* กระทู้นี่เป็นกระทู้ระบายนะคะ *
ผิดพลาดตรงไหน ขออภัยด้วยค่ะ
เริ่มแรกนะคะ เรื่องมันเพิ่งเกิดสดๆร้อนๆเมื่อเช้านี่เลย
ขอเรียกตัวเองว่าเรานะคะ
ขอเล่าก่อนว่า เราทำงานเป็นพนง.ในโรงงานแห่งหนึ่ง
เราเข้ามาครั้งที่2 แล้ว ครั้งแรกมีเรื่องไม่สบายใจเลยตัดสินใจลาออกไป (ทั้งๆที่ไม่อยากออก) พอครั้งนี้เราตัดสินใจได้ เลยขอโอกาสกลับไปใหม่ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นอีก..
เรากลับมาทำงานที่เดิมไลน์เดิม ตำแหน่งเดิม เพราะคนเก่าลาออกไปหมดแล้ว โต๊ะเราจะทำงานกัน2 คน และแน่นอนมีเพื่อนใหม่(ขอแทนว่าพี่บี)เราคุยกัยถูกคอมาก ไปไหนไปด้วยกัน มีอะไรมาแบ่งกันตลอด ทุกอย่างกำลังผ่านไปด้วยดี แต่มาเมื่ออาทิตย์ก่อนมีการโยกย้ายตำแหน่ง คนไลน์เราหายไป พี่บีที่ยืนข้างเราเลยย้ายโต๊ะไปอีกฝั่ง โดยที่เราไม่ได้ไปด้วย เราได้ยืนทำงานคยเดียว วันแรกเราเครียดมาก ไม่รู้ว่าเค้าย้ายไปทำไม เราทำอะไรผิดหรือเปล่า เพราะปกติไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แต่เราก็พยายามคิดในแง่ดีว่า เค้าแค่อยากย้ายเฉยๆไม่มีอะไร และเราก็พยายามทำตัวปกติคือไปกินข้าวกับพวกเค้า พยายามชวนคุย (โดยปกติเราไม่ต้องทำอะไรแบบนี้เลย) ยอมรับว่าเราเป็นคนแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากๆ ใครเปลี่ยนไปหรือมีอะไรที่แปลกไปเราจะรับรู้ได้เลย เราก็รับรู้ถึงเพื่อนร่วมงานที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนเมื่อวาน เราได้คำสั่งจากหัวหน้าให้เราทำงานตัวเดียว คู่กับพนง.ใหม่ แต่เผอิญพนง.ใหม่เข้ามาได้ไม่กี่วันแล้วแกทำงานพลาด และแน่นอนเราก็เป็นคนแก้ไข และแน่นอนอีกเราโดนด่าเต็มๆ ทำงานกันยังไง ประมาณว่าทำงานก็ช้าแล้ว เดี๋ยวคนอื่นก็ไปฟ้องอีก เค้ารำคาญ ส่วนพนง.ใหม่เค้าก็ขอโทษเราตลอด เราก็บอกเค้าว่าไม่เป็นไรๆ มันก็มีผิดพลาดกันได้ เราก็เลยตะขิดๆใจ ว่าทำไมเค้าพูดว่ามีคนไปฟ้อง ตอนนั้นก็ยังไม่ทันได้คิดอะไร คิดว่าเค้าพูดเฉยๆ แต่แล้วตอนนั้นมีงานเข้าใหม่อีก ซึ่งมันเป็นเวลาot. แล้ว แต่เราไม่ทันได้ช่วยทำเพราะมัวแต่แก้งานอยู่ แต่แล้วคนในไลน์เราอีกคนนึง(ขอแทนว่าซี)เดินถือด้ามไม้กวาดมาแล้วมองเราตาขวางเลย ตอนนั้นคิดแล้วว่ามีอะไรหรือเปล่า (ปกติเรากับคนนี้จะไม่เคยคุยกันเลย เราพยายามคุยกับเค้าแล้วนะ) จนพวกเค้าทำงานเสร็จ มีพี่เอ(นามสมมุติ)เค้าเดินมาเรียกเราแบบห้วนๆย้ำนะห้วนๆ ว่า
พี่เอ : เก็บของเลย
เรา : ...
พี่เอ : เก็บของเลย ไม่เสร็จ พรุ้งนี้ค่อยมาทำต่อ!! (พร้อมใช้หางตามอง)
ทีแรกเราว่าจะทำให้มันเสร็จๆไปเลย เพราะเหลือไม่เยอะ แต่เค้าพูดมาเราก็รีบๆเก็บของ เรากลับห้องมาพร้อมคำถามมากมาย เราไปทำอะไรให้พวกเค้า เพราะปกติมีอะไรเราจะคุยกัน จะบอกกันดีๆตลอด เราคิดมากไปหรือเปล่า หรือจะเป็นรอบเดือน คิดไปต่างๆนานา จนเราบอกแฟนว่าเราเครียด เราอึดอัด กลายเป็นว่าคุยกับแฟนไม่เข้าใจทะเลาะกันอีก แต่ก็ปรับความเข้าใจกันแล้ว เรานอนร้องไห้ทั้งคืนเลย ทีแรกคิดว่าจะลางานเพราะกลัวไม่ไหว แต่มีงานต้องแก้เลยต้องไปทำมันให้จบ
จนเมื่อเช้า...เราไปสายนิดหน่อย ปกติเราจะกินข้าวเช้าที่โรงอาหาร แต่เมื่อเช้าเราเดินไปนั่งในไลน์ และนั้นแหละ...หูก็ดันไปได้ยินอะไรเข้าให้
พี่บีคุยกับซีเรื่องงานเมื่อคืน
พี่บี : งานเยอะไหม?
ซี : โห้ เยอะดิพี่
เข้าตอนสุดท้าย แถมอีนั้นก็ไม่ได้ช่วยห่าอะไรเลยนะ เอาแต่แก้งาน
!!
ตอนนั้นเราไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ แค่เราจะแอบกินข้าว จะลุกก็ลุกไม่ได้แล้ว เพราะพี่เอเดินมาพอดี ไม่มีคนเห็นเราเลยนะ
พี่เอ : โห้
ทำโอก็ทำโอจริงๆ งานนี่ไม่เคยคิดจะช่วยเลย เดินมาถามสักคำก็ยังดี นี่
อะไรวะ ทำงานก็ช้า พี่นะโคตรโมโหมันเลยเมื่อวานนี้!!!
พี่บี : ดีนะที่ย้ายมา พี่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เห็นอยู่ว่าเป็นยังไง แต่พี่ไม่อยากจะพูด ไม่คิดเลยนะว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้อะ!!
เรา : . . . (จุกมากกกกก พูดไรไม่ออก ปลายนิ้วชา มือสั่น ปากสั่น)
จังหวะนั้นหัวหน้าเดินมาพอดี พวกเค้าก็พูดเหมือนเดิมให้หัวหน้าฟัง
หัวหน้า : (ได้แต่ฟัง) เออ..น่ามันยืนคู่กับพนง.ใหม่ มันก็ช้า จะให้ทำเร็วได้แค่ไหน (พูดให้ท้ายเรา)
พี่เอ : โห้ เมื่อก่อนทำคนเดียวมันยังทำได้ ตอนนี้เป็นไรล่ะ กับแค่งานไม่กี่ตัว!!
ก่อนหน้านี้เมื่อวานเราโพสว่า เหนื่อย จะทนได้แค่ไหน
พี่บีเลยเอาที่เราโพสไปให้พวกเค้าอ่านกัน
พี่เอ : มันเหนื่อยหรอ มันเหนื่อยอะไรหรอ พวกกูไม่เหนื่อยกว่าหรอ ทำงานตัวเดียว
ซี : เออใช่มันจะเหนื่อยไรมากป่ะ!!
สิ้นสุดการสนธนา พวกเค้าพูดลับหลังเรา โดยที่คิดว่าเราไม่ได้ยินอะไร เราจุกมากเกิดมาไม่เคยโดนแบบนี้เลย อาจจะเคยโดนแต่ทุกทีเรารับไหว เราปล่อยผ่าน แต่ครั้งนี้มันแบบ..อธิบายไม่ถูกเลยจริงๆ หัวหน้าเดินมาหาเราคิดว่าเราไม่รู้ เค้าได้แต่บอกให้เราอดทน เรากลั้นน้ำตาไม่อยู่เลย เราปล่อยโฮตรงนั้น ในใจนี่คิดว่าอยากจะวิ่งออกไปให้มันพ้นๆตรงนั้นไปเลย แต่มันทำไม่ได้ เราได้แต่บอกหัวหน้าว่าเรารับไม่ไหวเราจะไม่ทนแล้ว และได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้พนง.ใหม่ฟัง เค้าก็เคารพการสินใจของเรา และบอกให้เราเข้มแข็ง คืออแบบสิ่งที่เราคิดว่าเราคิดไปเอง มันกลายเป็นเรื่องจริง และมันหนักหนากว่าที่เราคิดอีกหลายเท่า เราถึงบางอ้อเลยสิ่งที่สงสัยว่า ทำไมเค้าาถึงย้ายหนีเรา ทำไมหัวหน้าบอกว่ามีคนไปฟ้อง ตอนนี้เราเข้าใจทุกอย่างเลย เราเสียใจกับคำว่า ตอนที่เราเข้าไปใหม่ๆพวกเค้าดีกับเรามาก บอกว่ารักเราเหมือนน้องสาว มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน อะไรเลั้ยงได้เราก็เลี้ยง ไม่เคยทวง ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยเลย กินข้าวก็แบ่งกัน ร้องไห้ก็ร้องด้วยกัน แต่ทำไมตอนนี้มันถึงได้เป็นแบบนี้จากถูกกลายเป็นผิด จากรักกลายเป็นชัง
บอกตรงๆตอนนี้รู้สึกแย่มากค่ะ เพราะเราตั้งใจไว้ว่าจะไม่ออกไปไหนแล้ว เพราะจะเก็บเงินแต่งงาน เหมือนกับยังไม่ทันได้เริ่มอะไรเลย พังและแพ้ แต่จะให้เราทนอยู่ เราบอกตรงๆเลยว่าทำไม่ได้แน่นอน เราปั้นหน้าไม่ได้ เราอึดอัด ตอนนี้เราลาออกแล้ว
และอีกมุมก็รู้สึกๆว่าดีแล้ว ก็ไม่รู้นะคะว่าทำไม
พิมพ์ไปร้องไห้ไป ขอระบายหน่อยนะคะ ไม่รู้จะไปลงที่ไหนแล้ว ถ้าเข้ามาอ่านก็อย่าด่าอย่าว่าเราเลยนะคะ เราอ่อนไหว เราคบใครเราเต็มร้อยหมดทุกคน .
ตัดสินใจลาออกจากงาน
ผิดพลาดตรงไหน ขออภัยด้วยค่ะ
เริ่มแรกนะคะ เรื่องมันเพิ่งเกิดสดๆร้อนๆเมื่อเช้านี่เลย
ขอเรียกตัวเองว่าเรานะคะ
ขอเล่าก่อนว่า เราทำงานเป็นพนง.ในโรงงานแห่งหนึ่ง
เราเข้ามาครั้งที่2 แล้ว ครั้งแรกมีเรื่องไม่สบายใจเลยตัดสินใจลาออกไป (ทั้งๆที่ไม่อยากออก) พอครั้งนี้เราตัดสินใจได้ เลยขอโอกาสกลับไปใหม่ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นอีก..
เรากลับมาทำงานที่เดิมไลน์เดิม ตำแหน่งเดิม เพราะคนเก่าลาออกไปหมดแล้ว โต๊ะเราจะทำงานกัน2 คน และแน่นอนมีเพื่อนใหม่(ขอแทนว่าพี่บี)เราคุยกัยถูกคอมาก ไปไหนไปด้วยกัน มีอะไรมาแบ่งกันตลอด ทุกอย่างกำลังผ่านไปด้วยดี แต่มาเมื่ออาทิตย์ก่อนมีการโยกย้ายตำแหน่ง คนไลน์เราหายไป พี่บีที่ยืนข้างเราเลยย้ายโต๊ะไปอีกฝั่ง โดยที่เราไม่ได้ไปด้วย เราได้ยืนทำงานคยเดียว วันแรกเราเครียดมาก ไม่รู้ว่าเค้าย้ายไปทำไม เราทำอะไรผิดหรือเปล่า เพราะปกติไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แต่เราก็พยายามคิดในแง่ดีว่า เค้าแค่อยากย้ายเฉยๆไม่มีอะไร และเราก็พยายามทำตัวปกติคือไปกินข้าวกับพวกเค้า พยายามชวนคุย (โดยปกติเราไม่ต้องทำอะไรแบบนี้เลย) ยอมรับว่าเราเป็นคนแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากๆ ใครเปลี่ยนไปหรือมีอะไรที่แปลกไปเราจะรับรู้ได้เลย เราก็รับรู้ถึงเพื่อนร่วมงานที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนเมื่อวาน เราได้คำสั่งจากหัวหน้าให้เราทำงานตัวเดียว คู่กับพนง.ใหม่ แต่เผอิญพนง.ใหม่เข้ามาได้ไม่กี่วันแล้วแกทำงานพลาด และแน่นอนเราก็เป็นคนแก้ไข และแน่นอนอีกเราโดนด่าเต็มๆ ทำงานกันยังไง ประมาณว่าทำงานก็ช้าแล้ว เดี๋ยวคนอื่นก็ไปฟ้องอีก เค้ารำคาญ ส่วนพนง.ใหม่เค้าก็ขอโทษเราตลอด เราก็บอกเค้าว่าไม่เป็นไรๆ มันก็มีผิดพลาดกันได้ เราก็เลยตะขิดๆใจ ว่าทำไมเค้าพูดว่ามีคนไปฟ้อง ตอนนั้นก็ยังไม่ทันได้คิดอะไร คิดว่าเค้าพูดเฉยๆ แต่แล้วตอนนั้นมีงานเข้าใหม่อีก ซึ่งมันเป็นเวลาot. แล้ว แต่เราไม่ทันได้ช่วยทำเพราะมัวแต่แก้งานอยู่ แต่แล้วคนในไลน์เราอีกคนนึง(ขอแทนว่าซี)เดินถือด้ามไม้กวาดมาแล้วมองเราตาขวางเลย ตอนนั้นคิดแล้วว่ามีอะไรหรือเปล่า (ปกติเรากับคนนี้จะไม่เคยคุยกันเลย เราพยายามคุยกับเค้าแล้วนะ) จนพวกเค้าทำงานเสร็จ มีพี่เอ(นามสมมุติ)เค้าเดินมาเรียกเราแบบห้วนๆย้ำนะห้วนๆ ว่า
พี่เอ : เก็บของเลย
เรา : ...
พี่เอ : เก็บของเลย ไม่เสร็จ พรุ้งนี้ค่อยมาทำต่อ!! (พร้อมใช้หางตามอง)
ทีแรกเราว่าจะทำให้มันเสร็จๆไปเลย เพราะเหลือไม่เยอะ แต่เค้าพูดมาเราก็รีบๆเก็บของ เรากลับห้องมาพร้อมคำถามมากมาย เราไปทำอะไรให้พวกเค้า เพราะปกติมีอะไรเราจะคุยกัน จะบอกกันดีๆตลอด เราคิดมากไปหรือเปล่า หรือจะเป็นรอบเดือน คิดไปต่างๆนานา จนเราบอกแฟนว่าเราเครียด เราอึดอัด กลายเป็นว่าคุยกับแฟนไม่เข้าใจทะเลาะกันอีก แต่ก็ปรับความเข้าใจกันแล้ว เรานอนร้องไห้ทั้งคืนเลย ทีแรกคิดว่าจะลางานเพราะกลัวไม่ไหว แต่มีงานต้องแก้เลยต้องไปทำมันให้จบ
จนเมื่อเช้า...เราไปสายนิดหน่อย ปกติเราจะกินข้าวเช้าที่โรงอาหาร แต่เมื่อเช้าเราเดินไปนั่งในไลน์ และนั้นแหละ...หูก็ดันไปได้ยินอะไรเข้าให้
พี่บีคุยกับซีเรื่องงานเมื่อคืน
พี่บี : งานเยอะไหม?
ซี : โห้ เยอะดิพี่
ตอนนั้นเราไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ แค่เราจะแอบกินข้าว จะลุกก็ลุกไม่ได้แล้ว เพราะพี่เอเดินมาพอดี ไม่มีคนเห็นเราเลยนะ
พี่เอ : โห้
พี่บี : ดีนะที่ย้ายมา พี่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เห็นอยู่ว่าเป็นยังไง แต่พี่ไม่อยากจะพูด ไม่คิดเลยนะว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้อะ!!
เรา : . . . (จุกมากกกกก พูดไรไม่ออก ปลายนิ้วชา มือสั่น ปากสั่น)
จังหวะนั้นหัวหน้าเดินมาพอดี พวกเค้าก็พูดเหมือนเดิมให้หัวหน้าฟัง
หัวหน้า : (ได้แต่ฟัง) เออ..น่ามันยืนคู่กับพนง.ใหม่ มันก็ช้า จะให้ทำเร็วได้แค่ไหน (พูดให้ท้ายเรา)
พี่เอ : โห้ เมื่อก่อนทำคนเดียวมันยังทำได้ ตอนนี้เป็นไรล่ะ กับแค่งานไม่กี่ตัว!!
ก่อนหน้านี้เมื่อวานเราโพสว่า เหนื่อย จะทนได้แค่ไหน
พี่บีเลยเอาที่เราโพสไปให้พวกเค้าอ่านกัน
พี่เอ : มันเหนื่อยหรอ มันเหนื่อยอะไรหรอ พวกกูไม่เหนื่อยกว่าหรอ ทำงานตัวเดียว
ซี : เออใช่มันจะเหนื่อยไรมากป่ะ!!
สิ้นสุดการสนธนา พวกเค้าพูดลับหลังเรา โดยที่คิดว่าเราไม่ได้ยินอะไร เราจุกมากเกิดมาไม่เคยโดนแบบนี้เลย อาจจะเคยโดนแต่ทุกทีเรารับไหว เราปล่อยผ่าน แต่ครั้งนี้มันแบบ..อธิบายไม่ถูกเลยจริงๆ หัวหน้าเดินมาหาเราคิดว่าเราไม่รู้ เค้าได้แต่บอกให้เราอดทน เรากลั้นน้ำตาไม่อยู่เลย เราปล่อยโฮตรงนั้น ในใจนี่คิดว่าอยากจะวิ่งออกไปให้มันพ้นๆตรงนั้นไปเลย แต่มันทำไม่ได้ เราได้แต่บอกหัวหน้าว่าเรารับไม่ไหวเราจะไม่ทนแล้ว และได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้พนง.ใหม่ฟัง เค้าก็เคารพการสินใจของเรา และบอกให้เราเข้มแข็ง คืออแบบสิ่งที่เราคิดว่าเราคิดไปเอง มันกลายเป็นเรื่องจริง และมันหนักหนากว่าที่เราคิดอีกหลายเท่า เราถึงบางอ้อเลยสิ่งที่สงสัยว่า ทำไมเค้าาถึงย้ายหนีเรา ทำไมหัวหน้าบอกว่ามีคนไปฟ้อง ตอนนี้เราเข้าใจทุกอย่างเลย เราเสียใจกับคำว่า ตอนที่เราเข้าไปใหม่ๆพวกเค้าดีกับเรามาก บอกว่ารักเราเหมือนน้องสาว มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน อะไรเลั้ยงได้เราก็เลี้ยง ไม่เคยทวง ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยเลย กินข้าวก็แบ่งกัน ร้องไห้ก็ร้องด้วยกัน แต่ทำไมตอนนี้มันถึงได้เป็นแบบนี้จากถูกกลายเป็นผิด จากรักกลายเป็นชัง
บอกตรงๆตอนนี้รู้สึกแย่มากค่ะ เพราะเราตั้งใจไว้ว่าจะไม่ออกไปไหนแล้ว เพราะจะเก็บเงินแต่งงาน เหมือนกับยังไม่ทันได้เริ่มอะไรเลย พังและแพ้ แต่จะให้เราทนอยู่ เราบอกตรงๆเลยว่าทำไม่ได้แน่นอน เราปั้นหน้าไม่ได้ เราอึดอัด ตอนนี้เราลาออกแล้ว
และอีกมุมก็รู้สึกๆว่าดีแล้ว ก็ไม่รู้นะคะว่าทำไม
พิมพ์ไปร้องไห้ไป ขอระบายหน่อยนะคะ ไม่รู้จะไปลงที่ไหนแล้ว ถ้าเข้ามาอ่านก็อย่าด่าอย่าว่าเราเลยนะคะ เราอ่อนไหว เราคบใครเราเต็มร้อยหมดทุกคน .