เราเป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึง เป็นคนเข้ากับคนง่ายเพื่อนเยอะ เราเรียนด้วยทำงานด้วยค่ะ
เรื่องมันเกิดขึ้น วันนึงเราไปทำงานที่นึงแล้วเลิกค่ำ พอดีเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันไม่ได้ติดต่อมาเกือบปีเขา ลาจากทหารมาเลย ทักมาหาแล้วบอกจะมาพาไปกินข้าวเพราะไม่ได้เจอกันนาน เราก็ปฏิเสธไปเพราะเราเลิกงานก็2ทุ่มกว่าแล้ว อีกอย่างบ้านเรากับเขาคนละทางเลยค่ะ แต่เขาก็ไม่ฟังขับรถมารับบอกแค่ไปกินข้าวละพาไปส่งกลับบ้าน เขามาถึงเราก็3ทุ่มกว่าละ เราเลยบอกเขาว่าไปส่งกลับบ้านเลยละกันเพราะเราเหนื่อยไม่ไหวละ แต่เขาก็พยายามชวนเราไปนั่งดื่มเราปฏิเสธเพราะเราเลิกดื่มมาเป็นปีแล้ว เขาก็ขับมาถึงแถวบ้านเราแล้วแวะเซเว่น ไปซื้อเบียร์มา6ขวดกับขนมขบเคี้ยว แล้วบอกเราว่าเขาอยากเปิดห้องเพราะเขาเหนื่อยคือกว่าจะขับรถกลับไกล เราก็เข้าใจ โทรถามเพื่อนจนรู้ว่าแถวที่เราอยู่มีโรงแรมนึงใกล้ๆบ้านเราเลยห่างแค่4ซอย พอไปถึงเขาก็เปิดห้อง แล้วขอช่วยให้เราช่วยขนของที่เขาซื้อขึ้นไปไว้บนห้องละจะไปส่งเรากลับ ด้วยความที่เราไว้ใจเลยช่วยขนขึ้นไป พอไปถึงห้องเขาก็แบบซื้อเวลาอะค่ะ เปิดเบียร์กินแล้วแบบรินให้เราว่ากินเป็นเพื่อนแปปนึงเราก้อแบบเริ่มไม่โอเคแล้ว แล้วเขาก็แบบเปิดกระเป๋าตังแล้วหยิบซองเล็กๆยื่นมาให้เรา มันเป็นซองใส่ยาเม็ดสีชมพูอะค่ะ แบบว่ากลิ่นช็อคโกแลตแรงมากๆ เราไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้ว่ามันคือสิ่งเสพติดแต่แค่ไม่รู้ว่าคือยาอะไร เราเลยแบบอึ้งๆแล้วแบบยัดคืนเขาไป เขาคงเริ่มรู้ตัวว่าเราเริ่มไม่โอเคมากๆเขาก็แบบทำทีเป็นเดินขึ้นเตียงเอาผ้าห่มมาคุมตัวเอง เราเลยบอกไม่เล่นละ ไปส่งเราเหอะไม่งั้นจะกลับเองละนะ เขาก็แบบบอกเราขอมือหน่อยเราก็ปัดมือเขาทิ้งแล้วก็ลุกจะหนีเขาก็เข้ามาอุ้มเราโยนลงเตียงเลยค่ะ มันแบบกลัวมากๆไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาเจออะรัยแบบนี้ มันพยายามกระชากเสื้อผ้าเราออก ทั้งๆที่เราก็ใส่เสื้อผ้ามิดชิดมากแขนยาวขายาว เราตะโกนขอร้องพยายามทุบตีให้หลุดบอกว่าเรามีแฟนแล้ว อย่าทำเรา เราคงทนไม่ได้เราไม่อยากนอกใจแฟน มันเอามือมาอุดปากกับบีบคอเราพยามจูบเราเลียไปทั่วหน้าและคอเรา มันขยะแขยงมาก เรากลัวมากสุดท้ายเราสู้แรงมันไม่ไหวมันข่มขืนเราสำเร็จ แล้วมันก็พาเรามาส่งบ้านค่ะ เราต้องพยายามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะเราอยู่กับพ่อแม่ค่ะ เรากลัวมากเราอยากตายมันมึนงงไปหมด ร่างกายมันสั่นไม่หยุดเรารีบเข้าห้องน้ำล้างทุกอย่างออกโทรหาเพื่อนสนิทของเรา เราร้องไห้ระบาย แต่เราไม่กล้าแจ้งความเรากลัวพอแม่รู้เรากลัวแฟนเรารู้เราคงรับไม่ได้เรากลัวแฟนเรารับไม่ได้แล้วเลิกกับเรา เรากลัวทุกอย่างกลัวท้องด้วย จากวันนั้นเรานอนไม่หลับสนิทอีกเลย เราฝันย้ำๆเหมือนเราโดนมันข่มขืนซ้ำๆ เรากลัวการนั่งรถโดยสารที่มีคนข้างๆเป็นผู้ชาย เราไม่สามารถคุยกับแฟนได้เหมือนเดิม เหมือนเราสกปรกเกินไป ทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ เราทำผิดอะไรถึงเจอเรื่องแบบนี้ เราเอาแต่คิดถึงมันซ้ำๆขนลุกและขยะแขยงแบบไม่สามารถควบคุมได้ เราแอบร้องไห้จนน้ำตาไม่มีจะไหลแล้ว เราควรจะทำไงดี เราใช้ชีวิตแบบเหมือนเราปกติมีความสุขดี แต่เราอึดอัดเรารู้สึกอยากตาย จนบางครั้งเรากลัวตัวเอง เราเหนื่อยมาก ทำควรทำยังไงต่อไปดี เราเริ่มไม่ไหวแล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16มกราที่ผ่านมานี่เอง เราจะทำอะไรได้บ้างไหมเรากลัว กลัวจริงๆ
เรากำลังจะเป็นบ้าค่ะ อยากตาย หาทางออกกับตัวเองไม่ได้ เราควรทำอะไรยังไงต่อไปดี?
เรื่องมันเกิดขึ้น วันนึงเราไปทำงานที่นึงแล้วเลิกค่ำ พอดีเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันไม่ได้ติดต่อมาเกือบปีเขา ลาจากทหารมาเลย ทักมาหาแล้วบอกจะมาพาไปกินข้าวเพราะไม่ได้เจอกันนาน เราก็ปฏิเสธไปเพราะเราเลิกงานก็2ทุ่มกว่าแล้ว อีกอย่างบ้านเรากับเขาคนละทางเลยค่ะ แต่เขาก็ไม่ฟังขับรถมารับบอกแค่ไปกินข้าวละพาไปส่งกลับบ้าน เขามาถึงเราก็3ทุ่มกว่าละ เราเลยบอกเขาว่าไปส่งกลับบ้านเลยละกันเพราะเราเหนื่อยไม่ไหวละ แต่เขาก็พยายามชวนเราไปนั่งดื่มเราปฏิเสธเพราะเราเลิกดื่มมาเป็นปีแล้ว เขาก็ขับมาถึงแถวบ้านเราแล้วแวะเซเว่น ไปซื้อเบียร์มา6ขวดกับขนมขบเคี้ยว แล้วบอกเราว่าเขาอยากเปิดห้องเพราะเขาเหนื่อยคือกว่าจะขับรถกลับไกล เราก็เข้าใจ โทรถามเพื่อนจนรู้ว่าแถวที่เราอยู่มีโรงแรมนึงใกล้ๆบ้านเราเลยห่างแค่4ซอย พอไปถึงเขาก็เปิดห้อง แล้วขอช่วยให้เราช่วยขนของที่เขาซื้อขึ้นไปไว้บนห้องละจะไปส่งเรากลับ ด้วยความที่เราไว้ใจเลยช่วยขนขึ้นไป พอไปถึงห้องเขาก็แบบซื้อเวลาอะค่ะ เปิดเบียร์กินแล้วแบบรินให้เราว่ากินเป็นเพื่อนแปปนึงเราก้อแบบเริ่มไม่โอเคแล้ว แล้วเขาก็แบบเปิดกระเป๋าตังแล้วหยิบซองเล็กๆยื่นมาให้เรา มันเป็นซองใส่ยาเม็ดสีชมพูอะค่ะ แบบว่ากลิ่นช็อคโกแลตแรงมากๆ เราไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้ว่ามันคือสิ่งเสพติดแต่แค่ไม่รู้ว่าคือยาอะไร เราเลยแบบอึ้งๆแล้วแบบยัดคืนเขาไป เขาคงเริ่มรู้ตัวว่าเราเริ่มไม่โอเคมากๆเขาก็แบบทำทีเป็นเดินขึ้นเตียงเอาผ้าห่มมาคุมตัวเอง เราเลยบอกไม่เล่นละ ไปส่งเราเหอะไม่งั้นจะกลับเองละนะ เขาก็แบบบอกเราขอมือหน่อยเราก็ปัดมือเขาทิ้งแล้วก็ลุกจะหนีเขาก็เข้ามาอุ้มเราโยนลงเตียงเลยค่ะ มันแบบกลัวมากๆไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาเจออะรัยแบบนี้ มันพยายามกระชากเสื้อผ้าเราออก ทั้งๆที่เราก็ใส่เสื้อผ้ามิดชิดมากแขนยาวขายาว เราตะโกนขอร้องพยายามทุบตีให้หลุดบอกว่าเรามีแฟนแล้ว อย่าทำเรา เราคงทนไม่ได้เราไม่อยากนอกใจแฟน มันเอามือมาอุดปากกับบีบคอเราพยามจูบเราเลียไปทั่วหน้าและคอเรา มันขยะแขยงมาก เรากลัวมากสุดท้ายเราสู้แรงมันไม่ไหวมันข่มขืนเราสำเร็จ แล้วมันก็พาเรามาส่งบ้านค่ะ เราต้องพยายามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะเราอยู่กับพ่อแม่ค่ะ เรากลัวมากเราอยากตายมันมึนงงไปหมด ร่างกายมันสั่นไม่หยุดเรารีบเข้าห้องน้ำล้างทุกอย่างออกโทรหาเพื่อนสนิทของเรา เราร้องไห้ระบาย แต่เราไม่กล้าแจ้งความเรากลัวพอแม่รู้เรากลัวแฟนเรารู้เราคงรับไม่ได้เรากลัวแฟนเรารับไม่ได้แล้วเลิกกับเรา เรากลัวทุกอย่างกลัวท้องด้วย จากวันนั้นเรานอนไม่หลับสนิทอีกเลย เราฝันย้ำๆเหมือนเราโดนมันข่มขืนซ้ำๆ เรากลัวการนั่งรถโดยสารที่มีคนข้างๆเป็นผู้ชาย เราไม่สามารถคุยกับแฟนได้เหมือนเดิม เหมือนเราสกปรกเกินไป ทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ เราทำผิดอะไรถึงเจอเรื่องแบบนี้ เราเอาแต่คิดถึงมันซ้ำๆขนลุกและขยะแขยงแบบไม่สามารถควบคุมได้ เราแอบร้องไห้จนน้ำตาไม่มีจะไหลแล้ว เราควรจะทำไงดี เราใช้ชีวิตแบบเหมือนเราปกติมีความสุขดี แต่เราอึดอัดเรารู้สึกอยากตาย จนบางครั้งเรากลัวตัวเอง เราเหนื่อยมาก ทำควรทำยังไงต่อไปดี เราเริ่มไม่ไหวแล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16มกราที่ผ่านมานี่เอง เราจะทำอะไรได้บ้างไหมเรากลัว กลัวจริงๆ