เราของจริงจังหน่อยนะคะ เราแค่อยากฟังความคิดเห็นคนอื่นดู เราเคยทำงานบริษัทใหญ่เครื่องญี่ปุ่นมา3ที่ เงินเดือนโอเครมาก แต่ทุกครั้งมักจะมีปัญหาให้ต้องออก ที่แรกคือเราเข้ากับคนไม่ได้เราเลยคิดว่าจะไปรับปรุงตัว ตอนทำงานที่ใหม่เอาง่ายๆคือหนี้ปัญหา แต่ข้อดีของเราอย่าง1คือเกรดสูงทำให้สมัครงานง่ายไม่เกิน1วันก็โทรมาแล้ววุฒิแค่ปวช.แต่ไม่ได้เก่งนะคะ ทำงานที่2ออกเพราะกลัวย่ำอยู่กับที่ไม่อยากทำงานเขียนแบบอย่างเดียวรองานมา นั่งเล่นรองาน เบื่อค่ะ หัวสูงสมองต่ำนี้แหละวิสาเขาอุสาห์จะให้ทุนเรียนดันใจร้อนออกก่อนเพราะกลัวโง่ อยากทำอยากเป็นทุกอย่าง เห็นอะไรแปลกก็ชอบถามคนที่ตำแหน่งสูงกว่า เราไม่ได้ลองเชิงรุ่นพี่นะคะเรานิสัยแบบนี้ตั้งแต่เรียน ถ้าถามไครเเล้วตอบไม่ได้เราจะแอบโกรธเขา เพราะในตอนนั้นเราเข้าใจแค่ว่าเขาทำงานมานานต้องรู้ทุกเรื่อง จนลืมไปว่า ปกติของคนวิชาไหนไม่ได้ใช้จะลืม อะแค่นี้ก่อนตัดบทมาตอนอยู่บ้าน จากตอนทำงานรู้สึกว่าหลงตัวเองมากค่ะ จากเด็กบ้านนอนๆที่จนมากๆ จะได้มีโอกาสเป็นนายคน แต่พอมาอยู่บ้านเรื่องทุกอย่างก็กลับกัน เรามีธุรกิจที่บ้านด้วยน่ะ รายได้ก็โอเครสบายใจ อยากนอนก็นอน แต่กลับนึกถึงแต่ชื่อเสียง ยังอยากเป็นวิศวะเก่งๆ ซึ่งเงินเดือนก็ไม่ต่างจากเราทำงานอยู่บ้านเท่าไร ยังหลงตำแหน่งตอนนี้เราพิมพ์บนรถบัส ตอนอยู่บ้านใจนี้อยากมาทำงาน แต่พอขึ้นรถนั่งคิดตามทาง ดูชีวิตที่ผ่านมา มันเริ่มไม่แน่ใจ อะไรที่เหนื่อยใช้ความคิดเยอะ แต่เงินเท่ากัน เอ้อลืมบอกไปเราจบแค่ปวช.นะคะ แต่ทำงานตั้งแต่สมัยเรียนเพราะบ้านจน แต่ตอนนี้ฐานะเริ่มโอเครขึ้น ใจหนึ่งอยากสู้ไปเรียนต่อทำฝันให้สำเร็จ ใจหนึ่งเสียดายเงินที่กำลังจะเสีย บ้านที่จะสร้างเพิ่ม ครอบครัว เวลา4ปี เงิน โอกาสขยายฟาม ขยายโรงงาน หรือเราจะเอาใบปริญญากับตำแหน่งวิศวะที่เก่งและเทพตำแหน่งสูงแบบที่ตั้งใจไว้ เป็นคุณจะเลือกอะไรค่ะ
จะเลือกชื่อเสียงหรือชีวิตเรียบง่ายอันไหนดีกว่ากัน