อาการแบบนี้เสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้าหรือป่าวค่ะ

ขอเริ่มเรื่องเลยนะคะคือเราตอนนี้อายุ17ปีพ่อกับแม่เราทะเลาะกันตั้งแต่เด็กเพราะพ่อเราขี้เมาแต่แม่ก็ทนมาจนเราโตเรื่องเกิดตรงนี้ค่ะเเม่เราหนีไปเมื่อสิ้นปีไปแบบไม่ลาหายไปเฉยๆเราติดต่อเขาไม่ได้ตอนแรกเราก็คิดในใจว่าก็ดีแม่จะได้พักบ้างเราเลยไม่ใส่ใจจนช่วงแรกพ่อเราคลั่งมากทัเงสงข้อควาหาเพื่อนๆของแม่ว่าถ้าอยู่กับใครจะตามล่าเรานอนได้ยินเขาโวยวายทุบของทั้งคืนบวกกับเขาเมาเหล้าด้วยพอหนักขึ้นครอบครัวเราหมุนเงินไม่ทันเพราะน้ต้องเรียนยายต้องไปหาหมอทุกเดือนรถมอไซร์โดนยึดเราจึงต้องหางานทำจุดเริ่มเรื่องคือตรงนี้ค่ะเราได้ทำงานที่แม็คแห่งหนึ่งความที่เราเป็นน้องใหม่ไม่เคยทำงานจึงทั้งโดนด่าโดนว่าเรากลายเป็นคนคิดมากเหนื่อยท้อเราทำงานกับบ้านมา5ทุ่มทุกคืนเราจะหาซื้อของมาให้ยายตลอดแต่เราไม่เคยได้ยินหรือได้กำลังใจจากใครในบ้านเลยสักคนเมื่อก่อนเราจะสนิทกับแม่มากแต่ตอนนี้กับพูดอะไรกับใครไม่ได้เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่มีคนรับฟังเราเลิกงานมาทำทุกอย่างในบ้านเสร็จทุกครั้งที่ปิดไฟนอนเรามักจะร้องไห้พร้อมกับมีคำถามในหัวมากมายทั้งคิดถึงแม่อยากมีคนให้กำลังใจเราได้แต่ทักทิ้งไว้ในแชทแม่แต่ก็เหมือนเราเล่าเรื่องใส่สมุดโน็ตเพราะแม่ไม่เคยมาอ่านเลยเรานอนร้องไห้ถามตัวเองว่าทำไมต้องมาเจออะไรแบบเราทำงานตรงนี้ไม่มีความสุขเลยกดดันมากๆเราบอกกับตัวเองว่าเราไม่ทำแล้วจะลาออกแค่พอเช้าเราก็ต้องฝืนตัวเองลุกไปทำงานเพราะอยากให้น้องเรียนจบเราเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ปิดไฟเราจะมีเรื่องหรือคำถามมากมายในหัวต่างกับตอนเช้าหรือเวลาเราเจอผู้คนเรากับลืมความคิดพวกนี้ไปหมดบางพอมีวิธีไหนให้เราเลิกเป็นแบบนี้บ้างมั้ยค่ะเพราะเราเป็นไมเกรนด้วทุกครั้งที่ร้องไห้ตะทรมาณมากเหมือนมีคนมากดหัวไว้เลยค่ะเราเหนื่อยอยากมีคนรับฟังขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ.