเองต้องร้องให้เสียใจมาหลายปี จนวันนี้ภาพพวกนั้นมันอยู่ในหัวผมมาตลอด ผมให้สัญญากับตัวเองว่าผมจะไม่เป็นเหมือนพ่อ จะไม่ทำให้คนรักผมต้องเจ็บเหมือนที่แม่ผมเคยเจ็บ จะไม่ทำร้ายคนที่ผมรัก จะซื่อสัตย์ในรักของผม จะไม่นอกใจไม่ทำให้เขาต้องร้องให้เหมือนที่พ่อท่านเคยทำกับแม่ เพราะภาพเหล่านั้นมันทำให้ผมเห็นว่า คนรักที่ถูกกระทำเขาเจ็บปวดเพียงใด และผมสัญญากับตัวเองมาตลอด ว่าจะไม่เป็นเหมือนพ่อเด็ดขาด ความเกลียดมันเกิดขึ้นในใจผมตั้งแต่วันนั้น ผมได้เกลียดพ่อตัวเอง แต่ผมเกลียดในสิ่งที่พ่อผมทำ ผมเกลียดคนเจ้าชู้ คนไม่รุ้จักพอ คนที่ไม่เห็นคุณค่าในความรัก และผมสัญญาว่าจะไม่เป็นแบบนั้น
แต่เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งผม หลายครั้งหลายคนที่นำสิ่งที่ผมเกลียดมามอบให้ตลอด บางทีผมก็คิดว่ามันอาจจะเป็นเวรกรรมที่พ่อท่านได้ทำไว้กับแม่จนตกมาถึงลูก ผมได้แต่ปลอบใจตัวเองทุกครั้งที่เจอเหตุการณ์พวกนั้น และภาวนาว่าวันไหนที่กรรมของผมได้สิ้นสุดลง ผมคงเจอรักดีดีเข้าสักวัน
ผมมีสมุดโน๊ตอยู่เล่มนึง ผมได้จดทุกอย่างที่ผมเจอในเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับความรักของผม กี่ครั้งที่ผมต้องผิดหวังเสียใจกับมัน ผมจดมันลงไปทุกอย่างในสมุดเล่มนั้น และผมเปิดมันอ่านแทบทุกวัน อ่านมันวนไปเรื่อยๆ อ่านจบก็กลับมาอ่านใหม่ พยายามทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมไม่ได้ต้องการจมอยู่กับอดีตที่เลวร้าย แต่บางครั้ง ผมก็ต้องเพิ้งมัน ใช้มันเป็นบทเรียนเพื่อคอยเตือนตัวเอง ว่าก่อนจะรักใครเราต้องดูให้ดีกว่าคนที่ผ่านมา แต่ก้ไม่พ้นที่ต้องมาเจอกับรักแย่ๆที่ผมหนีมันมาทั้งชีวิต ผมอ่านมันทุกวันจนมันทำให้ผมรู้สึกกลัว จนปิดใจตัวเองมาหลายปี จนมาวันนึงผมได้เจอผู้หญิงคนนึง ที่เขาผ่านการมีครอบครัวมีลูก ผมยื่นมือให้เขา รับเขาและลูกเข้ามาในชีวิต และได้แต่หวังว่าเขาจะดีใจและรุ้สึกดีที่เราให้โอกาสและยอมรับในสิ่งที่เขาเคยผ่านมาแต่สุดท้ายเขาก็ทิ้งผมไปหาแฟนเก่าและไม่เหลือเยื้อใยให้ผมเลย ผมเจ็บและทั้งทบทวนชีวิตถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ว่าผมบกพร่องอะไร ที่ผ่านมา ผมทุ่มเทให้เขามาตลอด เอาใจเขามาตลอด ไม่เคยละเลยอะไรแม้แต่การเป็นพ่อที่ดีของลูกเขา มันอาจะเป็นเวรกรรมของผมหรือเราอาจจะไม่ใช่คู่กัน ผมได้แต่ภาวนาอีกครั้งว่าสักวันความรักดีดีจะเข้ามาหาผม โดยที่ผมไม่ต้องไปตามหามันให้เหนื่อยอีก
ทุกอย่างที่ผมได้ระบายออกมา ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาซ้ำเติม หรือชื่นชมผม ผมแค่อยากระบายในสิ่งที่ตัวเองเก็บไว้มาตลอด และไม่เคยบอกมันให้กับคนรักคนไหนได้รับรู้เลย และผมอยากให้ คนที่มีคนรักอยู่ตอนนี้ได้มองเห็นคุณค่าของคนที่เขารักคุณให้มากๆ เพราะเขาอาจจะเป็นอีกคนที่คิดและรู้สึกเหมือนผม ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ตาม อย่าให้เขาต้องมาเจอเหตุการณ์เหมือนผมและแม่ผม คุณไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บขนาดไหน จนกว่าคุณจะเจอมันด้วยตัวเอง เขาอาจจะตั้งใจจะรักคุณ เหมือนที่ผมตั้งใจจะรักใครสักคน และเขาอาจจะเป็นคนเดียว ที่รักคุณซื่อสัตย์กับคุณคนเดียวทั้งชีวิตที่คุณอาจจะเจอก็ได้ หากปล่อยให้เขาหลุดมือไป คุณอาจจะไม่ได้เจอคนแบบนี้อีก
“รักษาคนรักของคุณไว้ให้ดีดี ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกิน”
แนน ไชยบุตร
ทั้งหมดคือความรู้สึกที่มี...
วันที่ 14 กุมพาพันธ์ ที่ผ่านมา เป็นวันที่คนที่มีคู่รักหลายคนมีความสุข แต่มีบางคนที่กำลังมีความทุกข์ และทุกมากกว่าคนที่ไม่มีคู่ ใช่ครับนั้นคือผม ผมมีความรัก และผมก็ผ่านมันมาไม่น้อยเลย ไม่ว่าจะรักด้วยความใคร่ ความจริงใจหรือความเสน่หา แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมา ผมไม่เคยรักามันไว้ได้เลย หลายครั้งที่ความรักของผมมีอุปสรรค หลายครั้งที่ผมต้องกัดฟันตัวเอง และบอกตัวเองว่าให้ยอมรับความจริง มันยากครับ และทุกคนก็รู้ว่ามันไม่ง่าย ที่เราจะลืมสิ่งที่เราอยากเก็บมันเอาไว้มากที่สุด และผมก้ไม่รุ้ว่าผมจะลืมมันไหม
ผมก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนนึง เป็นเพียงผู้ชายคนนึงที่ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆไป และอยากมีคนรัก มีรักที่ดีดีเหมือนคนทั่วๆไป แต่ชีวิตที่ผ่านมา ผมไม่เคยได้เจอโอกาสที่ผมรอคอยมาตลอดแต่ละคนที่เข้ามา เข้ามาด้วยความหลง ความใคร่ หรือแค่อารมณ์ชั่ววูบที่ต้องการใครสักคนในเวลานั้นและมันก็เกิดเป็นความผูกพันธ์ที่ผมเรียกมันว่า “เรา” แต่ในคำว่าเรา ที่เกิดจากความไม่ตั้งใจของใครคนใดคนนึง มันจะมีคำว่า “ระหว่างเรา” เข้ามาคั้นกลางอยู่เสมอ
ผมมีอดีตที่ฝั่งใจอยู่เรื่องนึง และมันก็ติดตาผมมาตลอดทั้งชีวิต ครั้งนึงที่ครอบครัวที่อบอุ่นต้องความสุขนั้นลง ครอบครัวต้องแตกแยกจากกัน เพราะสาเหตุเกิดจากคำว่าไม่รู้จักพอ วันนั้นผมยังจำได้ดี คนที่ได้ชื่อว่าพ่อ นอกใจแม่ไปมีคนอื่น หลายครั้งที่ท่านทุบตีทำร้ายแม่ด้วยเหตุผลที่ท่านมีคนอื่น ผมเห็นภาพทีแม่ตัวเองต้องร้องให้เสียใจมาหลายปี จนวันนี้ภาพพวกนั้นมันอยู่ในหัวผมมาตลอด ผมให้สัญญากับตัวเองว่าผมจะไม่เป็นเหมือนพ่อ จะไม่ทำให้คนรักผมต้องเจ็บเหมือนที่แม่ผมเคยเจ็บ จะไม่ทำร้ายคนที่ผมรัก จะซื่อสัตย์ในรักของผม จะไม่นอกใจไม่ทำให้เขาต้องร้องให้เหมือนที่พ่อท่านเคยทำกับแม่ เพราะภาพเหล่านั้นมันทำให้ผมเห็นว่า คนรักที่ถูกกระทำเขาเจ็บปวดเพียงใด และผมสัญญากับตัวเองมาตลอด ว่าจะไม่เป็นเหมือนพ่อเด็ดขาด ความเกลียดมันเกิดขึ้นในใจผมตั้งแต่วันนั้น ผมได้เกลียดพ่อตัวเอง แต่ผมเกลียดในสิ่งที่พ่อผมทำ ผมเกลียดคนเจ้าชู้ คนไม่รุ้จักพอ คนที่ไม่เห็นคุณค่าในความรัก และผมสัญญาว่าจะไม่เป็นแบบนั้น
แต่เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งผม หลายครั้งหลายคนที่นำสิ่งที่ผมเกลียดมามอบให้ตลอด บางทีผมก็คิดว่ามันอาจจะเป็นเวรกรรมที่พ่อท่านได้ทำไว้กับแม่จนตกมาถึงลูก ผมได้แต่ปลอบใจตัวเองทุกครั้งที่เจอเหตุการณ์พวกนั้น และภาวนาว่าวันไหนที่กรรมของผมได้สิ้นสุดลง ผมคงเจอรักดีดีเข้าสักวัน
ผมมีสมุดโน๊ตอยู่เล่มนึง ผมได้จดทุกอย่างที่ผมเจอในเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับความรักของผม กี่ครั้งที่ผมต้องผิดหวังเสียใจกับมัน ผมจดมันลงไปทุกอย่างในสมุดเล่มนั้น และผมเปิดมันอ่านแทบทุกวัน อ่านมันวนไปเรื่อยๆ อ่านจบก็กลับมาอ่านใหม่ พยายามทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมไม่ได้ต้องการจมอยู่กับอดีตที่เลวร้าย แต่บางครั้ง ผมก็ต้องเพิ้งมัน ใช้มันเป็นบทเรียนเพื่อคอยเตือนตัวเอง ว่าก่อนจะรักใครเราต้องดูให้ดีกว่าคนที่ผ่านมา แต่ก้ไม่พ้นที่ต้องมาเจอกับรักแย่ๆที่ผมหนีมันมาทั้งชีวิต ผมอ่านมันทุกวันจนมันทำให้ผมรู้สึกกลัว จนปิดใจตัวเองมาหลายปี จนมาวันนึงผมได้เจอผู้หญิงคนนึง ที่เขาผ่านการมีครอบครัวมีลูก ผมยื่นมือให้เขา รับเขาและลูกเข้ามาในชีวิต และได้แต่หวังว่าเขาจะดีใจและรุ้สึกดีที่เราให้โอกาสและยอมรับในสิ่งที่เขาเคยผ่านมาแต่สุดท้ายเขาก็ทิ้งผมไปหาแฟนเก่าและไม่เหลือเยื้อใยให้ผมเลย ผมเจ็บและทั้งทบทวนชีวิตถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ว่าผมบกพร่องอะไร ที่ผ่านมา ผมทุ่มเทให้เขามาตลอด เอาใจเขามาตลอด ไม่เคยละเลยอะไรแม้แต่การเป็นพ่อที่ดีของลูกเขา มันอาจะเป็นเวรกรรมของผมหรือเราอาจจะไม่ใช่คู่กัน ผมได้แต่ภาวนาอีกครั้งว่าสักวันความรักดีดีจะเข้ามาหาผม โดยที่ผมไม่ต้องไปตามหามันให้เหนื่อยอีก
ทุกอย่างที่ผมได้ระบายออกมา ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาซ้ำเติม หรือชื่นชมผม ผมแค่อยากระบายในสิ่งที่ตัวเองเก็บไว้มาตลอด และไม่เคยบอกมันให้กับคนรักคนไหนได้รับรู้เลย และผมอยากให้ คนที่มีคนรักอยู่ตอนนี้ได้มองเห็นคุณค่าของคนที่เขารักคุณให้มากๆ เพราะเขาอาจจะเป็นอีกคนที่คิดและรู้สึกเหมือนผม ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ตาม อย่าให้เขาต้องมาเจอเหตุการณ์เหมือนผมและแม่ผม คุณไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บขนาดไหน จนกว่าคุณจะเจอมันด้วยตัวเอง เขาอาจจะตั้งใจจะรักคุณ เหมือนที่ผมตั้งใจจะรักใครสักคน และเขาอาจจะเป็นคนเดียว ที่รักคุณซื่อสัตย์กับคุณคนเดียวทั้งชีวิตที่คุณอาจจะเจอก็ได้ หากปล่อยให้เขาหลุดมือไป คุณอาจจะไม่ได้เจอคนแบบนี้อีก
“รักษาคนรักของคุณไว้ให้ดีดี ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกิน”
แนน ไชยบุตร