จั่วหัวไว้ก่อนเลย คำพูดคำจาวิบัตเยอะค่ะ
แต่คะค่ะตรงเป้ะทุกคำ
โอเคปูเสื่อได้...
อาการแบบนี้เหมือนจะเป็นๆ หายๆ มักจะเป็นเมื่อร่างกายกระสันอยากจะมีคนใหม่ซักที แล้วก็จะหายไปเมื่อชีวิตตัวเองกลับมายุ่งวุ่นวายเรื่องงาน เรื่องหาเงินมาปรนเปรอตัวเอง (ฮ่าาาา) แล้วมันก็จะวนลูปกลับไปกลับมาแบบนี้ตลอด
อาการการกลัวการเริ่มต้นใหม่เกิดขึ้นจาก
เมื่อก่อนก็มีแฟนนี่แหล่ะ...เข้ากันได้ดีม้ากกกกกก เป็นโมเม้นต์ที่ใครๆ ก็อิจฉา ไม่ใช่ว่ามีแฟนหล่อ รวย ไฮโซ หลุดมาจากนิยาย หรอกนะคะ แต่ที่ใครๆ ก็อิจฉานี่คือ...ระหว่างเราวางตัวเป็นเหมือนเพื่อนสนิทค่ะ คบกันในฐานะแฟนทุกคนรับรู้
คบกันมาก็ระยะหนึ่ง สามปีเกือบจะสี่ปีได้ ก็เลิกกันค่ะ....
สาเหตุคือ
ฝั่งเรา
1. ตัวเราเองคิดว่า เราคบกันเหมือน "เพื่อนสนิท" กันเกินไป คือ...โมเม้นต์หวานๆ ไม่ค่อยมี เซอร์พงเซอร์ไพร์สไม่ต้องถามหา ดอกไม้ซักดอกไม่เคยได้ ความหวานมันลดลงอ่ะแก...
2. เค้าให้คำปรึกษาเราไม่ได้ เหมือนทัศนคติเรามันไม่ตรงกัน บางเรื่อง บางอย่าง เราไม่ต้องการ "วิธีแก้ปัญหา" จากเค้า แต่เราต้องการคนรับฟัง อยากจะบ่นขิงข่าตะไคร้ใส่ใครซักคนให้มันโล่งๆ ใจ อยากได้กำลังใจจริงๆ จากเค้า แต่...มันก็เหมือนคุยกันคนละประเด็นไป
3. เค้าดูแลเราไม่ได้ ไม่ใช่ประเด็นเรื่องเงินเลยนะคะ เราเองมีงานทำ หาเงินเองได้ เราไม่เรียกร้องให้เค้ามาดูแล อันนี้เราถือมากๆ แต่ไอ้คำว่าดูแลไม่ได้เนี้ย คือ ช่วงไหนเราป่วย เมนส์มา อ่อนล้าจากการโหมงาน หรือมีช่วงนึงที่อารมณ์มันดาวน์ๆ ไป เค้าไม่อยู่ตรงนี้เลย เรารู้ตัวว่าเราถึกเว้ย ดูแลตัวเองได้ ใช้ชีวิตเองได้ แต่ช่วงที่เราไม่โอเค เราก็อยากได้เค้าอยู่ข้างๆ ไง ดึงเราขึ้นไม่ไหวก็นั่งข้างๆก็ได้ป้ะวะ แต่...แกไปไหน?
4. ที่เรารับไม่ได้คือ...เค้าบอกให้เราลาออกจากงานที่เราทำอยู่ โอเค...งานเราอาจจะหนัก ทำหามรุ่งหามค่ำ พักผ่อนน้อย แต่...เค้าไม่มีสิทธิ์บอกให้เราลาออกป่าว รู้ว่าห่วง ให้กำลังใจกับหาวิตามินมาให้กินก็พอ แค่นั้นก็ดีใจจะตายห่าอยู่แล้ว
5. ตั้งแต่คบกันมา เค้าไม่เคยพาเราไปเปิดตัวกับที่บ้านเลย...ไม่มีความพยายามที่จะพาไปแนะนำให้รู้จักที่บ้านเค้า ไม่สร้างโอกาสที่จะแนะนำ ซึ่งทางเราพยายามตลอดนะ โอกาสสำคัญๆ ที่ทางบ้านเราอยู่กันครบ เราจะพาเค้าไปตลอด ให้พ่อแม่เห็นว่าเค้าดูแลเราได้ เวลาอยู่ไกลบ้าน (เราไม่ได้อยู่กับครอบครัว ทำงานต่างจังหวัด)
ฝั่งเขา
1. เราไม่มีความเป็น ผญ ไม่อ้อน ไม่จ๊ะจ๋า ไม่เจ้าะแจ้ะ ไม่อ่อนหวาน ไม่งุ้งงิ้ง ไม่ชวนเค้าคุย ไม่ตามติดเป็นผีไม่มีศาล เค้ามองว่าในอนาคต...ถ้าแต่งงานกันไป กลับบ้านมาบ้านมันต้องเงียบมากแน่ๆ เพราะเราไม่ชวนเค้าคุย เราไม่ถามเค้าว่างานเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยมั้ย กินอะไรรึยัง แน่ๆ
2. เราชอบวาร์ป แบบไปไหนไม่ค่อยบอก บางทีหายไปนานๆ รู้อีกทีเราไปโผล่อีกมุมเมือง (เวลาทำงาน)
3. เค้าบอกว่า ยิ่งเค้าพยายามทำอะไร เหมือนเค้าปาบอลใส่ผนัง ทำอะไรให้มันก็กระแทกกลับมาที่เดิม ไม่มี feedback จากเรา เช่น บางทีไลน์มา แต่เราเอาแต่ทำงานไม่ได้ตอบ หรือข้ามวันค่อยตอบ บางทีคุยไปทำงานไป ไม่หือไม่อือ ไม่มีการตอบสนอง บางวันหลับใส่ตอนคุยโทรศัพท์
4. เราไม่มีเวลาให้เค้า เพราะทำแต่งาน (ด้วยลักษณะงานในตอนนั้น + เรียนโท)
5. เราเหวี่ยงบ่อย อากาศร้อน งานออกมาไม่ตรงใจ พูดจาไม่เข้าหู เราจะเหวี่ยงใส่เค้า **อันนี้ผิดจริง ยอมรับ ว่าทำตัวไม่น่ารัก**
ผ่านมา 2 ปีกว่าๆ ที่เลิกกันไป ทุกครั้งที่เราจะเริ่มใหม่กับใครก็ตาม...เรามักจะกลัวไอ้ 4-5 ข้อนี้มาก โดยเฉพาะข้อ 1
เรากลัวว่า "เราจะเป็นผู้หญิงให้ใครซักคนไม่ได้" เราไม่ได้อ่อนหวาน ไม่ได้อ่อนโยน เรายังมีความแมน ไปไหนไปกัน (ถ้ากูมีตัง และงานฝิ่นกูไม่แน่น) ไปกินเหล้าได้ แฮงค์เอ้าท์ได้ ยกของ แบกหามได้ งานหนักแต่ยังมีแรงหวีด ผช หล่อๆ กล้ามแน่นๆ ได้อยู่ แถมยังแรดมากอีกด้วย ฮ่าาา
เรากลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายเบื่อ ถ้าเราไม่ชวนคุย หรืออยู่ๆ เงียบหายไปเพราะทำงานหลัก ปั่นงานฝิ่น หรือดำดิ่งกับการอ่านหนังสือ ดูซีรีส์ เรากลัวอีกฝ่ายเบื่อ กลัวมาก
มันทำให้เวลาเรามีคนใหม่ๆ เข้ามา จนถึงจุดที่จะไปต่อ เรากลับเลือกที่จะพอแค่นี้ เรากลัวจริงๆ กลัวม้ากกก เพราะเรามองว่า ใครๆ ก็ชอบคนนิสัยน่ารัก ซึ่งเราคิดว่าเรานิสัยยังไม่น่ารักขนาดนั้น
สำหรับกับคนเก่า ช่วงก่อนเรายัง on and off อยู่ แต่พอจะ on จริงๆ มันก็มีจุดที่ทำให้เราไม่คลิกกันเหมือนเดิม...ไม่เหมือนเมื่อก่อน อาจจะเพราะโตขึ้น เจอคนมามากมายขึ้น แต่มันไม่เหมือนเดิม
...เวลามันก็พัดพาความคงเดิมจากเราไป...
จนตอนนี้ off แบบปิดตาย ตอกตะปูลงโลงไปแล้ว แต่ยังคงมิตรภาพดีๆ ไว้อยู่
เพื่อนสนิทเราบอกว่า
"เมื่อก่อนตอนแกสองคนคบกัน มันดีมากจริงๆ นะเว้ย แต่หลังจากที่พวกแกเลิกกัน มันไม่ดีเลยอ่ะ...อย่าเอาแต่โทษตัวเอง แกมีดีเว้ย แค่ดีสำหรับใครซักคนที่ไม่ใช่คนเดิม"
(จริงๆ ที่เพื่อนบอกมันหยาบกว่านี้มาก แต่ก็เพื่อเซ็นเซอร์อ่ะเนาะ เข้าใจเรานะ)
ทีนี้ วนกลับมาที่หัวกระทู้...
เราจะทำยังไงดี เพื่อที่จะเริ่มใหม่กับใครได้จริงๆ ซักที...
ยอมรับว่าตอนนี้เหงา...ค่อนไปทางมาก เพราะช่วงนี้งานฝิ่นไม่ค่อยมี
เริ่มอยากจะคุยขิงข่าตะไคร้ใบมะกรูดกับใครซักคน
ตัดอิเพื่อนออกไปได้เลยค่ะ เพราะจะจูงมือกันไปไหว้ขอคู่กันแล้ว อยู่ด้วยกันมานานจนจะผิดผีกันเข้าซักวัน
แต่จะทำยังไงถึงจะเริ่มใหม่ได้ซักที...
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้พื้นที่ขายของจ้า...
โสดค่ะ ไม่สวยแต่รวยเสน่ห์ อารมณ์ดี
ทำงานเก่ง ถึก บึกบึน แข็งแกร่งแข่งกับคุณชัชชาติได้ 55555
หาตังเก่งงงง ใช้ตังก็เก่งงงงง
เป็นคนง่ายๆ กินอะไรก็ได้ (แต่ถ้าเลือกได้ก็จะเลือก)
ข้อเสีย
สูง ยาว เข่าดี สูง 170 กว่าๆ
เป็นชะนียุคใหม่ ใส่ใจเรื่องกิน ไม่อินกับการออกกำลังกาย
เป็นติ่งค่ะ หักห้ามใจไม่ค่อยได้ ชอบเสียตังไปกับบัตรคอน (เรารับได้ถ้าคุณเป็นโอตาคุ แต่อย่าหนักเกินไป เราออกตัวว่า...เราไม่อิน)
เหวี่ยงหนักเวลาอากาศร้อนๆ กับเจอคนเยอะๆ (ทั้งปริมาณและนิสัย)
เราดื้อ...คิดว่าดื้อนะ
ส่วนตัวมีคติประจำใจคือ :
"เวลานอนคือเวลาทองของชีวิต"
ชอบ ผช. ที่มีความเป็นผู้นำ กล้าตัดสินใจแทนเรา (ในบางเรื่อง) คุยกับเราแล้วเข้าใจ ทัศนคติตรงกัน อายุแก่กว่าได้ ไม่ติดออกจะชอบ ดูแลเราได้ (ในเรื่องจิตใจ)
รบกวนขอคำปรึกษาด้วยนะคะ...
ยาวหน่อย ขิงข่ามากๆ
❤
เมื่อไหร่จะบำบัดอาการกลัว "การเริ่มต้นใหม่" ได้ซักที
แต่คะค่ะตรงเป้ะทุกคำ
โอเคปูเสื่อได้...
อาการแบบนี้เหมือนจะเป็นๆ หายๆ มักจะเป็นเมื่อร่างกายกระสันอยากจะมีคนใหม่ซักที แล้วก็จะหายไปเมื่อชีวิตตัวเองกลับมายุ่งวุ่นวายเรื่องงาน เรื่องหาเงินมาปรนเปรอตัวเอง (ฮ่าาาา) แล้วมันก็จะวนลูปกลับไปกลับมาแบบนี้ตลอด
อาการการกลัวการเริ่มต้นใหม่เกิดขึ้นจาก
เมื่อก่อนก็มีแฟนนี่แหล่ะ...เข้ากันได้ดีม้ากกกกกก เป็นโมเม้นต์ที่ใครๆ ก็อิจฉา ไม่ใช่ว่ามีแฟนหล่อ รวย ไฮโซ หลุดมาจากนิยาย หรอกนะคะ แต่ที่ใครๆ ก็อิจฉานี่คือ...ระหว่างเราวางตัวเป็นเหมือนเพื่อนสนิทค่ะ คบกันในฐานะแฟนทุกคนรับรู้
คบกันมาก็ระยะหนึ่ง สามปีเกือบจะสี่ปีได้ ก็เลิกกันค่ะ....
สาเหตุคือ
ฝั่งเรา
1. ตัวเราเองคิดว่า เราคบกันเหมือน "เพื่อนสนิท" กันเกินไป คือ...โมเม้นต์หวานๆ ไม่ค่อยมี เซอร์พงเซอร์ไพร์สไม่ต้องถามหา ดอกไม้ซักดอกไม่เคยได้ ความหวานมันลดลงอ่ะแก...
2. เค้าให้คำปรึกษาเราไม่ได้ เหมือนทัศนคติเรามันไม่ตรงกัน บางเรื่อง บางอย่าง เราไม่ต้องการ "วิธีแก้ปัญหา" จากเค้า แต่เราต้องการคนรับฟัง อยากจะบ่นขิงข่าตะไคร้ใส่ใครซักคนให้มันโล่งๆ ใจ อยากได้กำลังใจจริงๆ จากเค้า แต่...มันก็เหมือนคุยกันคนละประเด็นไป
3. เค้าดูแลเราไม่ได้ ไม่ใช่ประเด็นเรื่องเงินเลยนะคะ เราเองมีงานทำ หาเงินเองได้ เราไม่เรียกร้องให้เค้ามาดูแล อันนี้เราถือมากๆ แต่ไอ้คำว่าดูแลไม่ได้เนี้ย คือ ช่วงไหนเราป่วย เมนส์มา อ่อนล้าจากการโหมงาน หรือมีช่วงนึงที่อารมณ์มันดาวน์ๆ ไป เค้าไม่อยู่ตรงนี้เลย เรารู้ตัวว่าเราถึกเว้ย ดูแลตัวเองได้ ใช้ชีวิตเองได้ แต่ช่วงที่เราไม่โอเค เราก็อยากได้เค้าอยู่ข้างๆ ไง ดึงเราขึ้นไม่ไหวก็นั่งข้างๆก็ได้ป้ะวะ แต่...แกไปไหน?
4. ที่เรารับไม่ได้คือ...เค้าบอกให้เราลาออกจากงานที่เราทำอยู่ โอเค...งานเราอาจจะหนัก ทำหามรุ่งหามค่ำ พักผ่อนน้อย แต่...เค้าไม่มีสิทธิ์บอกให้เราลาออกป่าว รู้ว่าห่วง ให้กำลังใจกับหาวิตามินมาให้กินก็พอ แค่นั้นก็ดีใจจะตายห่าอยู่แล้ว
5. ตั้งแต่คบกันมา เค้าไม่เคยพาเราไปเปิดตัวกับที่บ้านเลย...ไม่มีความพยายามที่จะพาไปแนะนำให้รู้จักที่บ้านเค้า ไม่สร้างโอกาสที่จะแนะนำ ซึ่งทางเราพยายามตลอดนะ โอกาสสำคัญๆ ที่ทางบ้านเราอยู่กันครบ เราจะพาเค้าไปตลอด ให้พ่อแม่เห็นว่าเค้าดูแลเราได้ เวลาอยู่ไกลบ้าน (เราไม่ได้อยู่กับครอบครัว ทำงานต่างจังหวัด)
ฝั่งเขา
1. เราไม่มีความเป็น ผญ ไม่อ้อน ไม่จ๊ะจ๋า ไม่เจ้าะแจ้ะ ไม่อ่อนหวาน ไม่งุ้งงิ้ง ไม่ชวนเค้าคุย ไม่ตามติดเป็นผีไม่มีศาล เค้ามองว่าในอนาคต...ถ้าแต่งงานกันไป กลับบ้านมาบ้านมันต้องเงียบมากแน่ๆ เพราะเราไม่ชวนเค้าคุย เราไม่ถามเค้าว่างานเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยมั้ย กินอะไรรึยัง แน่ๆ
2. เราชอบวาร์ป แบบไปไหนไม่ค่อยบอก บางทีหายไปนานๆ รู้อีกทีเราไปโผล่อีกมุมเมือง (เวลาทำงาน)
3. เค้าบอกว่า ยิ่งเค้าพยายามทำอะไร เหมือนเค้าปาบอลใส่ผนัง ทำอะไรให้มันก็กระแทกกลับมาที่เดิม ไม่มี feedback จากเรา เช่น บางทีไลน์มา แต่เราเอาแต่ทำงานไม่ได้ตอบ หรือข้ามวันค่อยตอบ บางทีคุยไปทำงานไป ไม่หือไม่อือ ไม่มีการตอบสนอง บางวันหลับใส่ตอนคุยโทรศัพท์
4. เราไม่มีเวลาให้เค้า เพราะทำแต่งาน (ด้วยลักษณะงานในตอนนั้น + เรียนโท)
5. เราเหวี่ยงบ่อย อากาศร้อน งานออกมาไม่ตรงใจ พูดจาไม่เข้าหู เราจะเหวี่ยงใส่เค้า **อันนี้ผิดจริง ยอมรับ ว่าทำตัวไม่น่ารัก**
ผ่านมา 2 ปีกว่าๆ ที่เลิกกันไป ทุกครั้งที่เราจะเริ่มใหม่กับใครก็ตาม...เรามักจะกลัวไอ้ 4-5 ข้อนี้มาก โดยเฉพาะข้อ 1
เรากลัวว่า "เราจะเป็นผู้หญิงให้ใครซักคนไม่ได้" เราไม่ได้อ่อนหวาน ไม่ได้อ่อนโยน เรายังมีความแมน ไปไหนไปกัน (ถ้ากูมีตัง และงานฝิ่นกูไม่แน่น) ไปกินเหล้าได้ แฮงค์เอ้าท์ได้ ยกของ แบกหามได้ งานหนักแต่ยังมีแรงหวีด ผช หล่อๆ กล้ามแน่นๆ ได้อยู่ แถมยังแรดมากอีกด้วย ฮ่าาา
เรากลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายเบื่อ ถ้าเราไม่ชวนคุย หรืออยู่ๆ เงียบหายไปเพราะทำงานหลัก ปั่นงานฝิ่น หรือดำดิ่งกับการอ่านหนังสือ ดูซีรีส์ เรากลัวอีกฝ่ายเบื่อ กลัวมาก
มันทำให้เวลาเรามีคนใหม่ๆ เข้ามา จนถึงจุดที่จะไปต่อ เรากลับเลือกที่จะพอแค่นี้ เรากลัวจริงๆ กลัวม้ากกก เพราะเรามองว่า ใครๆ ก็ชอบคนนิสัยน่ารัก ซึ่งเราคิดว่าเรานิสัยยังไม่น่ารักขนาดนั้น
สำหรับกับคนเก่า ช่วงก่อนเรายัง on and off อยู่ แต่พอจะ on จริงๆ มันก็มีจุดที่ทำให้เราไม่คลิกกันเหมือนเดิม...ไม่เหมือนเมื่อก่อน อาจจะเพราะโตขึ้น เจอคนมามากมายขึ้น แต่มันไม่เหมือนเดิม
...เวลามันก็พัดพาความคงเดิมจากเราไป...
จนตอนนี้ off แบบปิดตาย ตอกตะปูลงโลงไปแล้ว แต่ยังคงมิตรภาพดีๆ ไว้อยู่
เพื่อนสนิทเราบอกว่า
"เมื่อก่อนตอนแกสองคนคบกัน มันดีมากจริงๆ นะเว้ย แต่หลังจากที่พวกแกเลิกกัน มันไม่ดีเลยอ่ะ...อย่าเอาแต่โทษตัวเอง แกมีดีเว้ย แค่ดีสำหรับใครซักคนที่ไม่ใช่คนเดิม"
(จริงๆ ที่เพื่อนบอกมันหยาบกว่านี้มาก แต่ก็เพื่อเซ็นเซอร์อ่ะเนาะ เข้าใจเรานะ)
ทีนี้ วนกลับมาที่หัวกระทู้...
เราจะทำยังไงดี เพื่อที่จะเริ่มใหม่กับใครได้จริงๆ ซักที...
ยอมรับว่าตอนนี้เหงา...ค่อนไปทางมาก เพราะช่วงนี้งานฝิ่นไม่ค่อยมี
เริ่มอยากจะคุยขิงข่าตะไคร้ใบมะกรูดกับใครซักคน
ตัดอิเพื่อนออกไปได้เลยค่ะ เพราะจะจูงมือกันไปไหว้ขอคู่กันแล้ว อยู่ด้วยกันมานานจนจะผิดผีกันเข้าซักวัน
แต่จะทำยังไงถึงจะเริ่มใหม่ได้ซักที...
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
รบกวนขอคำปรึกษาด้วยนะคะ...
ยาวหน่อย ขิงข่ามากๆ
❤