เมื่อก่อนครอบครัวมีกัน4คน พ่อ แม่ พี่สาว และตัวเรา
จนเมื่อประมาณอายุได้ 13 ขวบ พ่อไปมีบ้านเล็ก ไม่ส่งเสียแม่เรา พี่สาว และตัวเราเลย ทำให้หน้าที่หลักในการดูแลลูก คือแม่ แม่ทำอาชีพค้าขายอาหารตามสั่งทั่วๆไปตามตลาด ส่งลูก2คนจนเรียนจบปริญญาตรีได้ แม่หวังว่าจะให้พี่สาวมาช่วยดูแลร้าน ให้เรียนเกี่ยวกับการทำอาหารต่างๆ เพื่อหวังว่าลูกคนโตจะกลับมาพัฒนา

พี่สาวเรียนจบได้ 4 ปี ไม่หางานทำ ไม่เอาอะไรทั้งนั้น อยู่เฉยๆ นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์ ไม่มีความพยายามที่จะช่วยเหลือแม่ เวลาแม่ดุ แม่ว่าแม่บ่น ก็จะเหวี่ยงใส่แม่ ขึ้นเสี่ยงใส่แม่ ทำงานแค่นิดเดียวก็อยากให้แม่พูดเยินยอให้มากๆ ดีหน่อยช่วยแม่เข้าไปทำกับข้าวก้องๆแก้งๆ ตลาดเช้าไปซื้อของ ไม่เคยไป มีแต่แม่ไปเองคนเดียวทุกวันหิ้วของหนักๆ ส่วนพี่สาวตื่น9โมงไปร้าน กลับบ้าน5โมง ซึ่งปกติ แม่ตื่น6โมงไปตลาดเปิดร้าน กลับบ้านที 2-3ทุ่ม เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เรียนจบ แม้แต่ผ้าเสื้อผ้าก็ไม่ซักไม่ตากให้แม่ ไม่รู้จะทำยังไง เบื่อมาก งานบ้านไม่ต้องพูดถึง ไม่เคยเก็บกวาด ห้องน้ำก็ไม่เคยขัด ผ้าซัก ซักแต่ของตัวเอง ทำอะไรนิดๆหน่อยบอกเหนื่อย บอกร้อน รายได้หลักของพี่สาวมาจากพื้นที่เช่าไกล้ๆ ที่แม่เคยซื้อไว้เมื่อนานมาแล้วแบ่งเช่า ให้พื้นที่เช่าเป็นชื่อพี่สาว และค่าเช่ารายเดือนเดือนละ 4000 ให้เป็นเงินเดือนให้พี่สาว อย่าเพิ่งตกใจ!! ก่อนหน้านี้แม่เคยให้พี่สาวเข้าไปทำงานต่างๆในร้านแล้ว เอาแต่บ่นว่าร้อน ทำให้หน้าพัง เป็นสิว เป็นกระ เป็นฝ้า เลยขอไม่ทำและเอาเงินแค่ 4000 เหมือนเดิมพอ และอีกมากมายที่พูดยังไงก็อธิบายไม่หมด ไม่มีความพยายาม ไม่เอาไหน มองแค่ทุกวันนี้ใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ปกติได้เรื่อยๆก้พอ

ส่วนเรา เรียนจบหาทำงาน (จิงๆกลับไปช่วยที่ร้านได้แต่เสียดายวิชาชีพที่เรียนมาและอยากให้พี่สาวพิสูจน์ตัวเอง) เราช่วยแม่ปลดหนี้ ส่งเงินเป็นเดือนๆ ไม่ได้จะพูดให้ดูดีแต่มันคือเรื่องจริง เรารู้ตัวว่าครอบครัวเรามีโอกาสน้อยเลยต้องพยายาม  ทำงานพาทไทม์ ขายของออนไลน์ ทำทุกอย่าง รับจ้างอะไรเอาหมด กินน้อยๆใช้เงินประหยัดๆ มีเงินเก็บสำรองไว้ และมองอนาคตที่จะทำให้แม่สบาย เราคิดเสมอว่าสักวันมันจะโตขึ้น แต่เปล่าเลย ยิ่งโตยิ่งแย่ เหนื่อย เหมือนเป็นภาระไม่ทำห่าอะไร ขนาดแม่ยังไม่ดูแล

เบื่อไม่รู้จะทำยังไงดี ในอนาคตเราก็ไม่อยากเอามาเป็นภาระ อยากให้มันไปใช้ชีวิตของมันไม่ใช่ไร้สาระ ไร้ประโยชน์แบบนี้  
เฮ้อออ...หวนหวย