ผมควรจะทำไงดีครับ

สวัสดีครับก่อนอื่นต้องเล่าก่อนว่าครอบครัวผมมีแม่ น้อง ย่า แล้วก็ผม ผมโตมาโดยที่ไม่ค่อยได้รับการดูแลเท่าไรเพราะว่าตอนเด็กๆ แม่เคยบอกไว้ว่า "ถ้าตอนนั้นกูมีตังค์ คงไม่ได้เกิดมาหรอก" ผมจำฝังใจมาก ตอนนั้นผมอายุประมาณ8ขวบจนถึงตอนนี้ผมอายุ14ปี ผมจำประโยคนี้ที่แม่พูดฝังลึกมาตั้งแต่เด็ก ผมจะคิดเสมอว่า แม่ก็คือแม่ของเรา แต่สิ่งที่แม่กระทำเหมือนแม่ไม่ใช่แม่ของผม เพราะไม่ค่อยใส่ใจสนใจผมเท่าไร ไม่เคยถามอะไรเกี่ยวกับผม
ผมเรียนได้เกรดเฉลี่ย 3.91 ตอนนั้นผมคือดีใจมากคิดว่าถ้าเอาผลเรียนของผมไปให้แม่ แม่คงจะภูมิใจในตัวผมมาก ถึงเวลาที่ผมเอาผลเรียนของผมไปให้แม่ แม่กลับตอบมาว่า "เรื่องของ จะเรียนได้เท่าไรก็เรื่องของ"ตอนนั้นผมทำไรไม่ถูก ผมก็เข้าห้องมาแอบร้องไห้คนเดียว ผมไม่เคยทำอะไรให้แม่ภูมิใจในตัวผมสักครั้ง แม่ผมไม่เคยสนใจผมเลยสักครั้ง แม่จะสนใจผมเฉพาะเวลาที่แม่ของผมอยู่กับเพื่อนแม่
แม่จะใส่ใจดูแลผมเป็นพิเศษซึ่งผมไม่ต้องการความใส่ใจการดูแลที่มันแปลกปลอม เวลาผมมีเรื่องไม่สบายใจ ผมก็ไม่มีใครให้คำปรึกษาผมได้
แล้วมันก็อัดอั้นในใจผม ผมคิดที่จะฆ่าตัวตายหลายรอบ แต่ผมก็คิดว่า แม่ก็คือแม่ แต่ปัจจุบันนี้ผมรู้สึกว่าผมกำลังตกนรกอยู่ทั้งเป็น ผมควรจะทำไงดีครับ ผมเครียดมาก ไม่มีใครสามารถให้คำปรึกษาผมได้เลย ผมควรปรับตัวหรือใช้ชีวิตต่อไปยังไงดีครับ