ผมจะจำได้ดีถึงครั้งแรกที่ได้รู้จักกับแฟน ซึ่งตอนนั่นเธอเป็นนักเรียนใหม่ที่ย้ายเข้ามาในคณะผมตอนช่วงกลางเทอม
วันนั้นผมกำลังเขียนชื่อคนในกลุ่มที่ต้องทำรายงานด้วยกันลงบนไวร์บอร์ดหน้าชั้น ซึ่งผมต้องเขียนชื่อคนในกลุ่มไปที่ล่ะคนซึ่งผมจำชื่ิอได้หมดแล้ว แต่มามีปัญหาเอาคือเธอนี่ล่ะ ...
พอผมจะเริ่มเขียน อาจารย์ก็บอกว่า
"ตอนนี้มีนักเรียนใหม่มาคนหนึ่ง คงต้องขอให้มารวมกับกลุ่มเธอที่เป็นกลุ่มสุดท้ายแล้วกัน"
"งานเข้าล่ะ ผมต้องชื่อเธอลงไปด้วยซิน่ะ" การรู้ว่ามีมาเพิ่มมาอีกคนหนึ่งมันไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก แต่ที่แย่คือผมเองดันจำชื่อเธอไม่ได้ (ผมยอมรับเลยว่าความทรงจำเกี่ยวกับบุคคลผมค่อนข้างแย่ลืมชื่อได้ไวมาก ถ้าเป็นคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันประจำ หรือไม่มีปฏิสัมพันธ์ผมจะจดจำแทบไม่ได้เลย)
จะว่าไปเมื่อตอนก่อนเริ่มคาบเรียนเธอก็บอกชื่อไปแล้ว แต่ผ่านไม่ถึงสิบนาทีผมกลับลืมจนสิ้น
ครั้นจะบอกให้ช่วยบอกชื่อมันก็ได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้ผมอยู่หน้าชั้นเรียน จู่ๆจะไปบอกขอโทษผมจำชื่อคุณไม่ได้ขึ้นมาคนอื่นๆได้หัวเราะเยาะกันแน่ สำหรับผมคงไม่มีปัญหาอะไร แต่กับเธอมันคงเป็นการตบหน้ากันไปทีเดียว ผมไม่อยากสร้างความทรงจำกับคำถามแรกในชั้นเรียนใหม่ว่า
"ขอโทษ ผมลืมชื่อคุณไปแล้ว" หรอก
ซึ่งในตอนนั้นเองความทรงจำอันเลือนลางของผมจำได้ว่าเธอนั้นใช้แซ่แทนหวางนามสกุล
ผมเลยตัดสินตัดสินใจเขียนชื่อเธอบนกระดานเป็นภาษาจีน เริ่มด้วยแซ่พร้อมเพิ่มเติมคำต่อท้ายลงไป
เงียบกริบไปทั้งชั้นก่อนตามมาเสียงของอาจารย์ถามผมว่า
"เขียนอะไรของเธอ เขียนภาษาไทยซิ เธอชื่อ....ไม่ใช่เรอะ
ผมร้องเยสในใจที่อาจารย์ดันบอกชื่อเธอมาให้แบบไม่คาดฝัน ก่อนจะแก้ตัวแบบน้ำขุ่นๆไปว่า
"ก็ผมเห็นเธอให้แซ่เป็นนามสกุล ผมเลยเขียนแบบจีนลงไปน่ะครับ"
ผมลบกระดานแล้วเขียนชื่อถูกต้องลงไปในที่สุด
จริงๆแล้วในห้องก็มีหลายคนเหมือนกันที่อ่านถาษาจีนได้เลยรู้ว่าผมเขียนคำว่า
หวาง (แช่) เสี่ยวเม่ย(สาวน้อย)
"หวางเสี่ยวเม่ย"
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาใครก็ต่างเรียกเธอเสี่ยวเม่ยกันหมด
ผมเองก็ขอโทษเธอเหมือนกัน โดยบอกว่าเห็นเธอนักเรียนใหม่ที่ต้องมาอยู่ในกลุ่มเดียวเลยอยากหยอกนิดหน่อย ซึ่งเธอไม่ได้โกรธแถมยังบอกขอบคุณมากด้วย เพราะเธอชอบมากที่ทุกคนเรียกเธอว่า "สาวน้อย "
จนปัจจุบันนี้ผมยังเรียกแฟนว่า "เสี่ยวเม่ย" อยู่เลย แต่ก็มีบ้างครั้งที่ผมเรียกเธอว่า "อ้ายเหริน" บ้าง
ประสบการณ์ในการทำความรู้จักแฟนของคุณในครั้งแรกเป็นแบบไหน
วันนั้นผมกำลังเขียนชื่อคนในกลุ่มที่ต้องทำรายงานด้วยกันลงบนไวร์บอร์ดหน้าชั้น ซึ่งผมต้องเขียนชื่อคนในกลุ่มไปที่ล่ะคนซึ่งผมจำชื่ิอได้หมดแล้ว แต่มามีปัญหาเอาคือเธอนี่ล่ะ ...
พอผมจะเริ่มเขียน อาจารย์ก็บอกว่า
"ตอนนี้มีนักเรียนใหม่มาคนหนึ่ง คงต้องขอให้มารวมกับกลุ่มเธอที่เป็นกลุ่มสุดท้ายแล้วกัน"
"งานเข้าล่ะ ผมต้องชื่อเธอลงไปด้วยซิน่ะ" การรู้ว่ามีมาเพิ่มมาอีกคนหนึ่งมันไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก แต่ที่แย่คือผมเองดันจำชื่อเธอไม่ได้ (ผมยอมรับเลยว่าความทรงจำเกี่ยวกับบุคคลผมค่อนข้างแย่ลืมชื่อได้ไวมาก ถ้าเป็นคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันประจำ หรือไม่มีปฏิสัมพันธ์ผมจะจดจำแทบไม่ได้เลย)
จะว่าไปเมื่อตอนก่อนเริ่มคาบเรียนเธอก็บอกชื่อไปแล้ว แต่ผ่านไม่ถึงสิบนาทีผมกลับลืมจนสิ้น
ครั้นจะบอกให้ช่วยบอกชื่อมันก็ได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้ผมอยู่หน้าชั้นเรียน จู่ๆจะไปบอกขอโทษผมจำชื่อคุณไม่ได้ขึ้นมาคนอื่นๆได้หัวเราะเยาะกันแน่ สำหรับผมคงไม่มีปัญหาอะไร แต่กับเธอมันคงเป็นการตบหน้ากันไปทีเดียว ผมไม่อยากสร้างความทรงจำกับคำถามแรกในชั้นเรียนใหม่ว่า
"ขอโทษ ผมลืมชื่อคุณไปแล้ว" หรอก
ซึ่งในตอนนั้นเองความทรงจำอันเลือนลางของผมจำได้ว่าเธอนั้นใช้แซ่แทนหวางนามสกุล
ผมเลยตัดสินตัดสินใจเขียนชื่อเธอบนกระดานเป็นภาษาจีน เริ่มด้วยแซ่พร้อมเพิ่มเติมคำต่อท้ายลงไป
เงียบกริบไปทั้งชั้นก่อนตามมาเสียงของอาจารย์ถามผมว่า
"เขียนอะไรของเธอ เขียนภาษาไทยซิ เธอชื่อ....ไม่ใช่เรอะ
ผมร้องเยสในใจที่อาจารย์ดันบอกชื่อเธอมาให้แบบไม่คาดฝัน ก่อนจะแก้ตัวแบบน้ำขุ่นๆไปว่า
"ก็ผมเห็นเธอให้แซ่เป็นนามสกุล ผมเลยเขียนแบบจีนลงไปน่ะครับ"
ผมลบกระดานแล้วเขียนชื่อถูกต้องลงไปในที่สุด
จริงๆแล้วในห้องก็มีหลายคนเหมือนกันที่อ่านถาษาจีนได้เลยรู้ว่าผมเขียนคำว่า
หวาง (แช่) เสี่ยวเม่ย(สาวน้อย)
"หวางเสี่ยวเม่ย"
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาใครก็ต่างเรียกเธอเสี่ยวเม่ยกันหมด
ผมเองก็ขอโทษเธอเหมือนกัน โดยบอกว่าเห็นเธอนักเรียนใหม่ที่ต้องมาอยู่ในกลุ่มเดียวเลยอยากหยอกนิดหน่อย ซึ่งเธอไม่ได้โกรธแถมยังบอกขอบคุณมากด้วย เพราะเธอชอบมากที่ทุกคนเรียกเธอว่า "สาวน้อย "
จนปัจจุบันนี้ผมยังเรียกแฟนว่า "เสี่ยวเม่ย" อยู่เลย แต่ก็มีบ้างครั้งที่ผมเรียกเธอว่า "อ้ายเหริน" บ้าง