ที่ผมตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาก็เหมือนระบายนิดหน่อย ชีวิตมหาลัยผมว่ามันก็เหนื่อยและลำบากแล้วนะครับ แต่การที่มีเพื่อนที่ไม่น่าคบด้วยแต่ก็ต้องอยู่ด้วยกันยิ่งเหนื่อยกว่า ขอแทนเค้า ว่า เอ นะครับ เอชอบพูดกับเพื่อนทุกคนเสมอว่า เพื่อนคือคนสำคัญ ทุ่มเทให้หมด ไม่เห็นแก่ตัวกับเพื่อน มีเท่าไหร่ให้หมด แต่พอวันนึงเค้ากลับว่าผมว่าเห็นแก่ตัว จากงานๆนึงที่รวมทำร่วมกัน ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าผมเป็นอย่างนั้นเหรอ ถ้านับหน้าที่ของงาน ผมรับ3งาน เอรับ1งาน ผมมีข้อเสนอเอมักจะขัดผม พอผมไปบ่นกับเพื่อนคนอื่นๆ ผมโดนว่าว่าไปนินทาเค้า เอมาร้องไห้บอกว่าเสียใจที่ผมเอาเค้าไปนินทา แต่คือผมบ่นกับเพื่อนๆร่วมงานว่าเหนื่อยและบางครั้งเอก็ขัดผมทุกเรื่อง บางทีผมก็อดทนเพื่อรักษาความเป็นกลุ่มเพื่อนเอาไว้ แต่ผมเหนื่อยจริงๆที่ต้องใส่หน้ากากเข้าหาเค้า เพื่อนทุกคนเบื่อเอมากๆที่ทำตัวแบบนี้ ทุกคนอยากจะเอาเค้าออกจากกลุ่ม แต่ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันจนจะจบมหาลัยแล้ว เลยอดทนไม่อยากมีปัญหาอะไรกันก่อนจบ
ผมก็เข้าใจการทำงานนะว่าต้องเจออะไรแบบนี้ แต่ผมก็อยากพูดอยากว่าออกไปตรงๆ ให้มันรู้กันไปเลยว่า ใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว เวลาเอมีปัญหาผมต้องแก้ให้ทุกเรื่อง พอผมมีเรื่อง ผมไม่เล่าให้เค้าฟังก็บ่นว่าผมไม่เห็นเค้าเป็นเพื่อน หรือไม่ไว้ใจ คือผมคิดว่าเรื่องส่วนตัวผมก็ไม่ได้อยากเล่าให้ฟัง ถ้าอยากเล่าผมเล่าเอง มาคิดแบบนี้ผมรู้สึกรำคาญมาก
ผมควรทำยังไงต่อไปดีหล่ะ ทุกวันนี้ผมไม่อยากคุยกับเค้า ไม่อยากมองหน้าด้วยซ้ำ เหนื่อยจริงๆ
งานทำให้เราเห็นสันดานเพื่อนจริงๆ
ผมก็เข้าใจการทำงานนะว่าต้องเจออะไรแบบนี้ แต่ผมก็อยากพูดอยากว่าออกไปตรงๆ ให้มันรู้กันไปเลยว่า ใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว เวลาเอมีปัญหาผมต้องแก้ให้ทุกเรื่อง พอผมมีเรื่อง ผมไม่เล่าให้เค้าฟังก็บ่นว่าผมไม่เห็นเค้าเป็นเพื่อน หรือไม่ไว้ใจ คือผมคิดว่าเรื่องส่วนตัวผมก็ไม่ได้อยากเล่าให้ฟัง ถ้าอยากเล่าผมเล่าเอง มาคิดแบบนี้ผมรู้สึกรำคาญมาก
ผมควรทำยังไงต่อไปดีหล่ะ ทุกวันนี้ผมไม่อยากคุยกับเค้า ไม่อยากมองหน้าด้วยซ้ำ เหนื่อยจริงๆ