สวัสดีครับทุกท่าน
ผมอยากรู้ว่าผมทนพอรึยัง หรือว่าผมยังทนไม่พอ
ผมไปฝึกงานที่ต่างประเทศครับ สัญญา3ปี ตอนนี้ผมทำม่จนจะครบแล้ว2ปี
ซึ่งเป็นโรงงานครับ ปีแรกนั้นลำบากมากเลยก็ว่าได้
ทั้งเรื่องภาษา และงาน
ที่ผมทำงานนั้นเป็นแผนกหนึ่ง ไปแรกๆเค้าไม่ให้ทำอะไรมากครับ เก็บเศษตามใต้เครื่อง กวาดขยะต่างๆ
สำหรับผมนั้น งานหนักไม่ใช่ปัญหาครับ แต่ที่ผมเจอคือ ถูกผลักมั้ง แกล้งชน ไม่สอนงาน สวัสดีเค้าก็ทำเป็นไม่เห็น
บางที่ก็มีหลอกด่าแต่เราพอรู้ครับ อิอิ
ที่ทำงานนี้ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวนะครับที่เป็นคนไทย มีอีก1คนที่อยู่แผนกเดียวกัน
แต่ เค้าปฎิบัติกับเพื่อนเราอีกอย่าง ซึ่งเราก็แปลกใจแต่ก็คิดว่าคงเป็นที่ถูกใจของเขาละมั้งก็แอบโล่งใจนิดนึงว่าถ้าเราพยายามอีกนิด
อะไรๆคงจะดีขึ้น แสดงให้เค้าเห็นความตั้งใจ เพราะเรามาไกลบ้านมากแล้ว สู้ๆ
แต่แล้ว2ปีผ่านไป
ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด อึดอัดกับงานมาก บางวันนอนไม่หลับ ยันตี4
แต่ผมก็ไปทำงานนะ ไม่อยากยอมแพ้ ไม่อยากท้อใครให้เห็น
แต่ตอนนี้มันแย่ไม่หมดเลย เราซึ้งเป็นคนพูดไม่เก่ง และเข้าสังคมไม่เก่ง แต่เราขยันและพอมีฝีมืออยู่บ้าง
บางครั้งในปีแรกเรารู้ว่าหัวหน้ายังโอเคกับเรา แต่หัวหน้าอีกคนไม่เลยเพราะไม่ว่าจะทำอะไรเท่าไหร่ คงต้องยืนยันได้แล้วว่าเค้าเกลียด
ไม่มีเหตุผลอื่นมาอธิบายปรากฎการณ์นี้ได้แล้ว
แต่ตอนนี้หัวหน้าที่เค้าเคยโอเครกับเราเค้าเปลี่ยนไปอีกคน และกลายเป็นว่าทั้งแผนกเลยบางคนที่ไม่อะไรเค้าก้อไม่กล้ามาคุยด้วย
หลายๆอย่างทำให้แปลกใจเข้าไปอีก
ผมท้อแท้ คิดมาก จนมีอาการเคลียด ปวดหัว นอนไม่หลับ บางทีก็อดที่จะร้องไห้คนเดียวไม่ไหว
ร่างกายผมซูบผอมมาก จากที่ผมอยู่แล้ว ใบหน้าหมองเศร้า ทุกเช้าไม่เคยสดใส แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นคิดฆ่าตัวตายนะครับ
ยังมีคนที่รัก และครอบครัวที่อยากกลับไปหาต่อ
จนวันหนึ่ง ผมเดินไปหาเพื่อนที่แผนกเดียวกัน แต่แลัวทันใดนั้น
ผมเห็นเค้ายืนอ่านกระดาษแผ่นเล็ก ในนั้นก้อจะเป็นคำศัพท์ เช่น ท้อแท้ ใจไม่สู้ เรียกออกมา ต่อย ท้าสู้ และอื่นๆอีกที่ทำให้เราเอ๊ะใจ
ทีแรกเค้าตกใจมากที่เห็นเราแอบดู แต่เราก้อดึงมาดูจนได้ เค้าทำหน้าซีดๆ
แล้วก็คืนให้เขาแล้วเราก้อเดินจากไป
คิดๆๆๆๆๆๆๆๆทั้งแง่ดี และแง่ร้าย
ผมกับเค้าความสัมพันธ์ก็ไม่สนิท แต่ก็คิดว่าเป็นคนไทย เค้าทะเลาะกันบ้าง
ตั้งแต่นั้นมาเริ่มมองหน้ากันไม่ติด และคนไทยที่อยู่แผนกอื่นก็เริ่มมีท่าทีแปลกๆ จนอดคิดไม่ได้ว่า "กูโดนแล้ว"
แม้กระทั้ง รูมเมทเรา แต่ทำงานที่แผนกอื่น เราเล่าให้เค้าฟัง ไม่เพียงแต่ไม่เชื่อ แต่ก็มีท่าทีเปลี่ยนไป
จนเราอดน้อยใจไม่ได้ แต่ก็ไม่ว่าเค้า ความเชื่อของเค้า
ตอนนี้ทุกอย่างมีแต่แย่ ทั้งคนไทยด้วยกัน ทั้งคนต่างชาติที่ทำงานด้วย
บอกอารมไม่ถูกเลย ว่าอึดอัดมาก
เลยตัดสินใจที่จะออกจากงาน เพราะเจอแบบนี้เข้าไปเราทำตัวไม่ถูก
แถมที่แผนกเป็นแผนกที่ทำงานเป็นทีม เรากลายเป็นส่วนเกินของแผนกไปเลย บางทีประชุมก็ไม่เรียกแค่เรา
ถูกตัดหางปล่อยวัดแล้ว ผมควรทำยังไงดี หรือควรจะพอได้แล้ว
ทนกับงานพอรึยังครับ
ผมอยากรู้ว่าผมทนพอรึยัง หรือว่าผมยังทนไม่พอ
ผมไปฝึกงานที่ต่างประเทศครับ สัญญา3ปี ตอนนี้ผมทำม่จนจะครบแล้ว2ปี
ซึ่งเป็นโรงงานครับ ปีแรกนั้นลำบากมากเลยก็ว่าได้
ทั้งเรื่องภาษา และงาน
ที่ผมทำงานนั้นเป็นแผนกหนึ่ง ไปแรกๆเค้าไม่ให้ทำอะไรมากครับ เก็บเศษตามใต้เครื่อง กวาดขยะต่างๆ
สำหรับผมนั้น งานหนักไม่ใช่ปัญหาครับ แต่ที่ผมเจอคือ ถูกผลักมั้ง แกล้งชน ไม่สอนงาน สวัสดีเค้าก็ทำเป็นไม่เห็น
บางที่ก็มีหลอกด่าแต่เราพอรู้ครับ อิอิ
ที่ทำงานนี้ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวนะครับที่เป็นคนไทย มีอีก1คนที่อยู่แผนกเดียวกัน
แต่ เค้าปฎิบัติกับเพื่อนเราอีกอย่าง ซึ่งเราก็แปลกใจแต่ก็คิดว่าคงเป็นที่ถูกใจของเขาละมั้งก็แอบโล่งใจนิดนึงว่าถ้าเราพยายามอีกนิด
อะไรๆคงจะดีขึ้น แสดงให้เค้าเห็นความตั้งใจ เพราะเรามาไกลบ้านมากแล้ว สู้ๆ
แต่แล้ว2ปีผ่านไป
ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด อึดอัดกับงานมาก บางวันนอนไม่หลับ ยันตี4
แต่ผมก็ไปทำงานนะ ไม่อยากยอมแพ้ ไม่อยากท้อใครให้เห็น
แต่ตอนนี้มันแย่ไม่หมดเลย เราซึ้งเป็นคนพูดไม่เก่ง และเข้าสังคมไม่เก่ง แต่เราขยันและพอมีฝีมืออยู่บ้าง
บางครั้งในปีแรกเรารู้ว่าหัวหน้ายังโอเคกับเรา แต่หัวหน้าอีกคนไม่เลยเพราะไม่ว่าจะทำอะไรเท่าไหร่ คงต้องยืนยันได้แล้วว่าเค้าเกลียด
ไม่มีเหตุผลอื่นมาอธิบายปรากฎการณ์นี้ได้แล้ว
แต่ตอนนี้หัวหน้าที่เค้าเคยโอเครกับเราเค้าเปลี่ยนไปอีกคน และกลายเป็นว่าทั้งแผนกเลยบางคนที่ไม่อะไรเค้าก้อไม่กล้ามาคุยด้วย
หลายๆอย่างทำให้แปลกใจเข้าไปอีก
ผมท้อแท้ คิดมาก จนมีอาการเคลียด ปวดหัว นอนไม่หลับ บางทีก็อดที่จะร้องไห้คนเดียวไม่ไหว
ร่างกายผมซูบผอมมาก จากที่ผมอยู่แล้ว ใบหน้าหมองเศร้า ทุกเช้าไม่เคยสดใส แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นคิดฆ่าตัวตายนะครับ
ยังมีคนที่รัก และครอบครัวที่อยากกลับไปหาต่อ
จนวันหนึ่ง ผมเดินไปหาเพื่อนที่แผนกเดียวกัน แต่แลัวทันใดนั้น
ผมเห็นเค้ายืนอ่านกระดาษแผ่นเล็ก ในนั้นก้อจะเป็นคำศัพท์ เช่น ท้อแท้ ใจไม่สู้ เรียกออกมา ต่อย ท้าสู้ และอื่นๆอีกที่ทำให้เราเอ๊ะใจ
ทีแรกเค้าตกใจมากที่เห็นเราแอบดู แต่เราก้อดึงมาดูจนได้ เค้าทำหน้าซีดๆ
แล้วก็คืนให้เขาแล้วเราก้อเดินจากไป
คิดๆๆๆๆๆๆๆๆทั้งแง่ดี และแง่ร้าย
ผมกับเค้าความสัมพันธ์ก็ไม่สนิท แต่ก็คิดว่าเป็นคนไทย เค้าทะเลาะกันบ้าง
ตั้งแต่นั้นมาเริ่มมองหน้ากันไม่ติด และคนไทยที่อยู่แผนกอื่นก็เริ่มมีท่าทีแปลกๆ จนอดคิดไม่ได้ว่า "กูโดนแล้ว"
แม้กระทั้ง รูมเมทเรา แต่ทำงานที่แผนกอื่น เราเล่าให้เค้าฟัง ไม่เพียงแต่ไม่เชื่อ แต่ก็มีท่าทีเปลี่ยนไป
จนเราอดน้อยใจไม่ได้ แต่ก็ไม่ว่าเค้า ความเชื่อของเค้า
ตอนนี้ทุกอย่างมีแต่แย่ ทั้งคนไทยด้วยกัน ทั้งคนต่างชาติที่ทำงานด้วย
บอกอารมไม่ถูกเลย ว่าอึดอัดมาก
เลยตัดสินใจที่จะออกจากงาน เพราะเจอแบบนี้เข้าไปเราทำตัวไม่ถูก
แถมที่แผนกเป็นแผนกที่ทำงานเป็นทีม เรากลายเป็นส่วนเกินของแผนกไปเลย บางทีประชุมก็ไม่เรียกแค่เรา
ถูกตัดหางปล่อยวัดแล้ว ผมควรทำยังไงดี หรือควรจะพอได้แล้ว