ควรไปต่อหรือจะพอแค่นี้ เขาไม่ยอมปล่อยหรือฉันไม่ยอมไป

ตอนนี้เกิดอาการสับสนกับตัวเอง อยากระบายความอัดอั้นตันใจ เริ่มเลยแล้วกัน คือคบกับผู้ชายคนนึงมาหลายปีแล้ว เรากับเขาอายุห่างกันสิบกว่าปี เราเจอกับพี่เขาตอนเรียนมหาลัยปี 1 เราไปทานข้าวที่ร้านอาหารคนเดียว พอทานเสร็จเปิดกระเป๋าจะจ่ายตังแต่ปรากฏว่าเราลืมทั้งเงินทั้งมือถือ ไม่มีเงิยจะจ่ายพี่เขานั่งอยุ่โต๊ะข้างๆคงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วก็เลยเดินมาถามพี่เขาเลยจ่ายตังค่าข้าวให้ แต่เราไม่สบายใจอยากเอาเงินมาคืนพี่เขา เลยขอเบอร์โทรไว้ อีกวันเราก็โทรไปหาพี่เขาเพื่อจะเอาเงินไปคืน แต่พี่เขาบอกว่าไม่ได้อยุ่แถวนั้นแล้วคงอีกหลายวันกว่าจะมาอีก แต่หลังจากวันนั้นพี่เขาก็โทรหาเราทุกวัน คุยกันตลอดจนพี่เขาเข้ามาแถวมหาลัย เราเลยเอาเงินไปคืนพี่เขา แล้วพี่เขาก็บอกว่าขอชอบเราได้มั้ย คุยด้วยแล้วรู้สึกดี มีความสุข เราด้วยความที่ไม่เคยมีแฟนแต่ในใจก็แอบรุ้สึกเหมือนกับพี่เขาก็เลยคุยกันตลอดมา พี่เขาคอยช่วยเหลือเราทุกอย่าง ดูแล เป็นห่วงเรา คอยติวหนังสือ คอยดูแลในทุกๆเรื่อง เราไม่เคยถามเรื่องส่วนตัวพี่เขาเลย ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับพี่เขาเลยแม้กระทั่งบ้านอยุ่ไหน ทำงานอะไร เราเกรงใจไม่เคยกล้าถามอะไรเลย งงตัวเองเหมือนกัน ตลอดเวลาที่พี่เขาดูแลเรามา เราก็ไม่เคยมีอะไรกัน นอกจากจับมือ หอมแก้มบ้าง จนเราเรียนจบและมาทำงานที่ กทม. งานที่ได้ถือว่าเป็นงานที่มั่นคง เงินเดือนก็โอเคมากๆ ตอนแรกก็เช่าอาพาสเม้นอยุ่ แต่อยู่พี่เค้าก็ซื้อคอนโดต่อมาจากเพื่อน เราเลยเข้าไปอยู่ แต่ก็ยอมรับว่าหลังจากเรียนจบก็มีความสัมพันธ์กับพี่เขามากขึ้น และพี่เขาก็ซื้อรถยนต์ให้คันนึงด้วยเงินสด เรานี่ก็เกรงใจไม่ค่อยอยากจะรับแต่ด้วยพี่เขาอยุ่ ตจว. เราขึ้นมาหาเราที่ กทม. เดือนละครั้งสองครั้งมันก็สะดวก เราก็ใช้ชีวิตกันอยุ่แบบนี้ตลอด แล้วเราก็ไม่รุ้อะไรเกี่ยวกับพี่เขาเหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่ถาม คิดแค่ว่าสักวันเขาคงบอกเราเอง ใช้ชีวิตกันแบบนี้มาสิบกว่าปี ราวๆ 12 ปี อยู่ดีเรานึกบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้อยากรู้ว่าพี่เขาเป็นใครเลยลองหาข้อมูลไม่ว่าจะเป็นทางไหนเราก็หาหมด ปรึกษาเพื่อนสนิทที่เป็นทนาย แล้วให้คนไปสืบ สรุปคือ พี่เค้ามีเมียแล้ว (หน้าชาเหมือนโดนลากไปตบกลางสี่แยก) แต่ไม่มีลูก เป็นเจ้าของกิจการซึ่งเป็นกิจการที่ทำรายได้เยอะใช้ได้เลย เรานี่ช็อคไปเลย นี่เราเป็นเมียน้อยนั้นหรอ เสียใจมาก หัวใจสลายมากๆ คือเรารักพี่เขามาก เขาเป็นทั้งพี่ ทั้งเพื่อน ทั้งคนรัก เป็นทุกอย่าง ที่ผ่านมาเรามีความสุขมากๆมาโดยตลอด พี่เขาเป็นแฟนคนแรกและแฟนคนเดียวของเรา แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เราข่มใจทำตัวปกติ จนเมื่อสัปดาห์ที่แล้วพี่เขามาหาเราตามปกติเหมือนๆที่ผ่านมา ครั้งนี้เราพูดทุกอย่างที่เรารู้มา พี่เขาก็อึ้งแล้วก็กอดกันร้องไห้ พี่เขาร้องไห้หนักกว่าเรามาก พูดแค่ว่าพี่ขอโทดพี่ไม่ได้อยากให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ แล้วเค้าก็เล่าทุกอย่างให้เราฟังอยุ่ที่เราแล้วว่าจะเชื่อเขาหรือไม่ เขาร้องไห้ขอร้องเราว่าอย่าทิ้งเขาได้ไหม ถ้าไม่มีเราเขาจะอยุ่ยังไง เรานี่ใจสหลายมาก ตอนนี้ต่างคนต่างเป็นทุกข์ ที่ผ่านมาเราไม่เคยรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเมียน้อย แต่พอรู้แล้วมันทำใจไม่ได้ไง พี่เขาบอกว่าเราไม่ใช่เมียน้อย แต่เราคือความรักของเขา คือกำลังใจ เขาหย่ากับเมียเขาไม่ได้เพราะเป็นข้อตกลงของคุณปู่ของเขาในเรื่องธุรกิจ ตอนนี้เขากับเมียก็ไม่ได้นอนด้วยกัน แต่ต้องอยู่บ้านเดียวกันจนกว่าคุณปู่จะเสียนั่นแหละเขาถึงจะหย่ากันได้

ตอนนี้ตอบตัวเองไม่ได้จริงๆว่าจะทำยังไงต่อดี จะพอแค่นี้หรือจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหนื่อยเหลือเกิน ไม่รุ้จะเอายังไงกับชีวิตต่อดี เครียดมาก