ก่อนอื่นต้องออกตัวก่อนว่านี่เป็นการเข้ามาตั้งกระทู้ครั้งแรกนะคะ ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยเพื่อนๆที่เข้ามาอ่านด้วยค่ะ อยากถามเพื่อนๆว่ามีใครโดนทิ้งตอนอายุ 44 บ้างคะ ตอนนี้เราเครียดมากไม่รู้จะปรึกษาใคร
เรากับแฟนอยู่กันมา 5-6 ปี (ก่อนหน้านั้นเราเคยโดนทิ้งมาแล้วครั้งหนึ่งตอนท้องกว่าจะผ่านมาได้ก็หนักหนาสาหัสอยู่ ดีที่มีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆเคยคิดฆ่าตัวตายแต่ก็ได้เพื่อนนี่ล่ะค่ะคอยปลอบและเป็นกำลังใจตอนนั้นทำงาน รง. ค่ะ) แฟนคนนี้อายุน้อยกว่าเรา 11 ปีเจอเขาในแอพวีแชท เค้าทักมาก่อนค่ะตอนนั้นบอกเลยว่าไม่คิดจะคุยเพราะเขาอายุน้อยกว่าเยอะและเราก็มีลูกแล้ว จนเขาทักมา 2-3 หนถึงตอบกลับแต่ก็คุยเหมือนเพื่อนกันไม่ได้ใส่ใจเพราะตอนนั้นยอมรับว่าเนื้อหอมมากมีใครหลายคนเข้ามาให้เลือก แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะให้ใจใครเพราะเป็นคนที่รักใครรักจริงรักหมดใจ แต่ท่าไม่รักคือไม่รักคะ กับแฟนเขาก็ทำให้เราเห็นว่าเขาเป็นผู้ใหญ่มากความคิดความอ่านบางครั้งสอนเราด้วยซ้ำ มีปัญหาไรก็ให้คำปรึกษาที่ดี ให้กำลังใจตลอด จนคุยกันได้ประมาน 3 เดือนก็ตกลงคบกัน เค้าพิสูจน์ให้เราเห็นว่าเค้าเป็นหัวหน้าครอบครัวได้ไม่ยากเลย มีความรัก ความห่วงใย เอาใจใส่ นับวันเรายิ่งรักเค้ามากขึ้นๆ ซึ่งเราไม่รู้เลยว่าในความรักของเค้า วันนี้มันย้อนกลับมาทำร้ายเราอย่างจัง เขามีคนใหม่ในวันที่เราฝากชีวิตเราและลูกไว้กับเขา เขาไม่เหลือเยื่อใยให้กันบอกเพียงว่าที่ผ่านมาเค้าได้ทำเต็มที่แล้ว เค้าขอไปเริ่มต้นใหม่กับคนอื่น แล้วเราจะไปต่อยังไงดี T^T เราทำธุรกิจด้านการเงินให้เขา ส่วนตัวก็มีงานเล็กๆน้อยๆทำที่บ้าน วางแผนเป็นแม่บ้านเต็มตัว เพราะเรามีแพลนที่จะมีลูกด้วยกัน ในส่วนตัวเค้าไม่อยากมี แต่เห็นว่าเราอยากมีแล้วอยากสร้างครอบครัวกันรวมถึงอายุที่มากขึ้นเลยตัดสินใจปล่อย สุดท้ายเค้าถามว่าเมนส์มารึยังเราเห็นเค้าเครียดๆ กับความที่ยังไม่มั่นใจเลยบอกไปว่ามาแล้ว....แต่จนบัดป่านนี้ตั้งแต่มาผิดปกติก็ เกือบ 2 เดือนล่ะ บอกไปเราก็ผิดเหมือนเดิม หาว่าไม่พูดความจริง จนเค้าไปมีอะไรกับ ผญ. คนนั้นแล้ว( ผญ. ลูก2 สามีทิ้งรู้ด้วยว่าแฟนเรามีเราอยู่แต่ก็อยากได้ตามมาถึงบ้านแฟนเราแต่เราไม่รุ้เพราะอยู่คนล่ะบ้าน) ตอนนี้อะไรก็ผิดพลาดเพราะเราทั้งหมด จนบางครั้งทำร้ายตัวเอง ไม่รู้ว่าจะทนกับความเจ็ปปวดได้นานแต่ไหน อายุขนาดนี้แล้วจะเริ่มจากอะไร ยังไม่รู้เลย เรื่องของเราก็มีแค่นี้ ขอบคุณเพื่อนๆที่เข้ามาอ่านนะคะใครที่มีประสบการณ์แย่ๆ แล้วผ่านไปได้ มาแชร์ให้อ่านบ้างนะคะ ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ
โดนทิ้งตอนอายุ44
เรากับแฟนอยู่กันมา 5-6 ปี (ก่อนหน้านั้นเราเคยโดนทิ้งมาแล้วครั้งหนึ่งตอนท้องกว่าจะผ่านมาได้ก็หนักหนาสาหัสอยู่ ดีที่มีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆเคยคิดฆ่าตัวตายแต่ก็ได้เพื่อนนี่ล่ะค่ะคอยปลอบและเป็นกำลังใจตอนนั้นทำงาน รง. ค่ะ) แฟนคนนี้อายุน้อยกว่าเรา 11 ปีเจอเขาในแอพวีแชท เค้าทักมาก่อนค่ะตอนนั้นบอกเลยว่าไม่คิดจะคุยเพราะเขาอายุน้อยกว่าเยอะและเราก็มีลูกแล้ว จนเขาทักมา 2-3 หนถึงตอบกลับแต่ก็คุยเหมือนเพื่อนกันไม่ได้ใส่ใจเพราะตอนนั้นยอมรับว่าเนื้อหอมมากมีใครหลายคนเข้ามาให้เลือก แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะให้ใจใครเพราะเป็นคนที่รักใครรักจริงรักหมดใจ แต่ท่าไม่รักคือไม่รักคะ กับแฟนเขาก็ทำให้เราเห็นว่าเขาเป็นผู้ใหญ่มากความคิดความอ่านบางครั้งสอนเราด้วยซ้ำ มีปัญหาไรก็ให้คำปรึกษาที่ดี ให้กำลังใจตลอด จนคุยกันได้ประมาน 3 เดือนก็ตกลงคบกัน เค้าพิสูจน์ให้เราเห็นว่าเค้าเป็นหัวหน้าครอบครัวได้ไม่ยากเลย มีความรัก ความห่วงใย เอาใจใส่ นับวันเรายิ่งรักเค้ามากขึ้นๆ ซึ่งเราไม่รู้เลยว่าในความรักของเค้า วันนี้มันย้อนกลับมาทำร้ายเราอย่างจัง เขามีคนใหม่ในวันที่เราฝากชีวิตเราและลูกไว้กับเขา เขาไม่เหลือเยื่อใยให้กันบอกเพียงว่าที่ผ่านมาเค้าได้ทำเต็มที่แล้ว เค้าขอไปเริ่มต้นใหม่กับคนอื่น แล้วเราจะไปต่อยังไงดี T^T เราทำธุรกิจด้านการเงินให้เขา ส่วนตัวก็มีงานเล็กๆน้อยๆทำที่บ้าน วางแผนเป็นแม่บ้านเต็มตัว เพราะเรามีแพลนที่จะมีลูกด้วยกัน ในส่วนตัวเค้าไม่อยากมี แต่เห็นว่าเราอยากมีแล้วอยากสร้างครอบครัวกันรวมถึงอายุที่มากขึ้นเลยตัดสินใจปล่อย สุดท้ายเค้าถามว่าเมนส์มารึยังเราเห็นเค้าเครียดๆ กับความที่ยังไม่มั่นใจเลยบอกไปว่ามาแล้ว....แต่จนบัดป่านนี้ตั้งแต่มาผิดปกติก็ เกือบ 2 เดือนล่ะ บอกไปเราก็ผิดเหมือนเดิม หาว่าไม่พูดความจริง จนเค้าไปมีอะไรกับ ผญ. คนนั้นแล้ว( ผญ. ลูก2 สามีทิ้งรู้ด้วยว่าแฟนเรามีเราอยู่แต่ก็อยากได้ตามมาถึงบ้านแฟนเราแต่เราไม่รุ้เพราะอยู่คนล่ะบ้าน) ตอนนี้อะไรก็ผิดพลาดเพราะเราทั้งหมด จนบางครั้งทำร้ายตัวเอง ไม่รู้ว่าจะทนกับความเจ็ปปวดได้นานแต่ไหน อายุขนาดนี้แล้วจะเริ่มจากอะไร ยังไม่รู้เลย เรื่องของเราก็มีแค่นี้ ขอบคุณเพื่อนๆที่เข้ามาอ่านนะคะใครที่มีประสบการณ์แย่ๆ แล้วผ่านไปได้ มาแชร์ให้อ่านบ้างนะคะ ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ