เราเป็นลูกคนเดียวค่ะ มีน้าเป็นคนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ที่บ้านเราค่อนข้างหัวโบราณโดยเฉพาะเรื่องแฟนและเรื่องการทำงาน
คือน้าเราและคนที่บ้านอยากให้เรารับราชการมากๆ เค้าให้เหตุผลว่ามันมั่นคงจะได้สบายตอนแก่ คือเราก็รู้มาตลอดพอเข้ามหาลัยเราเลือกเรียนสายภาษาเพราะความชอบ พอมาปีสุดท้ายน้าเราเร่งมากให้เราหางานทำ อยากให้เป็นครู คือวันๆจะพูดแต่เรื่องนี้ ยิ่งพอเราใกล้จบโทรมาวันละหลายๆสาย ตอนนั้นเราร้องไห้เกือบทุกวัน คืองานสำหรับเด็กจบใหม่ก็หายากอยู่แล้วยิ่งโดนถามโดนเร่งทุกวัน มันหดหู่มากๆ ตอนนั้นเรารู้สึกแย่กับน้าและที่บ้านมาก ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร และกลายเป็นคนเงียบๆกับที่บ้านไปเลย หลังจากนั้นเราก็ไปทำงานเป็นครู รร.เอกชนตามความต้องการของที่บ้าน ตอนนี้ทำมาเกือบๆปี ที่บ้านก็เร่งอีกว่าต้องไปเรียนต่อนะ จะได้สอบบรรจุ คือโทรมาคุยกับเราเรื่องนี้ก็จะเป็นประเด็นอยู่ตลอด
เราเคยบอกว่าเรื่องรับราชการอาจจะไม่ใช่ทางของเรา เราอยากลองหาสิ่งที่เราชอบแล้วทำดูก่อน เราไม่ได้คิดว่าอนาคตเราจะต้องรับราชการนะ แต่พูดไปก็เท่านั้น ดูเหมือนที่บ้านฟังกี่ครั้งก็ปล่อยผ่าน กลับมาพูดเรื่องเดิมๆพยายามจะให้เราไปสอบทหาร ตำรวจ คือจะเอาทุกทาง พอเราบอกว่าไม่อยากไปก็เหมือนมาประชดว่า ตามใจเถอะ เราเลี้ยงเค้าได้แต่ตัว ปัญหานี้มันสะสมมาเป็นปีๆจนเราแทบจะไม่อยากคุยอะไรหรือปรึกษาอะไรกับที่บ้านแล้ว เพราะรู้สึกแย่ทุกครั้งที่โทรไป บ้านกลายเป็นที่ที่เราอยู่แล้วไม่สบายใจ เราเริ่มเลี่ยงที่จะพูดคุย ไม่ร่าเริงเหมือนเดิม เหมือนห่างออกมาเรื่อยๆ บางครั้งก็รู้สึกอึดอัดมากๆค่ะ
ใครเจอปัญหาแนวนี้และมีทางออกยังไงบ้างคะ ใจเรารู้สึกไม่เหมือนเดิมไปแล้ว แต่การตีตัวออกห่างแบบนี้เราก็รู้สึกผิดกับที่บ้านค่ะ TT
รู้สึกว่าโดนที่บ้านกดดันจนเราเปลี่ยนไปกลายเป็นคนละคน
คือน้าเราและคนที่บ้านอยากให้เรารับราชการมากๆ เค้าให้เหตุผลว่ามันมั่นคงจะได้สบายตอนแก่ คือเราก็รู้มาตลอดพอเข้ามหาลัยเราเลือกเรียนสายภาษาเพราะความชอบ พอมาปีสุดท้ายน้าเราเร่งมากให้เราหางานทำ อยากให้เป็นครู คือวันๆจะพูดแต่เรื่องนี้ ยิ่งพอเราใกล้จบโทรมาวันละหลายๆสาย ตอนนั้นเราร้องไห้เกือบทุกวัน คืองานสำหรับเด็กจบใหม่ก็หายากอยู่แล้วยิ่งโดนถามโดนเร่งทุกวัน มันหดหู่มากๆ ตอนนั้นเรารู้สึกแย่กับน้าและที่บ้านมาก ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร และกลายเป็นคนเงียบๆกับที่บ้านไปเลย หลังจากนั้นเราก็ไปทำงานเป็นครู รร.เอกชนตามความต้องการของที่บ้าน ตอนนี้ทำมาเกือบๆปี ที่บ้านก็เร่งอีกว่าต้องไปเรียนต่อนะ จะได้สอบบรรจุ คือโทรมาคุยกับเราเรื่องนี้ก็จะเป็นประเด็นอยู่ตลอด
เราเคยบอกว่าเรื่องรับราชการอาจจะไม่ใช่ทางของเรา เราอยากลองหาสิ่งที่เราชอบแล้วทำดูก่อน เราไม่ได้คิดว่าอนาคตเราจะต้องรับราชการนะ แต่พูดไปก็เท่านั้น ดูเหมือนที่บ้านฟังกี่ครั้งก็ปล่อยผ่าน กลับมาพูดเรื่องเดิมๆพยายามจะให้เราไปสอบทหาร ตำรวจ คือจะเอาทุกทาง พอเราบอกว่าไม่อยากไปก็เหมือนมาประชดว่า ตามใจเถอะ เราเลี้ยงเค้าได้แต่ตัว ปัญหานี้มันสะสมมาเป็นปีๆจนเราแทบจะไม่อยากคุยอะไรหรือปรึกษาอะไรกับที่บ้านแล้ว เพราะรู้สึกแย่ทุกครั้งที่โทรไป บ้านกลายเป็นที่ที่เราอยู่แล้วไม่สบายใจ เราเริ่มเลี่ยงที่จะพูดคุย ไม่ร่าเริงเหมือนเดิม เหมือนห่างออกมาเรื่อยๆ บางครั้งก็รู้สึกอึดอัดมากๆค่ะ
ใครเจอปัญหาแนวนี้และมีทางออกยังไงบ้างคะ ใจเรารู้สึกไม่เหมือนเดิมไปแล้ว แต่การตีตัวออกห่างแบบนี้เราก็รู้สึกผิดกับที่บ้านค่ะ TT