ขาดคนคุยไม่ได้

คือเราไม่มีแฟนนะ แต่มีคนคุยอยู่คนนึงเค้าเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนสอยู่แถวลาดกระบัง ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจเลย แต่เค้าเข้ามาคุยกับเราก่อนเอง แบบมากวนๆ แกล้งๆอ่ะ พอได้คุยกันมากขึ้นก็สนิทกัน แล้วเค้าดันพูดว่า ถ้าไม่มีเมียนะจะจีบเลย แล้วเราไม่เคยมีแฟนอ่ะ แล้วเค้าก็ตรงสเปคเราทุกอย่างเลย แต่เราเป็นไรกันไม่ได้ แต่ก็แค่คุยกันเฉยๆ ที่ผ่านๆมาเราก็เคยชอบคนมาหลายคนนะ แต่โดนปฏิเสธทุกครั้งเลย ครั้งที่เจ็บที่สุดก็ตอนเรียนมหาลัย ที่ไปชอบอาจารย์ พยายามจีบอยู่ 4 ปี แต่มารู้ทีหลังว่าเค้าไปแต่งงานกับลูกศิษย์ในคณะอีกคนนึงที่อายุไม่ได้ต่างไรจากเราเลย คือช็อกและเจ็บปวดอยู่นานเป็นปีเลยอ่ะ แต่ตอนนี้ลืมเค้าไปละ พอตอนนี้มาเจอคนนี้ที่ฟิตเนส ดันอายุใกล้ๆอาจารย์คนที่เราเคยชอบอีก แถมเฟลนลี่กว่าเยอะมาก ไม่ใจร้ายเหมือนคนก่อนด้วย  เค้าชอบจับมือเรา
กอด ลูบหัว บอกรัก แต่เรารู้ว่าเราเป็นไรกันไม่ได้ แต่เราชอบคุยกับเค้าเฉยๆ เค้าบอกว่า "เราเจอกันช้าไป พรมลิขิตมันเป็นได้แค่พี่น้องกัน แต่ยังไงลุงก็รักหนูนะ" แล้วเค้าแบบชอบมาเล่นมุกอะไรให้ขำตลอด แล้วคือเราเป็นคนเงียบๆ เก็บตัว ไม่ค่อยคุยกับใคร เข้ากับคนยากไง แล้วคนนี้เค้าฝ่ากำแพงเข้ามาหาเราได้
แล้วที่ผ่านๆมา คนที่เราชอบ เราเจอแต่คนใจร้ายมาตลอดเลย ทั้งแบบเย็นชาใส่ โมโหใส่ ไม่คุยด้วย แต่กลับคุยกับคนอื่นดีมาก เราเพิ่งเคยเจอคนที่เราชอบแล้วเค้าถ่ายรูปกับเราลงเฟส เอาของที่เราให้ถ่ายลงเฟส มันว้าวมากเลยนะ แล้วเราไม่เคยมีแฟนด้วย เราเพิ่งเคยเจอผู้ชายชมเราว่าน่ารักอ่ะ เราเลยขาดเค้าไม่ได้ เราชอบคุยกับเค้า มันบันเทิงมากเลยนะ คือเค้าก็เป็นเทรนเนอร์อยู่แถวลาดกระบังอ่ะ แล้วเราก็ยังไม่ได้ทำงาน แต่อยากทำแล้ว แล้วทีนี้ มันมีงานที่นึงอยู่แถวศรีนครินทร์ บางนา ซึ่งเราก็อยากส่งพอร์ตไปสมัครที่นั่นดู เลยคิดมากว่า ถ้าได้งานแล้ว การจะกลับมาหาเค้าที่ลาดกระบังมันจะลำบาก เพื่อนๆในพันทิปคิดว่า ศรีนครินทร์ บางนา กับลาดกระบัง
มันไกลมั้ย มันพอที่จะกลับมาหาเค้าได้บ่อยมั้ย คือเราก็ขับรถไม่เป็นอ่ะ ปกติไปไหนแม่จะไปส่งตลอด บางทีก็รถไฟฟ้า เลยกลัวว่าถ้าได้ไปทำงานแล้ว จะกลับมาหาเค้าที่ลาดกระบังไม่ได้ เรายังอยากคุยกับเค้าต่อ มันมีความสุขมากจริงๆนะ ;w; เราชอบให้เค้ากอดอ่ะ มันเหมือนเสพติดความรู้สึกนี้ แต่เราไม่ได้อยากจะเป็นอะไรมากกว่านี้นะ แค่คุยกันแบบนี้มันมีความสุขอ่ะ ถ้าไปทำงานแถวศรีนครินทร์ บางนาแล้ว จะมีทางไหนมาหาเค้าที่ลาดกระบังได้บ่อยๆบ้าง