ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่เห็นแก่ตัว ซึ่งรักเขามาตลอด3ปีกว่าๆ เขาเป็นเพื่อนสนิทผม ผมพยายามทำทุกอย่างให้เขารักซึ่งผมคิดว่าผมทำได้ดีมากๆแล้ว ใส่ใจ เสมอต้นเสมอปลาย อยู่กับเขาในทุกๆช่วงเวลาไม่ว่าเขาจะทุกข์หรือสุข ทำอะไรที่ไม่คุ้มค่าเอามากๆเพื่อคนๆนึง ตั้งแต่เรียน จนตอนนี้เพิ่งทำงานกันซึ่งอยู่ที่เดียวกัน เขาเคยเปิดใจอยู่สี่ครั้งแต่สุดท้ายเขาก็ตระหนักได้ว่าเราควรเป็นเพื่อนกัน
ซึ่งผมเองตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเองก็พยายามหยุดความรู้สึกนี้ หลายครั้ง หลายวิธี ลองเปิดใจให้ตัวเองมีความรักกับคนอื่น พยายามตีห่าง สารพัดวิธี ผมหวังว่าสักวันหนึ่งผมจะตื่นมา แล้วตระหนักขึ้นว่าผมไม่รักเขาแล้ว แต่ยิ่งทำเท่าไหร่มันยิ่งทำให้ผมตระหนักว่า ผมจะไม่มีทางรักเขาได้จริงๆ
เมื่อสักครู่เราเปิดใจคุยกัน เราสองเป็นคนที่มีอะไรก็จะคุยกันตรงๆ จิงใจ และ ชัดเจน เราทั้งสองฝ่ายต่างรู้ว่า เขาจะไม่รักผมแน่ๆ และ ผมเองก็จะไม่มีทางเลิกรักเขาแน่ๆ เราสองคนต่างก็มองว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดอีกคนของแต่ละฝ่าย แต่ผมมีความรู้สึกรักที่เพิ่มมา ผมบอกเขาเสมอว่าผมจะหาทางลบความรู้สึกนี้ รอหน่อยนะ แต่ความจริงก็คือความจริงผมแค่หลอกตัวเองว่าสักวันจะทำได้ แต่ไม่มีทางผมรู้ตัวดี
เขาบอกว่ามันเป็นเรื่องของความรู้สึก เขาไม่รักผมเพราะความรู้สึกเขาคือไม่รัก ไม่ใช่เหตุผลเพราะถ้าใช้เหตุผลไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เขาจะไม่รักผม ผมดีต่อเขามากๆ สามารถดูแลเขาได้ ซึ่งผมก็แสดงให้เห็นตลอดว่าผมทำจริง ไม่ใช่แค่คำพูด
ส่วนตัวผมเองก็เช่นกัน มันคือความรู้สึก ความรู้สึกรักที่ผมมาถึงจุดที่รู้แล้วว่า ความรัก คือ ความรู้สึกที่แมร้งโคตรขี้โกง ไม่ว่าเราจะทำอย่างไร สุดท้ายเราก็ต้องยอมรับมัน ยอมรับว่าผมเองรักเขาจนตัดเขาไม่ได้ จากเมื่อก่อนที่เป็นที่ปรึกษาให้ความรักกับคนรอบกาย ใช้เหตุผลตัดสินเพราะเชื่อว่า เหตุผลทำให้เรามองภาพความรักได้ชัดเจนที่สุด ทั้งที่ตัวเองนั้นแหละที่เมื่อมีความรักกลับไร้เหตุผลที่สุด หนีจากความรู้สึกไม่ได้เอง
ผมอาจจะพูดเยอะไปหน่อย แต่พอจะมีใครไหม ที่สามารถแนะนำผมที ว่าผมต้องทำยังไง ผมอยากหลุดพ้นจากความรู้สึกนี้ แต่ก็ไม่อยากหนีจากความรักครั้งนี้ ผมพูดไม่ถูก แต่พอจะมีใครสามารถรับฟังและช่วยเหลือผมได้
ผมรักคนๆนึงมาก รู้ตัวว่าไม่สามารถตัดเขาจากใจหรือหนีจากเขาได้ แต่ก็ไม่สามารถทำใจได้หากวันนึงเขาเจอคนอื่นที่ใช่ ผมควรทำไง
ซึ่งผมเองตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเองก็พยายามหยุดความรู้สึกนี้ หลายครั้ง หลายวิธี ลองเปิดใจให้ตัวเองมีความรักกับคนอื่น พยายามตีห่าง สารพัดวิธี ผมหวังว่าสักวันหนึ่งผมจะตื่นมา แล้วตระหนักขึ้นว่าผมไม่รักเขาแล้ว แต่ยิ่งทำเท่าไหร่มันยิ่งทำให้ผมตระหนักว่า ผมจะไม่มีทางรักเขาได้จริงๆ
เมื่อสักครู่เราเปิดใจคุยกัน เราสองเป็นคนที่มีอะไรก็จะคุยกันตรงๆ จิงใจ และ ชัดเจน เราทั้งสองฝ่ายต่างรู้ว่า เขาจะไม่รักผมแน่ๆ และ ผมเองก็จะไม่มีทางเลิกรักเขาแน่ๆ เราสองคนต่างก็มองว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดอีกคนของแต่ละฝ่าย แต่ผมมีความรู้สึกรักที่เพิ่มมา ผมบอกเขาเสมอว่าผมจะหาทางลบความรู้สึกนี้ รอหน่อยนะ แต่ความจริงก็คือความจริงผมแค่หลอกตัวเองว่าสักวันจะทำได้ แต่ไม่มีทางผมรู้ตัวดี
เขาบอกว่ามันเป็นเรื่องของความรู้สึก เขาไม่รักผมเพราะความรู้สึกเขาคือไม่รัก ไม่ใช่เหตุผลเพราะถ้าใช้เหตุผลไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เขาจะไม่รักผม ผมดีต่อเขามากๆ สามารถดูแลเขาได้ ซึ่งผมก็แสดงให้เห็นตลอดว่าผมทำจริง ไม่ใช่แค่คำพูด
ส่วนตัวผมเองก็เช่นกัน มันคือความรู้สึก ความรู้สึกรักที่ผมมาถึงจุดที่รู้แล้วว่า ความรัก คือ ความรู้สึกที่แมร้งโคตรขี้โกง ไม่ว่าเราจะทำอย่างไร สุดท้ายเราก็ต้องยอมรับมัน ยอมรับว่าผมเองรักเขาจนตัดเขาไม่ได้ จากเมื่อก่อนที่เป็นที่ปรึกษาให้ความรักกับคนรอบกาย ใช้เหตุผลตัดสินเพราะเชื่อว่า เหตุผลทำให้เรามองภาพความรักได้ชัดเจนที่สุด ทั้งที่ตัวเองนั้นแหละที่เมื่อมีความรักกลับไร้เหตุผลที่สุด หนีจากความรู้สึกไม่ได้เอง
ผมอาจจะพูดเยอะไปหน่อย แต่พอจะมีใครไหม ที่สามารถแนะนำผมที ว่าผมต้องทำยังไง ผมอยากหลุดพ้นจากความรู้สึกนี้ แต่ก็ไม่อยากหนีจากความรักครั้งนี้ ผมพูดไม่ถูก แต่พอจะมีใครสามารถรับฟังและช่วยเหลือผมได้