ช่วยเป็นที่ปรึกษาและให้คำแนะนำหน่อยนะ เครียดมากๆเลย

อันดับแรกเลยเรื่องตัวเราเองกับเพื่อนในภาคเรามีราวๆ 40 คน แต่ทุกคนก็แบ่งเป็นกลุ่มๆเราคุยได้กับทุกคนแต่กลุ่มที่เราอยู่ตอนแรกๆก็ดีแต่พอหลังๆเรารู้สึกว่าเพื่อนไม่ค่อยให้ใจเท่าไหร่ หรือการคุยหยอกล้อหรือคุยเล่นเราก็ไม่ชอบเราดูไม่เป็นตัวเองเหมือนกับว่าต้องแซ้งขำ ต้องทำเป็นยิ้มเราไม่เต็มใจที่จะยิ้มออกมาไม่ได้อยากหัวเราะไปกับเพื่อนในกลุ่ม แต่พอเราได้อยู่กับคนที่โตกว่าเรากลับเหมือนเป็นตัวของตัวเองยิ้มแบบไม่ต้องแคล้นยิม ขำแบบไม่ต้องแคล้นมันออกมาหรือถ้าเขาจะหยอกล้อกันมันก็มีความสุข ปัญหาหาอยู่ที่ว่าในรุ่นเดียวกันกันคุยได้กับทุกคนแต่ไม่สนิทก็เหมือนกันไม่มีเพื่อนเราเป็นคนที่ไม่เปิดใจหรือเปล่า? ทำไมเราถึงไม่ชอบอยู่กับเพื่อนที่เป็นกลุ่มเดียวกันทำไม่เราถึงไม่ชอบความคิดเขา ถามว่าอยู่คนเดียวเหงาไหมมันก็ไม่ได้เหงาอะไรขนาดนั่นก็แค่อยากมีเพื่อนที่เข้าใจกันบ้าง เพราะว่าอยู่กับคนที่โตกว่าแล้วเวลาไม่ได้ตรงกันก็เลยไม่ได้อยู่ด้วยกันนานเท่าที่จะอยากอยู่

ต่อมาเรื่องแฟน ทุกคนก็ต้องนอยก็ต้องงอนกันเป็นเรื่องปกติ ส่วนใหญ่เราเป็นฝ่ายยอมแต่พอหลังมาเราเริ่มผิดคือผิดถูกคือถูก แล้วเรื่องมันเกิดตรงที่เราดันเฟลมาจากเรื่องเพื่อน แล้วเขาตอบเราช้า เราก็เลยนอยเขาเพิ่มที่เฟลเรื่องเพื่อนไม่ได้เอาเรื่องเพื่อนมาทะเลาะกันแฟนนะ ก็แค่เหมือนทุกคนเวลามีสิ่งไม่สบายใจเราก็มักจะไปหาคนที่คุยด้วยแล้วรู้สึกดี เขาก็รู้นะว่าเรานอย มีเรื่องค้างคาใจ แต่เลือกที่จะสนใจสิ่งที่ไม่สำคัญ เช่น ดูหนัง เล่นทวิต เล่นไอจี คือเราเข้าใจว่าเขาต้องเล่นต้องมีเวลาส่วนตัวเราเข้าใจให้กันได้แต่ทำไม่ถึงไม่สนใจที่จะมากคุยกันก่อนปล่อยให้เรารอ แล้วรอนานมาก รอจนหลับแล้ว พอเราไปพูดก็มาว่าเราว่าอยากมีเวลาส่วนตัว จะไม่ให้ทำอะไรเลยหรอทำนู้นก็ไม่ได้ทำนี่ก็ไม่ได้ ปกติก็ให้ทำอยู่แล้วก็ขอแค่บอกกกันว่าทำอยู่ แต่นี่ไม่บอก แล้วเป็นช่วงที่เราทุกข์ใจอีก กลับไม่ได้สนใจอะไรเลย เรา หรือ เขาที่ผิดจริงๆกันแน่อะ?สรุปเป็นเรื่องราวบานปลายใหญ่โต เห็นด้วยไหมว่าคนที่ทำให้คนอื่นรู้สึกแย่ก่อนควรเป็นฝ่ายขอโทษก่อน ? ไม่ใช่คนที่โดนกระทำแล้วเผลอไปทำให้ คนที่กระทำรู้สึกแย่แล้วฝ่ายที่โดนกระทำก่อนต้องขอโทษก่อนหรอ?