สำหรับเราคือ 9 ปีค่ะ 55555 มันไม่ได้แบบรักฝังหัวนะคะ แต่ก็คือคิดถึงตลอดๆ เค้าชอบเข้ามาแวะเวียนในความทรงจำของเราเสมอเลย เราก็มีเข้าไปส่องๆ facebook เค้าบ้าง แต่เค้าไม่รับแอดเราอ่ะค่ะ 55555
จริงๆเรื่องของเรามันเริ่มจากการที่เราเป็นรุ่นน้องแล้วเค้าเป็นรุ่นพี่ในโรงเรียน ก็ธรรมดาแหละค่ะ รุ่นพี่หน้าตาดี เราก็แบบเขินๆอ่ะเนอะ
แต่มันมีอยู่วันนึงค่ะ รุ่นพี่อีกคนที่เรารู้จักเค้าไปขอเมล์มาให้ ตอนนั้นคือสมัย MSNอ่ะโคตรนานนน เราทำใจนานมากกกกว่าจะกล้าแอดเอ็มเค้าไป แอดไปแรกๆก็ไม่กล้าทัก พอทักไปก็ไม่กล้าใช้รูปตัวเองอีก แต่พี่เค้าน่ารักมากเลยนะคะ เค้าคุยดีมากก แม้ตอนนั้นจะไม่รู้ว่าเราเป็นใครก็ตาม จนวันนึงมีโอกาสได้แสดงตัวค่ะ พีคมากจริงๆ ถ้าเล่าคือเค้ารู้แน่ว่าเป็นเรา งั้นขอละไว้ละกันเนอะ ตอนแรกเราคิดว่าหมดหวังแล้ว ไม่ได้คุยต่อแน่ๆคือเราก็ไม่ใช่คนสวยมันก็ไม่มีความมั่นใจอ่ะ เลยแบบ เออไม่ได้คุยก็ไม่ได้คุยวะ แต่ด้วยความทนไม่ไหว เราก็ทักไปค่ะ 55555555 พี่เค้าก็ตอบนะ คงอารมณ์แบบก็น้องแหละ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราอยากไปโรงเรียนมากที่สุดในชีวิตแล้วมั้ง แต่พอพี่เค้าจบไป ก็ห่างๆกันไปแหละค่ะ จนตอนนี้ก็ไม่ได้คุยกันแล้ว
แต่ไม่รู้ทำไมเนอะ เวลาเหงาๆ พี่เค้ามาวนเวียนในหัวเราตลอดเลย เราจำแทบทุกประโยคที่เราคุยกับพี่เค้าได้เลยอ่ะ แต่น่าเสียดายที่เราไม่เคยมีโอกาสได้บอกเค้าเลยว่าเราชอบเค้ามาก 555555 เค้าคือความสุขของเราในวันที่เราวิชาคณิตศาสตร์แทบฆ่าเราให้ตายเลยนะ 5555555555 เรายอมกลับบ้านเย็นทุกวันก็เพื่อรอเจอเค้าแตะบอลอ่ะ บ้าบอมาก เราก็เคยคิดจะบอกเค้านะ แต่เราว่ามันคงเห็นแก่ตัวเกินไปที่เราจะบอกเพื่อความสบายใจของตัวเอง แต่เค้าอาจจะอึดอัด เราเลยเลือกเก็บไว้ดีกว่าเนอะ : )
มาเล่าในกระทู้นี้ก็เพื่อระบายค่ะ ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเรา ไม่มีใครว่าเรางี่เง่าเพ้อเจ้อ 55555555 ใครมีประสบการณ์แบบนี้ก็มาแชร์กันค่ะ ถือเป็น poppy love ขำๆเนอะ