ทุกคนว่าเราเห็นแกตัวมั้ยที่....

ย้อนไปตอนม.4 เราทะเลาะกับเพือนคนนึงในกลุ่มสมมุติว่าชื่อ ฝน ก็ไม่มีใครยอมง้อก่อน ฝนเคยพูดลับหลังทำให้เราเสียหาย เราเก็บกดมา จนทำให้ทะเลาะกันตอนนั้นเราไม่มีเหตุ เรารู้ว่าตอนนั้นผิดเอง แต่ตอนนั้นก็คิดว่าเราไม่ผิดเพราะฝนพูดให้ร้ายเราก่อน ยังไม่ทันคืนดีกันต่อมาเรามีปัญญากับเพื่อนอีกคนในกลุ่มสมมุติว่าชื่อ แข มีเพื่อนในห้องได้ยินฝนบอกว่ากับแขว่าเราทำอย่างนั้นอย่างนี้ ซึ่งแตกต่างจากความจริงแล้วทำให้เราดูร้ายไปเลย แขมีบทบาทในกลุ่มมากคล้ายหัวหน้า พอแขไม่ชอบเราเลยโดนแอนตี้ นอกจากนั้นเพื่อนในห้องเริ่มทยอยเกลียดเรา แต่ก็มีเพื่อนบางกลุ่มที่เฝ้าดูอยู่ก็มีให้กำลังใจบ้างแต่เราไม่ค่อยสนิท เราเลยคิดว่าไม่มีใครเข้าใจเรา เราเข้าใจตัวเองที่สุดเลย ความเรามีส่วนผิดจริงเรื่องที่ทะเลาะกับแข แต่มันบานปลายไปใหญ่ เมื่อเพื่อนไม่ให้อภัยเราเลยลองเริ่มอยู่คนเดียวทำอะไรคนเดียว อาจไปหาสนิทเพื่อนต่างห้องบ้าง แต่ก็จะอึดอัดมากเมื่อถึงเวลาเรียนเพราะเรานั่งแถวหน้าของกลุ่มยังดีที่มีเพื่อนที่เข้าใจ การอยู่คนเดียวมันก็มีข้อดีมากเลย ทำให้เราได้ใช้เวลากับตัวเอง และเราคิดว่าดีแล้วที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นทำให้เราได้ กล้าเดอนไหนมาไหนคนเดียวมากขึ้น ไม่ต้องกลัวว่าจะไปห้อน้ำคนเดียว ไปพบครูหรือส่งงานก็ทำคนเดียวได้ ซึ่งเราเป็นเด็กกิจกรรมอยู่แล้ว สิ่งนี้ทำให้ เราสามารถทำลายขีดจำกัดของตัวเองในหลายเรื่อง ต้องขอบคุณเพื่อนฝนและเพื่อนแขจริงๆ  แต่พอเวลาผ่านไปเปิดเทอมใหม่ขึ้นม.5 เราก็เริ่มคืนดีกับแข เวลาคงทำให้พวกเรากลับไปทบทวนย้อนดูเรื่องราวในอดีต ทำให้ได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอาจเกิดจากตัวเราเองเป็นเพราะความไม่นึกถึงจิตใจของเพื่อน อีกหลายๆเรื่องที่เป็นปัจจัย แต่ไม่ว่ายังไงตอนนี้เราคืนดีกันแล้ว พอเราเริ่มคืนดีกับแขทุกคนก็เริ่มยอมรับมากขึ้น เพื่อนที่เข้าใจผิดเรากลับมาสนิทมากว่าเก่าเพราะแขช่วยพูดให้เพื่อนเข้า ถึงไม่บอกก็รู้กลายเป็นว่าเราเป็นคนที่เพื่อนชอบมากเลย กับฝนเราก็ดีแล้วแต่ไม่พูดขอโทษกันสักคำ แต่พอเริ่มผ่านไปนานเรามีไมตรีต่อกันทำให้ ฝนเริ่มจะรู้สึกผิดแต่ไม่กล้าขอโทษ ฝนเริ่มมีปัญหากับเพื่อนในห้องเพราะปากของเธอเอง จะว่าไปฝนก็น่าสงสารที่มีนิสัยแบบนี้ ล่าสุดมีปัญญากับเพื่อนในกลุ่ม เลยเหมือนอยู่ตังคนเดียวแต่เราก็ไม่ทิ้งฝน แค่ไม่ได้ตัวติดกัน เพราะเราติดนิสัยรักสันโดษ แต่วันนี้เหตุการมันแย่ลง ฝนส่งงานฝากให้เราปริ้นซึ่งเนื้อหานั้นไม่ค่อยแตกจากของเรา เพราะเว็บไซต์ส่วนใหญ่ที่เราหาข้อมูลก็ซ้ำกัน หรือพูดได้ว่าเหมือนกันเด๊ะ แต่ปัญหามันเกิดจากเพื่อนคนหนึ่งในแชทห้องของานตัวอย่างจากเพื่อน แต่ไม่มีใครส่งไปเลยเราเลยจะส่งไปซึ่งเราก็คิดว่ามันไม่น่าอยากอะไร จะเอางานเราส่งให้ตอนนั้นมันก็ไม่ได้เพราะอยู่ในคอม มีก็แต่งานของฝนที่ส่งผ่านเมสเซนเจอร์มา อีกอย่างก็ก๊อปมาจากเน็ตเหมือนกัน คงไม่เป็นไร ซึ่งในงานมันไม่ได้มีชื่อระบุ เพราะเพื่อนทำหน้าปกแยกกับเนื้อหา เราเลยส่งไป ทีนี้ฝนเห็นในแชทกลุ่มเข้าเลยไม่พอใจ (เรากลับมาคิดดูแล้วเราผิดจริงที่เอางานเพื่อนส่งไปโดยไม่ได้รับอนุญาต)เพราะเพื่อนที่มาขอดูงานเป็นกลุ่มที่ไม่ถูกกับฝน เราก็ลืมไปเลยขอโทษฝนยกใหญ่ ฝนก็บอกว่าทำแทบตายให้พวกมันเอางานไปก๊อปปริ้นฟรีๆ (ซึ่งเราก็คิดว่าฝนก็ก๊อปมาเหมือนกันแหละ เพราะเหมือนในเว็บที่เราเจอเด๊ะ)ดูเหมือนเรื่องจะไม่มีอะไร แต่หลังจากนั้นแชทห้องก็เด้งเป็นระยะๆ ปรากฏว่าเพื่อนมาแขวะฝน เพราะว่าฝนเอาแชทเราไปลงสตอรี่ แต่ฝนลงอารมณ์แบบขำ ปรากฎว่ามีเพื่อนในกลุ่มเราร้อนตัวไปแขวะใหญ่เลย ตอนเราเปิดแชทก็ผ่านมาสักเกือบ10นาทีได้เรา ก็ไม่กล้าทำอะไร เรื่องมันแรงมาก เพราะฝนลงไปประมาณว่าทำงานแทบตายนอนดึก สุดท้ายมีคนเอางานไปก๊อปง่ายๆ แถมไม่ถูกกันอีก หลายคนที่เข้ามาตอบล้วนแต่กระหน่ำซ้ำเติมแขวะบ้าง ส่วนเราตอนนั้นไม่กล้าทำอะไรต่อ ได้แต่คอยปลอยฝนไม่กล้าตอบอะไรเพื่อนเพราะกลัวมีเรื่อง และแนะนำให้ปรึกษาครู เรารู้สึกว่าเราก็ผิดและไม่ปกป้องเพื่อนทั้งที่จริงเราสามารถทำได้ ฝนไปปรึกษาครู ครูก็บอกแบบเดียวกันว่าเราควรบอกว่าเราควรป้องฝน เรารู้สึกว่าเห็นแก่ตัวมาก แต่ฝนก็บอกว่า ขอแค่เราเข้าใจนางไม่เกลียดนางก็พอ วันพรุ่งนี้จะไปหาครูที่ปรึกษากัน

ก็ขอกำลังใจให้ผ่านเรื่องเลวร้ายไปด้วยดี ทุกคนคิดว่าไง