สวัสดีครับ ขอปรึกษาปัญหาที่บ้านหน่อย อายนิดๆ แต่คิดว่าเอามาเล่าคงจะดีกว่า
ผมเป็นลูกชายคนเดียวของบ้านนี้แหละครับ ตอนนี้อายุก็ปาไป 23 ละ อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก พ่อแม่เป็นทหารทั้งคู่ ประเด็นมันอยู่ที่พ่อผมนี้แหละครับ
คือพื้นฐานพ่อผมเป็นคนขี้หงุดหงิดและอารมณ์ค่อนข้างรุนแรงอยู่แล้ว ยิ่งหลังสอบนายทหารได้นี่เข้าใจว่าเริ่มมีลูกน้องมากขึ้น งานมากขึ้น เลยพาลสะสมเอาความเครียดมาลงที่บ้าน เอะอะอะไรนิดหน่อยก็ได้ทะเลาะกันเลย
ตัวผมเองก็เป็นคนไม่ค่อยยอมคนอยู่แล้ว ถ้าผมคิดว่าผมไม่ผิดต่อให้เป็นใครหน้าไหนผมก็ไม่ยอม ส่วนนี้เลยส่งเสริมให้บ้านบึ้มประจำวันหยุด พูดได้ว่าค่อนข้างแรงกันทั้งบ้าน
ที่เล่าไปนี้ผมเท้าความให้ฟังนะครับ ทีนี้มาเข้าประเด็นที่ผมไม่ชอบสุดๆ เลย
คือ อาจจะมองว่าเรื่องไม่ใช่เรื่องนะ แต่รบกวนอ่านก่อนครับ
พ่อผมจะเถียงไม่ค่อยชนะแม่(เข้าใจนะว่าปรกติ พลังเมียย่อมเหนือกว่า
) แต่ประเด็นคือ พอเถียงแพ้แม่เท่านั้นแหละ ผมก็จะโดนหางเลขประจำ ไม่ว่าจะนอนอยู่ จะนั่งเล่นเกม อยู่ในห้อง ฯลฯ จะโดนบ่นหมด มีครั้งที่ร้ายสุดครั้งนึงตอนเช้าๆ พ่อกระชากผมขึ้นมาจากที่นอนแล้วก็บังคับผมพนมมือไหว้ขอโทษเลย ซึ่งผมเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเรื่องอะไร แต่เรื่องนี้มันก็นานมาแล้วละ
แต่ประเด็นตอนนี้ที่เป็น คือเวลามีแขกมาบ้าน พ่อจะหาเรื่องกับคนในบ้าน อย่างวันนี้มีคนมาเคาะประตูเรียกพ่อ แล้วแม่เดินไปบอกให้พ่อไปรับแขก พ่อก็จะบ่นประมาณว่าเอ๊ะทำไมแม่ไม่รับแขกเอง พ่อไม่ว่างอยู่ คุยโทรศัพท์ บลาๆๆ ผมว่ามันมากไปอะครับ ก็แขกเขามาหาพ่อ ไม่ใช่แค่เคาะประตูบ้านแต่เขายังเรียกชื่อพ่ออีกก็แสดงว่าเขาอยากพบพ่อ พ่อก็ควรจะออกไปหา ทำไมพ่อต้องทำตัวให้เป็นปัญหาด้วยเรื่องแค่นี้เอง
นอกจากนี้ ที่เป็นกับผม คือพ่อจะหาเรื่องให้ได้เลยถ้าวันนั้นมีอารมณ์ ต่อให้ไม่มีเรื่องที่พอจะเอามาเป็นประเด็นได้ก็จะสร้างให้เป็นเรื่องให้ได้ ตัวอย่าง ผมหุงข้าวเสร็จสรรพทุกอย่างแล้ว แล้วพ่อเถียงกับแม่ สักพักพ่อก็จะเดินมาถอดหม้อหุงข้าว ย้ายที่หม้อ แล้วก็ตะโกนโหวกเหวกขึ้นว่าผมไม่ได้หุงข้าว พอแม่สวนว่าลูกหุงแล้ว เพิ่งเห็นเมื่อกี๊ พ่อก็จะอ้างบอก เหรอ ลืม พ่อคงเป็นอัลไซเมอร์............
คือผมพูดตรงๆ ว่าผมไม่ชอบเลย มันเหมือนกับว่าพอคนอื่นจับได้ไล่ทันก็หาเอานู่นนี่นั่นมาอ้างเพื่อให้ตัวเองพ้นจากสิ่งที่ทำไว้ พ้นจากความผิด เคสนี้ก็ว่าตัวเองเป็นอัลไซเมอร์ แต่พอคนอื่นบอกให้ไปตรวจก็ไม่ยอมไป
แล้วไหนจะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเวลาผมเดินไปเรียกมากินข้าว บางทีผมก็เรียกว่า "พ่อ มากินข้าว" บางทีผมก็พูดแค่ "มากินข้าวกัน" "มากินข้าว" ซึ่งถ้าเป็นวันธรรมดาก็ไม่เห็นมีปัญหา เรียกแล้วก็มา กินข้าวด้วยกันตามปรกติ แต่วันไหนมีอารมณ์หน่อย เถียงแม่มาบ้างหรือไปเครียดอะไรมาก็จะมีอาการ คือพอเรียกมาแล้ว นั่งโต๊ะครบทุกคน พ่อผมก็เริ่มจะพูดวกไปวนมา บอกว่าทำไมตอนเรียกไม่มีคำว่า "พ่อ" มันควรจะมีนะ พ่อรักลูกมาก พ่อทำทุกอย่างเพื่อลูก พ่อต้องสอนลูก ฯลฯ
คือผมเข้าใจถูกหรือเปล่า ว่ามันเป็นกระบวนการทางจิตของพ่อผมไปแล้ว ที่แพ้แม่ หรืออารมณ์ร้อนมา ต้องมาลงที่ผมตลอด ควรจะต้อง(บังคับ)พาไปพบจิตแพทย์ไหม คืออยู่กันในสถาณการณ์แบบนี้ คนอ่านอาจจะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับผม เจอแบบนี้ประจำมันก็ค่อนข้างน่ารำคาญ ค่อนข้างเสียสุขภาพจิตนะครับ รู้สึกแย่มากอะครับตอนนี้
ปรึกษาปัญหาครอบครัว
ผมเป็นลูกชายคนเดียวของบ้านนี้แหละครับ ตอนนี้อายุก็ปาไป 23 ละ อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก พ่อแม่เป็นทหารทั้งคู่ ประเด็นมันอยู่ที่พ่อผมนี้แหละครับ
คือพื้นฐานพ่อผมเป็นคนขี้หงุดหงิดและอารมณ์ค่อนข้างรุนแรงอยู่แล้ว ยิ่งหลังสอบนายทหารได้นี่เข้าใจว่าเริ่มมีลูกน้องมากขึ้น งานมากขึ้น เลยพาลสะสมเอาความเครียดมาลงที่บ้าน เอะอะอะไรนิดหน่อยก็ได้ทะเลาะกันเลย
ตัวผมเองก็เป็นคนไม่ค่อยยอมคนอยู่แล้ว ถ้าผมคิดว่าผมไม่ผิดต่อให้เป็นใครหน้าไหนผมก็ไม่ยอม ส่วนนี้เลยส่งเสริมให้บ้านบึ้มประจำวันหยุด พูดได้ว่าค่อนข้างแรงกันทั้งบ้าน
ที่เล่าไปนี้ผมเท้าความให้ฟังนะครับ ทีนี้มาเข้าประเด็นที่ผมไม่ชอบสุดๆ เลย
คือ อาจจะมองว่าเรื่องไม่ใช่เรื่องนะ แต่รบกวนอ่านก่อนครับ
พ่อผมจะเถียงไม่ค่อยชนะแม่(เข้าใจนะว่าปรกติ พลังเมียย่อมเหนือกว่า
แต่ประเด็นตอนนี้ที่เป็น คือเวลามีแขกมาบ้าน พ่อจะหาเรื่องกับคนในบ้าน อย่างวันนี้มีคนมาเคาะประตูเรียกพ่อ แล้วแม่เดินไปบอกให้พ่อไปรับแขก พ่อก็จะบ่นประมาณว่าเอ๊ะทำไมแม่ไม่รับแขกเอง พ่อไม่ว่างอยู่ คุยโทรศัพท์ บลาๆๆ ผมว่ามันมากไปอะครับ ก็แขกเขามาหาพ่อ ไม่ใช่แค่เคาะประตูบ้านแต่เขายังเรียกชื่อพ่ออีกก็แสดงว่าเขาอยากพบพ่อ พ่อก็ควรจะออกไปหา ทำไมพ่อต้องทำตัวให้เป็นปัญหาด้วยเรื่องแค่นี้เอง
นอกจากนี้ ที่เป็นกับผม คือพ่อจะหาเรื่องให้ได้เลยถ้าวันนั้นมีอารมณ์ ต่อให้ไม่มีเรื่องที่พอจะเอามาเป็นประเด็นได้ก็จะสร้างให้เป็นเรื่องให้ได้ ตัวอย่าง ผมหุงข้าวเสร็จสรรพทุกอย่างแล้ว แล้วพ่อเถียงกับแม่ สักพักพ่อก็จะเดินมาถอดหม้อหุงข้าว ย้ายที่หม้อ แล้วก็ตะโกนโหวกเหวกขึ้นว่าผมไม่ได้หุงข้าว พอแม่สวนว่าลูกหุงแล้ว เพิ่งเห็นเมื่อกี๊ พ่อก็จะอ้างบอก เหรอ ลืม พ่อคงเป็นอัลไซเมอร์............
คือผมพูดตรงๆ ว่าผมไม่ชอบเลย มันเหมือนกับว่าพอคนอื่นจับได้ไล่ทันก็หาเอานู่นนี่นั่นมาอ้างเพื่อให้ตัวเองพ้นจากสิ่งที่ทำไว้ พ้นจากความผิด เคสนี้ก็ว่าตัวเองเป็นอัลไซเมอร์ แต่พอคนอื่นบอกให้ไปตรวจก็ไม่ยอมไป
แล้วไหนจะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเวลาผมเดินไปเรียกมากินข้าว บางทีผมก็เรียกว่า "พ่อ มากินข้าว" บางทีผมก็พูดแค่ "มากินข้าวกัน" "มากินข้าว" ซึ่งถ้าเป็นวันธรรมดาก็ไม่เห็นมีปัญหา เรียกแล้วก็มา กินข้าวด้วยกันตามปรกติ แต่วันไหนมีอารมณ์หน่อย เถียงแม่มาบ้างหรือไปเครียดอะไรมาก็จะมีอาการ คือพอเรียกมาแล้ว นั่งโต๊ะครบทุกคน พ่อผมก็เริ่มจะพูดวกไปวนมา บอกว่าทำไมตอนเรียกไม่มีคำว่า "พ่อ" มันควรจะมีนะ พ่อรักลูกมาก พ่อทำทุกอย่างเพื่อลูก พ่อต้องสอนลูก ฯลฯ
คือผมเข้าใจถูกหรือเปล่า ว่ามันเป็นกระบวนการทางจิตของพ่อผมไปแล้ว ที่แพ้แม่ หรืออารมณ์ร้อนมา ต้องมาลงที่ผมตลอด ควรจะต้อง(บังคับ)พาไปพบจิตแพทย์ไหม คืออยู่กันในสถาณการณ์แบบนี้ คนอ่านอาจจะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับผม เจอแบบนี้ประจำมันก็ค่อนข้างน่ารำคาญ ค่อนข้างเสียสุขภาพจิตนะครับ รู้สึกแย่มากอะครับตอนนี้