ผมเริ่มตกงาน ตั้งแต่ต้นปี 61 เดือน2เดือนมี จะมีบริษัทใหญ่เรียกสัมภาษณ์สักครั้งแต่ก็ไม่ได้งาน เพิ่งมาได้งานช่วงเดือน กันยาปีที่แล้ว เพราะตำแหน่งนี้มีผมมาสมัครแค่คนเดียวไร้คู่แข่ง เงินเดือนรวมๆแล้ว ไม่เกินหมื่นห้า ผมจบ ปวส สาขาการผลิต อายุเพิ่งจะ30 ครับคิดว่าอายุขนาดนี้แล้วยังทำงานได้เงินแค่นี้เองหรอ เพื่อนรุ่นๆเดียวกัน ไปไกลถึงไหนแล้ว มาพูดถึงการสัมภาษณ์งาน ด้านบุคลิคผมเตรียมตัว ตัดผมโกนหนวดแต่งตัวสุภาพเสื้อแขนยาว กางเกงสแลค รองเท้าหนัง เสื้อทับใน ข้อสอบมั่นใจว่าทำได้เกิน80% ถามตอบเรื่องงาน ตอบได้หมดครับ มาถึงเรื่องจิตวิทยา หรือสอบถามเรื่องชีวิต ส่วนตัว ผมมักจะตอบแบบตรงๆไม่โกหก เช่น เขาถามว่าคุณเป็นคนยังไง ผมก็ตอบว่า โลกส่วนตัวสูง รักสัตว์ ติ๊งต๊อง จริงใจ มีเหตุผล ตรงต่อเวลา ข้อเสียคือผมเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา ผมมักจะหลุดเพราะความเป็นคนขี้เล่นเสมอ ผมตกหลุมพรางจิตวิทยาหรือเปล่า ผมมองจุดบอดของตัวเองไม่ออกจริงๆครับ การที่ บริษัทเรียกเราสัมภาษณ์นี่คือเขาสนใจเรา50%แล้วอีก50%เราต้องไปแข่งขันกับคนอื่นไปแสดงความสามารถให้เขาเห็น ผมไม่อยากจะคิดว่าเจอเด็กฝากเด็กเส้น เพราะมันหลายที่เหลือเกินที่ไม่ได้ น่าจะเป็นเพราะตัวเองมากกว่า ถ้าผมสามารถเข้าบริษัทเหล่านั้นได้แทบจะเปลียนชีวิตผมจากหลังเท้าเป็นหน้ามือได้เลย รู้สึกอายเพื่อนรุ่นเดียวที่เรียนมาพร้อมกัน น้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา ทำไมเราไม่ได้อย่างเขา เราทำงานก็โอเคนะ แต่เพราะเรื่องมนุษย์สัมพันธ์หรือเปล่า กลัวว่าทำงานร่วมกับคนอื่นไม่ได้หรอ เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวก็แยกแยะได้นะ ล่าสุดไปสัมภาษณ์งาน ขอไปที่13000 แต่บริษัทเสนอให้17000 โดยไม่รวมสวัสดิการ โดยให้เหตุผลว่าเราอายุเท่านี้แล้ว บวกประสบการณ์ พอใจกับเงิน15000ที่ทำอยู่หรอ และพร้อมเริ่มงานกับเขาเมื่อไร ผมรู้สึกเหมือน "เขารับกูแล้วใช่ไหมวะ" ฯลฯ ถึงถามแบบนี้ แต่สุดท้าย ก็ อด ช็อค เสียความรู้สึก ไปทำงาน กินข้าวกลางวันไม่ลงเลยครับ อุตส่าห์วาดฝันจะเปลี่ยน ความเป็นอยู่ตัวเองได้สักที สมาชิกพันธ์ทิพย์ มีใครแนะนำผมบ้างไหมครับ ควรเปลี่ยนแปลงตัวเองยังไง ปรับมุมมองทัศนคติยังไง ขอบคุณครับ ...
แนะนำผม T_T เครียด สัมภาษณ์งานมาเกือบ 10 ที่ ไม่ได้เลยครับ