รักแรกพบตอนเข้าม.4ค่ะ เขามีแฟนอยู่แล้วรู้สึกว่าคบกันมาตั้งแต่ม.ต้น รร.เก่า
กลายเป็นว่าเรา เขา และแฟนเขาอยู่ห้องเดียวกันเลยได้มาเป็นเพื่อนกัน ตอนแรกๆก็อยู่กลุ่มเดียวกัน
แฟนเขานิสัยดีเรียนเก่งสุภาพตลกเป็นนักบอล
เราก็คิดว่าเออเหมาะกันแล้วพยายามยั้งความรู้สึกตัวเองเพราะมันยังเป็นความรู้สึกผิวเผินไม่ได้ถอนตัวไม่ขึ้นหรืออะไร
แต่หลังจากอยู่กลุ่มเดียวกันมา1ปีค่ะ ได้รู้นิสัยได้สนิทสนมได้เห็นมุมต่างๆเราก็รู้สึกว่าผู้หญิงดีๆแบบนี้แต่ได้เจอก็กำไรชีวิตแล้วค่ะ เลยปล่อยใจตัวเองให้รู้สึกดีกับเค้าไปเรื่อยๆคิดแค่ว่ายังไงเค้าก็ไม่ชอบเพศเดียวกันอยู่แล้วงั้นอย่างน้อยก็ขอแค่ให้ใจได้แอบชอบละกัน
จนกลายเป็นว่าหลังๆเราถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆแล้วค่ะ ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าไม่ควร
เคยปฏิญาณกับตัวเองตอนเด็กๆว่าจะไม่ยุ่งกับแฟนเพื่อนเด็ดขาดต่อให้เลิกกันไปแล้ว ตอนนั้นเกลียดตัวเองมากเลยค่ะ
พอขึ้นม.5 ก็เริ่มย้ายกลุ่มกัน เพราะม.4มาแบบไม่สนิทกับใครแต่คนในกลุ่มเขามาชวนเราไปทานข้าวด้วย ไปๆมาๆก็อยู่กลุ่มนั้นตลอด พอม.5เริ่มสนิทกับคนในห้องก็เริ่มย้ายกลุ่มค่ะ แต่เหตุผลจริงๆในใจคืออยากอยู่ห่างๆด้วย พอชอบจริงๆแล้วเวลาเห็นเค้ากุ๊กกิ๊กกันแล้วยิ้มไม่ออกยังไงไม่รู้ค่ะ บวกกับเป็นคู่ดังในรร. เลยมีคนชอบมาถามบ่อยๆว่ารู้จักกันยังไงชอบกันตอนไหน เราที่อยู่ในกลุ่มก็ต้องคอยฟังเรื่องเขา2คนตลอด และก็จะได้รู้สึกดีกับตัวเองขึ้นด้วยเพราะไม่อยากยุ่งกับแฟนเพื่อนค่ะ
พอม.5 เขากับแฟนก็เริ่มมีทะเลาะกัน ยิ่งคบกันนานก็ยิ่งทะเลาะกันบ่อยขึ้น แต่อีกวันก็กลับมาดีกันตลอดคนอื่นๆก็เริ่มชินว่าเดี๋ยวพอทะเลาะอีกวันก็กลับมาดีกัน รวมถึงเราด้วยที่คิดว่าเขา2คนคงไม่มีทางเลิกกัน เพราะจริงจังกันถึงขั้นอาจารย์และพ่อแม่รู้กันหมด แต่ก็เรียนเก่งท็อปๆความประพฤติดีทั้งคู่ อาจารย์ก็ชอบคู่นี้ไปด้วยเวลาเรียนก็มักจะแซวบ่อยๆ แล้วพอเราย้ายกลุ่มเขาเองก็มีกลุ่มใหม่ก็เรียนๆแบบนี้ไปจนหลังๆเขาก็มาสนิทกับคนในกลุ่มเราเพราะกลุ่มเราค่อยข้างเด็กเรียนเขาก็เลยเริ่มนัดติวกันหลังๆก็มาเดินด้วยกันก็กลายเป็นว่ากลับมาใกล้กันอีกครั้ง แล้วยิ่งแฟนมีแข่งบอลนี่หนักเลยค่ะ ไปหาไรกินหลังเลิกเรียนด้วยกัน กลับบ้านด้วยกัน ไปบ้านกัน อยู่ด้วยกันตลอดแต่เพราะเป็นผู้หญิงเหมือนกันเขาคงไม่คิดอะไรแต่เรานี่ใจเต้นหนักมากค่ะ
แต่มีเรื่องที่ทำผิดพลาดไว้ค่ะ คือช่วงใกล้ๆจะเรียนจบ กลับบ้านด้วยกัน แต่ด้วยความที่หงุดหงิดอะไรไม่รู้ก็ไปงี่เง่าใส่ ง่ายๆว่าไปด่าเขาไว้ค่ะเหมือนเขากำลังพูดเล่นเรื่อยเปื่อยเราก็ไปตะคอกใส่ แล้วเขาที่กำลังร่าเริงก็เงียบไปเลยค่ะ เราก็พยายามง้อบอกว่าขอโทษนู่นนี่ เขาก็บอกไม่ได้โกรธ แต่หลังจากวันนั้นก็เหมือนทุกอย่างเปลี่ยนไปเลยค่ะ เหมือนมีกำแพงอ่ะค่ะ แทบไม่ได้คุยกันเลย แล้วยิ่งจะจบแล้วด้วยต้องแยกกันอีก อยากทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่กลายเป็นว่าแฟนเขานั่นแหละค่ะก็จะไปเรียนคนละที่เหมือนกันจะต้องแยกกันแล้วคิดถึงกลายเป็นไปตัวติดกันแทบจะ24ชมไม่มีช่องให้เข้าไปเลย จนสุดท้ายก็เรียนจบมาทั้งแบบนั้น
หลังจากเรียนมหาลัยไปได้ปีครึ่ง เพื่อนก็โทรมาเล่าให้ฟังประมาณว่าเขาเลิกกันแล้ว
ตอนแรกเราก็ตกใจบอกไปว่าเดี๋ยวก็ดีกันเหมือนทุกที แต่มันบอกคราวนี้เลิกจริงๆเลิกมาเกือบ2เดือนแล้ว จากนั้นเราก็พยายามจะให้เขาดีกันเพราะคิดว่าเป็นคนดีทั้งคู่อยากให้ได้คบกับคนดีๆ แต่พอรู้สาเหตุแฟนเขาไปคุยกับคนอื่นค่ะ ก็เลยไม่ได้บอกให้เพื่อนช่วยให้เขาคืนดีกัน แล้วก็ช่วงเรียนจบเราลบทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเพราะอยากลืม แต่สุดท้ายก็ลืมไม่ได้ค่ะ เลยตัดสินใจว่าจะตั้งใจเรียนให้ได้งานดีๆสักวันเราต้องดีพอที่จะยืนข้างๆแล้วดูแลเขาได้ ถ้าเรามีงานการดีๆพ่อแม่เขาต้องยอมรับเราแล้วสักวันเขาอาจจะหันมาชอบเราก็ได้ ก็ตั้งใจเรียนค่ะ เพื่อนก็บอกว่าช่วงนี้เขาเฮิร์ทหนักเลยด้วยเราแต่เพื่อนสนิทเขาก็คอยดูแลอยู่ไม่น่าเป็นอะไร ก็คิดว่าจะต้องได้เจอกันอีกอยากให้ประทับใจแล้วช่วงนั้นมีสอบสำคัญเลยทุ่มกับตรงนั้น
หลังจากนั้นประมาณ2เดือนก็ได้ข่าวเขาไปคบกับคนในคณะเดียวกัน . . . .
ตอนนี้ก็อยู่ปี2แล้วค่ะเขาก็ยังคบกันดี
ตอนนี้เราคิดว่าเราควรทำอะไรดีควรตัดใจ ควรสารภาพความรู้สึกออกไป แล้วก็ที่เคยด่าเขาขอโทษไปแล้วแต่ไม่เหมือนเดิมต้องทำยังไง ที่เล่ามาคืออยากบอกสถานการณ์ที่ผ่านมากับสถานณ์การปัจจุบันค่ะ ว่าควรทำแบบไหนถึงจะถูก
ชอบแฟนเก่าเพื่อน
เป็นผู้หญิงเหมือนกัน
ตอนนี้เขาไปมีแฟนใหม่อีก
บางทีก็อึดอัดอยากพูดค่ะอยากให้รับรู้บ้าง แต่ก็คิดว่าถ้าตอนนี้เขามีความสุขดีแล้วเราจะไปเพิ่มเรื่องในเขารู้สึกไม่ดีทำไม
ถ้าบอกไปแล้วเขาไม่ชอบก็อาจจะไม่ได้คุยกันอีกตลอดชีวิตก็ได้หรือได้คุยก็ไม่เหมือนเดิมแน่ๆอาจจะกลายเป็นคนอื่นไปเลยก็ได้
สู้เก็บไว้แล้วคอยมองอยู่เป็นเพื่อนที่อยู่ข้างๆได้
ที่ผ่านมาเราพยายามคิดและเก็บไว้เองมาตลอดแต่ล่าสุดได้เจอค่ะ ตอนเดินซื้อของอยู่ มันเป็นทางตรงเส้นเดียวเขาก็เดินมาทางเราอยู่ เราพยายามรวบรวมความกล้าเดินตรงไปใจตอนนั้นเต้นแรงมากๆค่ะกำลังจะทัก แต่สุดท้ายเค้าก็เลือกที่จะเดินผ่านไปโดยทำเป็นมองไม่เห็นเรา เรามั่นใจค่ะว่าเขาเห็นเรา มองผ่านๆก็เหมือนเดินสวนกันยังไงยังงั้นแต่ตอนนั้นรู้สึกแย่มากๆ คิดมาตลอดว่าควรทำยังไงดี จนสุดท้ายก็จบที่สมัครพันทิปแล้วถามคนในนี้ค่ะ
แอบชอบเพื่อนที่เป็นผู้หญิงด้วยกันแถมเป็นแฟนเก่าเพื่อนอีก ไม่รู้ตอนนี้ควรทำอะไรดี
กลายเป็นว่าเรา เขา และแฟนเขาอยู่ห้องเดียวกันเลยได้มาเป็นเพื่อนกัน ตอนแรกๆก็อยู่กลุ่มเดียวกัน
แฟนเขานิสัยดีเรียนเก่งสุภาพตลกเป็นนักบอล
เราก็คิดว่าเออเหมาะกันแล้วพยายามยั้งความรู้สึกตัวเองเพราะมันยังเป็นความรู้สึกผิวเผินไม่ได้ถอนตัวไม่ขึ้นหรืออะไร
แต่หลังจากอยู่กลุ่มเดียวกันมา1ปีค่ะ ได้รู้นิสัยได้สนิทสนมได้เห็นมุมต่างๆเราก็รู้สึกว่าผู้หญิงดีๆแบบนี้แต่ได้เจอก็กำไรชีวิตแล้วค่ะ เลยปล่อยใจตัวเองให้รู้สึกดีกับเค้าไปเรื่อยๆคิดแค่ว่ายังไงเค้าก็ไม่ชอบเพศเดียวกันอยู่แล้วงั้นอย่างน้อยก็ขอแค่ให้ใจได้แอบชอบละกัน
จนกลายเป็นว่าหลังๆเราถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆแล้วค่ะ ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าไม่ควร
เคยปฏิญาณกับตัวเองตอนเด็กๆว่าจะไม่ยุ่งกับแฟนเพื่อนเด็ดขาดต่อให้เลิกกันไปแล้ว ตอนนั้นเกลียดตัวเองมากเลยค่ะ
พอขึ้นม.5 ก็เริ่มย้ายกลุ่มกัน เพราะม.4มาแบบไม่สนิทกับใครแต่คนในกลุ่มเขามาชวนเราไปทานข้าวด้วย ไปๆมาๆก็อยู่กลุ่มนั้นตลอด พอม.5เริ่มสนิทกับคนในห้องก็เริ่มย้ายกลุ่มค่ะ แต่เหตุผลจริงๆในใจคืออยากอยู่ห่างๆด้วย พอชอบจริงๆแล้วเวลาเห็นเค้ากุ๊กกิ๊กกันแล้วยิ้มไม่ออกยังไงไม่รู้ค่ะ บวกกับเป็นคู่ดังในรร. เลยมีคนชอบมาถามบ่อยๆว่ารู้จักกันยังไงชอบกันตอนไหน เราที่อยู่ในกลุ่มก็ต้องคอยฟังเรื่องเขา2คนตลอด และก็จะได้รู้สึกดีกับตัวเองขึ้นด้วยเพราะไม่อยากยุ่งกับแฟนเพื่อนค่ะ
พอม.5 เขากับแฟนก็เริ่มมีทะเลาะกัน ยิ่งคบกันนานก็ยิ่งทะเลาะกันบ่อยขึ้น แต่อีกวันก็กลับมาดีกันตลอดคนอื่นๆก็เริ่มชินว่าเดี๋ยวพอทะเลาะอีกวันก็กลับมาดีกัน รวมถึงเราด้วยที่คิดว่าเขา2คนคงไม่มีทางเลิกกัน เพราะจริงจังกันถึงขั้นอาจารย์และพ่อแม่รู้กันหมด แต่ก็เรียนเก่งท็อปๆความประพฤติดีทั้งคู่ อาจารย์ก็ชอบคู่นี้ไปด้วยเวลาเรียนก็มักจะแซวบ่อยๆ แล้วพอเราย้ายกลุ่มเขาเองก็มีกลุ่มใหม่ก็เรียนๆแบบนี้ไปจนหลังๆเขาก็มาสนิทกับคนในกลุ่มเราเพราะกลุ่มเราค่อยข้างเด็กเรียนเขาก็เลยเริ่มนัดติวกันหลังๆก็มาเดินด้วยกันก็กลายเป็นว่ากลับมาใกล้กันอีกครั้ง แล้วยิ่งแฟนมีแข่งบอลนี่หนักเลยค่ะ ไปหาไรกินหลังเลิกเรียนด้วยกัน กลับบ้านด้วยกัน ไปบ้านกัน อยู่ด้วยกันตลอดแต่เพราะเป็นผู้หญิงเหมือนกันเขาคงไม่คิดอะไรแต่เรานี่ใจเต้นหนักมากค่ะ
แต่มีเรื่องที่ทำผิดพลาดไว้ค่ะ คือช่วงใกล้ๆจะเรียนจบ กลับบ้านด้วยกัน แต่ด้วยความที่หงุดหงิดอะไรไม่รู้ก็ไปงี่เง่าใส่ ง่ายๆว่าไปด่าเขาไว้ค่ะเหมือนเขากำลังพูดเล่นเรื่อยเปื่อยเราก็ไปตะคอกใส่ แล้วเขาที่กำลังร่าเริงก็เงียบไปเลยค่ะ เราก็พยายามง้อบอกว่าขอโทษนู่นนี่ เขาก็บอกไม่ได้โกรธ แต่หลังจากวันนั้นก็เหมือนทุกอย่างเปลี่ยนไปเลยค่ะ เหมือนมีกำแพงอ่ะค่ะ แทบไม่ได้คุยกันเลย แล้วยิ่งจะจบแล้วด้วยต้องแยกกันอีก อยากทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่กลายเป็นว่าแฟนเขานั่นแหละค่ะก็จะไปเรียนคนละที่เหมือนกันจะต้องแยกกันแล้วคิดถึงกลายเป็นไปตัวติดกันแทบจะ24ชมไม่มีช่องให้เข้าไปเลย จนสุดท้ายก็เรียนจบมาทั้งแบบนั้น
หลังจากเรียนมหาลัยไปได้ปีครึ่ง เพื่อนก็โทรมาเล่าให้ฟังประมาณว่าเขาเลิกกันแล้ว
ตอนแรกเราก็ตกใจบอกไปว่าเดี๋ยวก็ดีกันเหมือนทุกที แต่มันบอกคราวนี้เลิกจริงๆเลิกมาเกือบ2เดือนแล้ว จากนั้นเราก็พยายามจะให้เขาดีกันเพราะคิดว่าเป็นคนดีทั้งคู่อยากให้ได้คบกับคนดีๆ แต่พอรู้สาเหตุแฟนเขาไปคุยกับคนอื่นค่ะ ก็เลยไม่ได้บอกให้เพื่อนช่วยให้เขาคืนดีกัน แล้วก็ช่วงเรียนจบเราลบทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเพราะอยากลืม แต่สุดท้ายก็ลืมไม่ได้ค่ะ เลยตัดสินใจว่าจะตั้งใจเรียนให้ได้งานดีๆสักวันเราต้องดีพอที่จะยืนข้างๆแล้วดูแลเขาได้ ถ้าเรามีงานการดีๆพ่อแม่เขาต้องยอมรับเราแล้วสักวันเขาอาจจะหันมาชอบเราก็ได้ ก็ตั้งใจเรียนค่ะ เพื่อนก็บอกว่าช่วงนี้เขาเฮิร์ทหนักเลยด้วยเราแต่เพื่อนสนิทเขาก็คอยดูแลอยู่ไม่น่าเป็นอะไร ก็คิดว่าจะต้องได้เจอกันอีกอยากให้ประทับใจแล้วช่วงนั้นมีสอบสำคัญเลยทุ่มกับตรงนั้น
หลังจากนั้นประมาณ2เดือนก็ได้ข่าวเขาไปคบกับคนในคณะเดียวกัน . . . .
ตอนนี้ก็อยู่ปี2แล้วค่ะเขาก็ยังคบกันดี
ตอนนี้เราคิดว่าเราควรทำอะไรดีควรตัดใจ ควรสารภาพความรู้สึกออกไป แล้วก็ที่เคยด่าเขาขอโทษไปแล้วแต่ไม่เหมือนเดิมต้องทำยังไง ที่เล่ามาคืออยากบอกสถานการณ์ที่ผ่านมากับสถานณ์การปัจจุบันค่ะ ว่าควรทำแบบไหนถึงจะถูก
ชอบแฟนเก่าเพื่อน
เป็นผู้หญิงเหมือนกัน
ตอนนี้เขาไปมีแฟนใหม่อีก
บางทีก็อึดอัดอยากพูดค่ะอยากให้รับรู้บ้าง แต่ก็คิดว่าถ้าตอนนี้เขามีความสุขดีแล้วเราจะไปเพิ่มเรื่องในเขารู้สึกไม่ดีทำไม
ถ้าบอกไปแล้วเขาไม่ชอบก็อาจจะไม่ได้คุยกันอีกตลอดชีวิตก็ได้หรือได้คุยก็ไม่เหมือนเดิมแน่ๆอาจจะกลายเป็นคนอื่นไปเลยก็ได้
สู้เก็บไว้แล้วคอยมองอยู่เป็นเพื่อนที่อยู่ข้างๆได้
ที่ผ่านมาเราพยายามคิดและเก็บไว้เองมาตลอดแต่ล่าสุดได้เจอค่ะ ตอนเดินซื้อของอยู่ มันเป็นทางตรงเส้นเดียวเขาก็เดินมาทางเราอยู่ เราพยายามรวบรวมความกล้าเดินตรงไปใจตอนนั้นเต้นแรงมากๆค่ะกำลังจะทัก แต่สุดท้ายเค้าก็เลือกที่จะเดินผ่านไปโดยทำเป็นมองไม่เห็นเรา เรามั่นใจค่ะว่าเขาเห็นเรา มองผ่านๆก็เหมือนเดินสวนกันยังไงยังงั้นแต่ตอนนั้นรู้สึกแย่มากๆ คิดมาตลอดว่าควรทำยังไงดี จนสุดท้ายก็จบที่สมัครพันทิปแล้วถามคนในนี้ค่ะ