สวัสดีครับ ผมมีเรื่องหนักใจเเละอึดอัดที่สุดในชีวิตมาเล่าให้ทุกคนฟังครับ คือผมเรียนอยู่ปี 4 มหาลัยชื่อดังในเชียงใหม่ ส่วนเพื่อนคนนั้นอยู่มหาลัยชื่อดังย่านขอนเเก่น ย้อนลงไปถึงตอนมัธยมเลยนะครับ คือผมมีเพื่อนที่เกือบจะสนิทคนนึง ให้คำปรึกษาได้ทุกเรื่อง (ผมเป็นผู้ชายนะครับ ส่วนเพื่อนเป็นเกย์ครับ (ออกสาวเลยครับเเต่งหญิง)) ทั้งเรื่องครอบครัว การเรียน เขามาสารภาพรักผมทางโทรศัพท์มือถือตอน ม.6 พอผมรู้ก็อึ้ง ไม่สามารถรับได้ ผมบอกตอนนั้น เดี๋ยวนั้นเลยว่า " ไม่ได้ชอบ ไม่เอา ขนลุก" ไม่คุยกันหลายเดือนเลยครับกว่าจะมา เออ-ออ ห่อหมกกัน จนกระทั่งเเยกย้ายเข้ามหาลัย กันคนละทิศทาง  ก็ได้คุยกันบ้างบางที เเละได้คุยกันบ่อยๆ ตอนกลับมาเจอกันที่กรุงเทพ ล่าสุดนี่เลย ออกอาการกำเริบอีกเหมือนมีอาการรู้สึกดีกับผมอีกรอบ ผมคิดในใจ 'งานหนักอีกเเล้วกู '
ผมก็พยายามรักษาน้ำใจเขานะครับ พยายามพูด เกลี้ยกล่อม ซึ่งเหมือนมันไม่เห็นผล ไปไหนด้วยกันก็ชอบเเอบถ่ายผมบ้าง ไปกินไอติม ชาบูก็มาร้องเพลงจีบผม นั่งมองตา ซึ่งผมก็ต้องฝืนยิ้ม บอกไปเเล้วหลายรอบนะครับ ว่าอย่าทำเเบบนี้ ไปเที่ยวกับเพื่อน นัดรวมตัวกันนานๆ ที ซึ่งขณะไปเที่ยว ผมก็มีคนคุยของผม เเต่ก็มาเเสดงท่าทีไม่พอใจ งานกร่อยทั้งงานเลยครับ เพราะเขาเป็นคนเอนเตอร์เทนเพื่อนๆ หมดสนุกเลย เเล้วก็ไปโพสต์ในสตอรีไอจี ตัดพ้อ น้อยใจ เเล้วเขาซึ่งมีเพื่อนเยอะเเยะ ทุกคนน่าจะรู้ว่า นิสัยสนุกเพื่อนจะเยอะ มีบางทีที่ผมเเคร์เขาในเเบบเพื่อน เเล้วไปปรึกษาเพื่อนของเขานี่เเหละครับ เเต่คำตอบที่ได้กลับมา ประมาณว่า ไม่ต้องเเคร์ถ้าไม่ได้คิดอะไร ผมสตั้นไปเเปบนึง คิดในใจว่า ต้องคิดเป็นเเฟนเหรอ ถึงจะเเคร์กันได้ เก็บกฎ กดดันมากครับ เเละทุกวันนี้ เขาพยายามที่จะเอาผมออกจากชีวิตเขา เพราะเรื่องนี้ เพราะผมไม่สามารถรักเขาเเบบเเฟนได้ เขาเลยเลือกที่จะตัด ผมก็ทำใจยอมรับ.... ;)