ก่อนอื่นเราขอออกตัวก่อนว่าพื้นฐานนิสัยเราขี้เหงามากกกกก คาดหวังสูง ในชีวิตทั่วไปๆ ไม่มีสังคม ไม่มีเพื่อนสนิท ส่วนใหญ่ที่เข้ามา จะมาขอความช่วยเหลือ เราก็ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ดูภายนอกเป็นคนเข้าถึงยาก อ้วน ดำ ไม่สวย ถามว่าเราอยากมีสังคมมั้ย ทำไมจะไม่อยากล่ะ อยากมีเพื่อนเยอะๆด้วยซ้ำ แต่เราคิดว่า เราคงพยายามเข้าหาคนอื่นไม่มากพอ หรือความชอบ ไลฟฟ์สไตล์ไม่เหมือนกัน อันนี้เราก็เกริ่นเกี่ยวกับเราคร่าวๆ ไปแล้ว ต่อไปเราจะมาแชร์เกี่ยวกับการหาเพื่อนคุยในพันทิพนะคะ
ทำไมถึงมาหาเพื่อนในนี้ จากเหตุผลข้อบนๆเลยค่ะ อยากมีเพื่อนคุย คอยให้กำลังใจ แก้เหงาค่ะ ทีนี้เราก็ส่องหาเพื่อนคุยตามกระทู้ที่หลายๆคนตั้ง เราก็ทักหลังไมค์ ก็คุย สอบถามสารทุกข์สุขดิบกัน บางคน 1 วันหาย 2 วันหาย ก็ไม่ว่ากันเพราะอาจจะไม่ว่าง ไม่ได้เข้ามาเล่น พันทิพไม่แจ้งเตือน ฯลฯ ต่อไปบางคนคุยกันมากกว่า 7 วัน บางคนเป็นเดือน ปกติ เราเป็นคนไม่ขอไลน์ใคร เพราะ กลัวใครเห็นรูปโปรไฟล์เราแล้วไม่อยากคุยด้วย ทีนี้ก็มีหลายๆคน ขอไลน์เรา ช่วงแรกๆ เราให้นะ ทีนี้ตอนให้ล่ะสิ ไม่มีใครแอดมาเลยจ้าาาา หายเงียบกริบ เราก็ยังคิดในแง่ดีว่าคงไม่ว่าง ไม่ได้มาเล่น อะไรแบบนี้ หายนี่ หายไปเป็นเดือนๆเลย โอเค ปล่อยไป กลับมาเหงาเหมือนเดิม เป็นแบบนี้วนลูปไป ไม่มีใครคุยกับเราได้นานมากกว่า 7 วัน บางรายแอดไลน์มาจริงนะ ทั้งๆที่คุยกันในพันทิพมาเป็นเดือนๆ มีเวลาว่างก็เข้ามาตอบทุกครั้ง โอเค คนนี้น่าจะเป็นเพื่อนเราได้ยาวๆ เขาขอไลน์เรา เราก็ให้ด้วยความเต็มใจ พอแอดไลน์เท่านั้นแหละ เหลือแต่คำว่า ค่ะ ครับ อืม อ่อ เค แล้วก็หายจากไป เป็นแบบนี้วนลูปไปเรื่อยๆ จนคิดว่าเป็นอาถรรพ์การให้ไลน์ไปซะแล้ว 555+
เราเลยอยากจะรู้ว่าทำไงถึงจะคุยกันได้ยาวๆ เรารู้ตัวนะ ว่าบางทีเราก็งี่เง่าเกินไป เรียกร้องมากเกินไป เพราะเราอาจจะกลัวหายก็ได้ เลยทำตัวไม่ดี ทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่อยากคุยด้วย แต่บางคนเราก็พยายามจะทำตัวดี ไม่ล้ำเส้นมาเกินไป แต่คงไม่โอเคมั้ง ก็เลยหายไป
ทีนี้เราอยากจะบอกทุกคนว่า ใครที่เหงา ให้พยายามจัดการกับความเหงาของตัวเองให้ได้คงจะดีที่สุด จะได้ไม่ต้องมาโหยหาเหมือนเรา
ถามว่าตั้งกระทู้ทำไม แค่อยากระบายเฉยๆค่ะ
*** ใครอ่านแล้วงง ขอโทดด้วยนะคะ พิมพ์จากความรู้สึกค่ะ ความรู้สึกมันบอกไม่ถูกอ่ะ ใจนึงก็คิดว่ามีมั้ยคนคุยแล้วไม่หาย อีกใจนึงก็คิดว่าเราอาจจะไม่ดีพอที่จะมีเพื่อนก็เป็นได้
แต่มีคนนึงที่เราประทับใจเขามากๆๆๆ แต่เพราะความงี่เง่าของเรา ทำให้เพื่อนดีๆคนนึง หลุดมือเราไป ถ้าย้อนกลับไปได้เราจะไม่งี่เง่าเด็ดขาด ไม่น่าเลยยยยยย
อยากให้เพื่อนๆมาแชร์ประสบการณ์คนคุยแล้วหายและไม่หายกันค่ะ
ทำไมถึงมาหาเพื่อนในนี้ จากเหตุผลข้อบนๆเลยค่ะ อยากมีเพื่อนคุย คอยให้กำลังใจ แก้เหงาค่ะ ทีนี้เราก็ส่องหาเพื่อนคุยตามกระทู้ที่หลายๆคนตั้ง เราก็ทักหลังไมค์ ก็คุย สอบถามสารทุกข์สุขดิบกัน บางคน 1 วันหาย 2 วันหาย ก็ไม่ว่ากันเพราะอาจจะไม่ว่าง ไม่ได้เข้ามาเล่น พันทิพไม่แจ้งเตือน ฯลฯ ต่อไปบางคนคุยกันมากกว่า 7 วัน บางคนเป็นเดือน ปกติ เราเป็นคนไม่ขอไลน์ใคร เพราะ กลัวใครเห็นรูปโปรไฟล์เราแล้วไม่อยากคุยด้วย ทีนี้ก็มีหลายๆคน ขอไลน์เรา ช่วงแรกๆ เราให้นะ ทีนี้ตอนให้ล่ะสิ ไม่มีใครแอดมาเลยจ้าาาา หายเงียบกริบ เราก็ยังคิดในแง่ดีว่าคงไม่ว่าง ไม่ได้มาเล่น อะไรแบบนี้ หายนี่ หายไปเป็นเดือนๆเลย โอเค ปล่อยไป กลับมาเหงาเหมือนเดิม เป็นแบบนี้วนลูปไป ไม่มีใครคุยกับเราได้นานมากกว่า 7 วัน บางรายแอดไลน์มาจริงนะ ทั้งๆที่คุยกันในพันทิพมาเป็นเดือนๆ มีเวลาว่างก็เข้ามาตอบทุกครั้ง โอเค คนนี้น่าจะเป็นเพื่อนเราได้ยาวๆ เขาขอไลน์เรา เราก็ให้ด้วยความเต็มใจ พอแอดไลน์เท่านั้นแหละ เหลือแต่คำว่า ค่ะ ครับ อืม อ่อ เค แล้วก็หายจากไป เป็นแบบนี้วนลูปไปเรื่อยๆ จนคิดว่าเป็นอาถรรพ์การให้ไลน์ไปซะแล้ว 555+
เราเลยอยากจะรู้ว่าทำไงถึงจะคุยกันได้ยาวๆ เรารู้ตัวนะ ว่าบางทีเราก็งี่เง่าเกินไป เรียกร้องมากเกินไป เพราะเราอาจจะกลัวหายก็ได้ เลยทำตัวไม่ดี ทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่อยากคุยด้วย แต่บางคนเราก็พยายามจะทำตัวดี ไม่ล้ำเส้นมาเกินไป แต่คงไม่โอเคมั้ง ก็เลยหายไป
ทีนี้เราอยากจะบอกทุกคนว่า ใครที่เหงา ให้พยายามจัดการกับความเหงาของตัวเองให้ได้คงจะดีที่สุด จะได้ไม่ต้องมาโหยหาเหมือนเรา
ถามว่าตั้งกระทู้ทำไม แค่อยากระบายเฉยๆค่ะ
*** ใครอ่านแล้วงง ขอโทดด้วยนะคะ พิมพ์จากความรู้สึกค่ะ ความรู้สึกมันบอกไม่ถูกอ่ะ ใจนึงก็คิดว่ามีมั้ยคนคุยแล้วไม่หาย อีกใจนึงก็คิดว่าเราอาจจะไม่ดีพอที่จะมีเพื่อนก็เป็นได้
แต่มีคนนึงที่เราประทับใจเขามากๆๆๆ แต่เพราะความงี่เง่าของเรา ทำให้เพื่อนดีๆคนนึง หลุดมือเราไป ถ้าย้อนกลับไปได้เราจะไม่งี่เง่าเด็ดขาด ไม่น่าเลยยยยยย