เราอยู่มัธยมเป็นกะเทยพ่อแม่ไม่ยอมรับ ตอนประถมเด็กคนอื่นไม่คิดอะไรเลยแต่มีเราคนเดียวที่คิดว่าทำไมพ่อแม่ไม่ยอมรับเราทำไมเราเกิดมาเป็นแบบนี้จนป.4เราตัดสินใจบอกกับพ่อแม่แต่โดนดุหนักมากแบบตีเราแบบหนักที่สุดทั้งชีวิตไม่เคยโดนตีหนักขนาดนี้ตอนนั้นไม่กล้าแสดงบุคลิกจริงๆที่บ้านเลยค่ะกลัวตัวสั่นเรียกว่าปมได้เลยพอมีเพื่อนมาล้อว่าเราเป็นกะเทยแล้วพ่อแม่ได้ยินเรากลัวมากเราสั่นไปหมดว่าต้องโดนตีแน่ๆ
แล้วก้อโดนจริงๆเรารู้สึกเก็บกดหรือมีปมนี้มาจนถึงป.6เราเป็นคน2บุคลิกเลยค่ะอยู่บ้านจะเงียบๆไม่พูดจาเป็นคนกลัวไม่กบ้าพูดกับคนที่บ้านค่ะแต่พอมาโรงเรียนมันเป็นสถานที่เดียวที่เราจะได้แสดงบุคลิกจริงๆได้เราได้เล่นกับเพื่อนไม่มีคนด่าคอยกีดกันคอยจับตาดูแต่พอเหตุการณ์นึงแม่เราเจอลิปสติกในกระเป๋าและนั่นทำให้เราโดนตีอเราเริ่มคิดว่าอยู่ไปทำไมไม่มีความสุขจะอยู่ทำไมไม่มีใครยอมรับจะอยู่ทำไมเลยตัดสินใจไประบายกับพี่สาวตินนั้นเราร้องไห้หนักมากๆแบบเราเก็บกดมา2ปีแล้วมาระบายครั้งแรกเราเหมือนยกภูเขาออกจากอกเหมือนมีคนยื่นมือมาช่วยดึงเราขึ้นจากมหาสมุทรเราปล่อยความรู้สึกเก็บกดออกมาจนหมดทำไห้เราคิดได้ว่าเราต้องทำเพื่อพ่อแม่ทำให้ท่านภูมิใจแล้วท่านอาจจะยอมรับเราเราตั้งใจเรียนมากตอนม.1เราได้ที่1ของโรงเรียนเราดีใจมากเราคิดว่าท่านต้องยอมรับแน่ๆเลยกลับมาบ้านเลยให้พ่อแม่ดูท่านก้อชื่นชมกันใหญ่เราไม่เคยได้รับความอบอุ่นขนาดนี้ค่ะมันทำให้หนูคิดที่จะตั้งใจเรียนเพื่อที่จะให้ท่านยอมรับหนูจึงค้นพบว่าตัวเองชอบสายภาษามากเราเริ่มจากการติ่งเกาหลีเพราะเพื่อนบอกว่าถ้าเป็นติ่งมันจะเป็นความสุขให้เธอเราจึงติ่งเกาหลีคะเวลาพ่อแม่ด่าเราเราน้อยใจพอมาดูศิลปินก้อสบายใจขึ้นเค้าคือแรงบันดาลใจให้สู้ต่อค่ะเราเริ่มชอบภาษาเกาหลีเพราะคิดว่าอยากพูดกับศิลปินที่ชอบได้เราเลยลองศึกษาเองเราเลยชิบคะมันสนุกกับการเรียนไม่เบื่อที่จะเรียนเรารักทุกอย่างที่เป็นเกาหลี ต่อมามันมีคอนเสิร์ตเกาหลีวงที่เราชอบมาจัดที่กรุงเทพค่ะเราเลยตั้งใจเก็บเงินไปคอนเสิร์ตค่ะพอเงินครบที่ตั้งใว้เราตัดสินใจซื้อบัตรคอนเสิร์ตเราได้บัตรมาเลยบอกพ่อแม่ว่าจะไปดูแต่โดนดุหนักมากคะว่าไร้สาระไปทำไมเงินเอามาทำอย่างอื่นดีกว่ามั้ยพ่อเราฉีกบัตรเราค่ะ
เราร้องไห้หนักมากเพราะเราตั้งใจเก็บเงินโดยเฉพาะพ่อเลยตะคอกใส่ว่าตั้งใจเรียนดีกว่านะอย่ามาไร้สาระกับเรื่องพวกนี้พ่อเราไปฉีกโปสเตอร์เอาของติ่งทุกๆอย่างของเราไปทิ้งตอนนั้นหัวใจเราแทบแตกสลายแต่ทำอะไรไม่ได้สำหรับเรา ศิลปินเกาหลีวงนี้ คือทุกอย่างของเราค่ะแต่มันถูกทำลายโดยพ่อเราเองแล้วเราก้อทำอะไรไม่ได้มันทำใก้เราเริ่มเก็บกดเราชอบเกาหลีมากเลยไม่ยอมแพ้ที่จะเรียนเพราะเราจะทำไห้ท่านภูมิใจและยอมรับในตัวเราให้ได้เราเลยคุนกับพ่อว่าเราชอบภาษาเกาหลีนะอยากทำงานเกี่ยวกับพวกนี้เราโดนท่านดุอีกแล้วค่ะเพราะท่านอยากให้เป็นครูเราไม่อยากเป็นเลยคะเพราะเราเป็นกะเทยตะให้ทำงานครูมันตะทำยังไงละคะแต่ก้อทำอะไรไม่ได้แล้วท่านก้อตะคอกใส่เราว่าเลิกสิ่งไร้สาระพวกนี้ได้แล้วแล้วตั้งใจกับงานนี้แกต้องเป็นครูเท่านั้นแล้วอย่าคิดว่าฉันไม่รู้พฤติกรรมแกในโรงเรียนนะว่าทำอะไรบ้าง ถ้าแกเป็นกะเทยฉันจะฆ่าแกให้ดูแล้วเลิกไร้สาระกับเกาหลีบ้าบอนั่นแกต้องเป็รผู้ชายและทำอาชีพครูเท่านั้นแกต้องมีเมียมีลูกหลานให้ฉันภ้าแกเป็นละก้อฉันไล่แกออกจากบ้านแน่และตีเราอีกคะ
เราเข้ามาในห้องเราคิดว่าฉันเกิดมาทำใมกะเทยก้อไม่ยอมรับฉันก้อทรมานแล้วสิ่งที่ฉันรักฉันชอบก้อบอกว่าไร้สาระและทำลายมันมันเหมือนเอามีดมาแทงหัวใจฉันและฉันจะได้ทำงานที่ต้องเป็นผู้ชายและมีเมียมีลูก
มันเหมือนหัวใจแตกสลายเคว้งคว้างไปหมด
หนูมองไม่เห็นอนาคตตัวเองเลยค่ะถ้าทำอะไรที่เป็นตัวหนูมันจะทำลายหนูทันทีแต่ถ้าหนูไม่เป็นตัวเองจะให้เกิดมาทำไมหนูทำทุกอย่างที่เป็นตัวหนูไม่ได้เลยแล้วจะให้หนูเกิดมาทำไมมันเหมือนตายทั้งเป็น
คิดแต่เรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมาทรมานมากค่ะมอวไม่เห็นทางออกเลยอยากหลับโดยไม่ตื่น
ตอนนี้แค่หายใจก้อเหนื่อยแล้วคะไม่อยากอยู่แล้วหนูทรมาน
ช่วยบอดวิธีหรือคำแนะนำให้หนูทีนะคะหนูไม่รู้ตจปรึกษาใครแล้วค่ะ
รู้สึกว่าชีวิตนี้เกิดมาทำใม
แล้วก้อโดนจริงๆเรารู้สึกเก็บกดหรือมีปมนี้มาจนถึงป.6เราเป็นคน2บุคลิกเลยค่ะอยู่บ้านจะเงียบๆไม่พูดจาเป็นคนกลัวไม่กบ้าพูดกับคนที่บ้านค่ะแต่พอมาโรงเรียนมันเป็นสถานที่เดียวที่เราจะได้แสดงบุคลิกจริงๆได้เราได้เล่นกับเพื่อนไม่มีคนด่าคอยกีดกันคอยจับตาดูแต่พอเหตุการณ์นึงแม่เราเจอลิปสติกในกระเป๋าและนั่นทำให้เราโดนตีอเราเริ่มคิดว่าอยู่ไปทำไมไม่มีความสุขจะอยู่ทำไมไม่มีใครยอมรับจะอยู่ทำไมเลยตัดสินใจไประบายกับพี่สาวตินนั้นเราร้องไห้หนักมากๆแบบเราเก็บกดมา2ปีแล้วมาระบายครั้งแรกเราเหมือนยกภูเขาออกจากอกเหมือนมีคนยื่นมือมาช่วยดึงเราขึ้นจากมหาสมุทรเราปล่อยความรู้สึกเก็บกดออกมาจนหมดทำไห้เราคิดได้ว่าเราต้องทำเพื่อพ่อแม่ทำให้ท่านภูมิใจแล้วท่านอาจจะยอมรับเราเราตั้งใจเรียนมากตอนม.1เราได้ที่1ของโรงเรียนเราดีใจมากเราคิดว่าท่านต้องยอมรับแน่ๆเลยกลับมาบ้านเลยให้พ่อแม่ดูท่านก้อชื่นชมกันใหญ่เราไม่เคยได้รับความอบอุ่นขนาดนี้ค่ะมันทำให้หนูคิดที่จะตั้งใจเรียนเพื่อที่จะให้ท่านยอมรับหนูจึงค้นพบว่าตัวเองชอบสายภาษามากเราเริ่มจากการติ่งเกาหลีเพราะเพื่อนบอกว่าถ้าเป็นติ่งมันจะเป็นความสุขให้เธอเราจึงติ่งเกาหลีคะเวลาพ่อแม่ด่าเราเราน้อยใจพอมาดูศิลปินก้อสบายใจขึ้นเค้าคือแรงบันดาลใจให้สู้ต่อค่ะเราเริ่มชอบภาษาเกาหลีเพราะคิดว่าอยากพูดกับศิลปินที่ชอบได้เราเลยลองศึกษาเองเราเลยชิบคะมันสนุกกับการเรียนไม่เบื่อที่จะเรียนเรารักทุกอย่างที่เป็นเกาหลี ต่อมามันมีคอนเสิร์ตเกาหลีวงที่เราชอบมาจัดที่กรุงเทพค่ะเราเลยตั้งใจเก็บเงินไปคอนเสิร์ตค่ะพอเงินครบที่ตั้งใว้เราตัดสินใจซื้อบัตรคอนเสิร์ตเราได้บัตรมาเลยบอกพ่อแม่ว่าจะไปดูแต่โดนดุหนักมากคะว่าไร้สาระไปทำไมเงินเอามาทำอย่างอื่นดีกว่ามั้ยพ่อเราฉีกบัตรเราค่ะ
เราร้องไห้หนักมากเพราะเราตั้งใจเก็บเงินโดยเฉพาะพ่อเลยตะคอกใส่ว่าตั้งใจเรียนดีกว่านะอย่ามาไร้สาระกับเรื่องพวกนี้พ่อเราไปฉีกโปสเตอร์เอาของติ่งทุกๆอย่างของเราไปทิ้งตอนนั้นหัวใจเราแทบแตกสลายแต่ทำอะไรไม่ได้สำหรับเรา ศิลปินเกาหลีวงนี้ คือทุกอย่างของเราค่ะแต่มันถูกทำลายโดยพ่อเราเองแล้วเราก้อทำอะไรไม่ได้มันทำใก้เราเริ่มเก็บกดเราชอบเกาหลีมากเลยไม่ยอมแพ้ที่จะเรียนเพราะเราจะทำไห้ท่านภูมิใจและยอมรับในตัวเราให้ได้เราเลยคุนกับพ่อว่าเราชอบภาษาเกาหลีนะอยากทำงานเกี่ยวกับพวกนี้เราโดนท่านดุอีกแล้วค่ะเพราะท่านอยากให้เป็นครูเราไม่อยากเป็นเลยคะเพราะเราเป็นกะเทยตะให้ทำงานครูมันตะทำยังไงละคะแต่ก้อทำอะไรไม่ได้แล้วท่านก้อตะคอกใส่เราว่าเลิกสิ่งไร้สาระพวกนี้ได้แล้วแล้วตั้งใจกับงานนี้แกต้องเป็นครูเท่านั้นแล้วอย่าคิดว่าฉันไม่รู้พฤติกรรมแกในโรงเรียนนะว่าทำอะไรบ้าง ถ้าแกเป็นกะเทยฉันจะฆ่าแกให้ดูแล้วเลิกไร้สาระกับเกาหลีบ้าบอนั่นแกต้องเป็รผู้ชายและทำอาชีพครูเท่านั้นแกต้องมีเมียมีลูกหลานให้ฉันภ้าแกเป็นละก้อฉันไล่แกออกจากบ้านแน่และตีเราอีกคะ
เราเข้ามาในห้องเราคิดว่าฉันเกิดมาทำใมกะเทยก้อไม่ยอมรับฉันก้อทรมานแล้วสิ่งที่ฉันรักฉันชอบก้อบอกว่าไร้สาระและทำลายมันมันเหมือนเอามีดมาแทงหัวใจฉันและฉันจะได้ทำงานที่ต้องเป็นผู้ชายและมีเมียมีลูก
มันเหมือนหัวใจแตกสลายเคว้งคว้างไปหมด
หนูมองไม่เห็นอนาคตตัวเองเลยค่ะถ้าทำอะไรที่เป็นตัวหนูมันจะทำลายหนูทันทีแต่ถ้าหนูไม่เป็นตัวเองจะให้เกิดมาทำไมหนูทำทุกอย่างที่เป็นตัวหนูไม่ได้เลยแล้วจะให้หนูเกิดมาทำไมมันเหมือนตายทั้งเป็น
คิดแต่เรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมาทรมานมากค่ะมอวไม่เห็นทางออกเลยอยากหลับโดยไม่ตื่น
ตอนนี้แค่หายใจก้อเหนื่อยแล้วคะไม่อยากอยู่แล้วหนูทรมาน
ช่วยบอดวิธีหรือคำแนะนำให้หนูทีนะคะหนูไม่รู้ตจปรึกษาใครแล้วค่ะ