เราไม่รู้ว่าเรารักใคร หรือความรักคืออะไรอีกแล้ว

ขอเริ่มด้วยจุดเริ่มต้นของปัญหาก่อนเลยนะคะ
คือเราเคยมีแฟนที่คบกันมา 3 ปี กว่าๆ เป็นแฟนคนแรกที่เราคบและอยู่ด้วยกัน เขาไม่ใช่คนดีเลย เขาติดเพื่อนติดเหล้า  รักเพื่อน รักพี่ รักน้อง รักทุกอย่าง  เราทะเลาะกันบ่อยมากๆเรื่องเดิมๆซ้ำๆ เรื่องกลับบ้านดึก คือเขาไม่สนใจเลยเมาทีก้หลับหายไปปล่อยทิ้งเราตลอด แต่เรากลับรักเขามาก เขาเป็นผชที่เราเจอครั้งแรกแล้วเรารู้สึกว่า ใช่เลยยยย~~~  หัวใจเต้นแรงต้องใช่แน่ๆ และความรู้สึกนี้ในชีวิตเกิดขึ้นนับครั้งได้เลย เราก็เลยเชื่อในความรู้สึกแรกว่ามันต้องใช่ เราก็ทุ่มเทดูแลทุกอย่างหวังว่าวันหนึ่งเขาจะคิดได้เขาจะปรับตัวเขาจะเข้าใจ มุมดีๆ เขาก้มีแต่มุมร้ายแค่มีมากกว่า ผลที่เราได้รับมาจากการที่คบกับเขาละเลิกลากันคือเราเปนคนหวาดระแวงเรารอเขากลับบ้านทุกคนจนเช้าบางทีหลับไม่สนิทสะดุ้งตื่นตลอดเวลา เราร้องไห้จนเข้าใจว่าใจจะขาดเป็นยังไงจนเราเกลียดและกลัวการที่จะต้องกลับไปรู้สึกแบบนั้นอีก เพราะเวลาทะเลาะกันเขาจะเกบข้าวของเหมือนจะไป ไม่ก็เดินหนีออกจากห้องไปตลอดไม่เครียให้จบละกลับมาอีกทีคือเช้าโทรไปไม่รับ เราเปนคนที่รอมันโคตรแย่เลย จนเราไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วความรักคืออะไร เพราะตอนนี้เรามีแฟนใหม่แล้ว เขาเป็นคนดีนะใส่ใจเราพยายามจะทำเท่าทีทำได้ แต่ความรู้สึกครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน เพราะเริ่มต้น เราแค่รู้สึกดีกับเขาเราแค่ลองรักคยที่เขารักเราดูบ้างมันก้ดีมาตลอดจนครั้งนึงเราจับได้ว่าเขาคุยกะคนอื่น เหมือนโลกสลายเลยความรู่สึกเดิมกลับมา ใจที่เราคิดว่ามันกำลังไปได้ดี มันลดลงเหลือ50% และพอถึงจุดๆนึงที่เราต้องพยายามทำอะไรเพื่อเขาเราไม่อยากทำเรารู้สึกว่าเราทำแบบนั้นให้ใครไม่ได้อีกแล้วมันมากมายและเสียใจมากจนมันเหมือนเปนแผลในใจเรา แต่เขาก็ไม่เคยมีเรื่องผญอีกหรือจับไม่ได้ก้ไม่รู้นะคะ  แต่เราณุ้สึกผิดตรงที่ว่าเราเหมือนดึงคนใหม่เข้ามาทั้งๆที่เราก้ยังไม่พร้อมเลย ซึ่งเรามารู้สึกเอาตอนที่เราได้มีโอกาศโทรไปเครียกับแฟนเก่าเรา เราเล่าทุกอย่างให้เขาฟังทุกเรื่องทุกเหตุผลเครียจนเข้าใจ ละกลายเปนว่าเราก็เสียใจที่เราเสียเขาไป เหมือนที่ผ่านมาเราไม่เคยเครียแบบนี้เลยไม่เคยเข้าใจกันจริงๆ เพราะเราก็ผิดที่ไม่กล้าจะเล่าให้เขาฟัง เรารักเขามากแบบที่จะรักใครเท่านี้ได้อีกไหมไม่รู้เลย และเขาก็ขอโทษเราทุกๆอย่าง แต่เพื่อยๆรอบๆข้างเราไม่มีใครเหนดีงามที่เราจะกลับไปดีกะเขาเพราะสิ่งที่เขาทำกับเรา เราควรจะเกลียดเขามากกว่าที่เขาขะมานั่งเกลียดเราด้วยซ้ำแน่เรากลับไม่เลยเราเลือกเกบแต่สิ่งดีๆ  จนพอได้มาเครีบกัน ใจเรา คิดถึงแต่เรื่องเขานอนอยุ่ในที่ๆเดิมแต่ไม่มีเขาแล้วมันก็แย่เหมือนกัน เราไม่ได้เล่าอะไรให้แฟนเราฟังเพราะเราคิดว่าเราจะจัดการกับมันได้ในที่สุด   แต่ให้ชั่งน้ำหนักวัดกันยังไงแฟนเก่าเราก็ชนะขาด แต่เราก้เลือดจะไม่กลับไปเพราะเรากลัว   แต่กละบแฟนใหม่เราไม่เคยทะเลาะกันเลยเพราะมีอะไรไม่ชอบไม่พอใจเราไม่เคยพูดเลย  บางเรื่องบางทีเราดูออกว่สเขาไม่พอใจแต่เขาก็ไม่พูดจนบางทีเรสก้อึดอัด  แต่เราก็ไม่อยากจะเปนฝ่ายพูดออกไป เราไม่รู้ว่าเรารู้สึกอะไรเลย เราไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเรารักแฟนเราจริงๆไหม  อันนี้แบบย่อๆนะคะ  แต่เราอยากคิดในมุมมองของใครหลายๆคน ที่อาจจะรู้สึกต่างออกไปค่ะ ถ้าพิมผิดบ้างก็ขอโทษด้วยค่ะ