เป็นการเขียนกระทู้ครั้งแรกของผม ผิดพลาดอะไร ขออภัยด้วย ณ ครับ
อย่างที่ผมเกิ่นในหัวข้อเลยครับ ผมเป็นผู้ชายที่จีบไม่เป็น หน้าตาก็ไม่ค่อยหล่อ และก็ไม่แย่นะครับ55 เคยเป็นแต่ฝ่ายแอบชอบเขาอยู่ข้างเดียว
การแอบชอบครั้งแรกของผมเริ่มต้นเมื่อตอน ม.4 ผมแอบชอบผู้หญิงคนนึง อยู่คนละห้องกัน เขาอยู่ห้องต้นๆ แต่เราอยู่ท้ายสุดของสาย ณ โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ย่านพัฒนาการ ตอนม.4 เพื่อนๆผมยังไม่ค่อยมีใครรู้เท่าไร ว่าผมชอบเขา พอเริ่มขึ้น ม.5 เพื่อนผมก็เริ่มรู้กันเยอะ ทำให้เวลาเดินผ่านเขา หรือไปไหนที่ใกล้ๆเขาหน่อย เพื่อนๆมักจะแกล้งบอกอ้อมๆ ว่าเราชอบเขาอยู่ เป็นการช่วยผม หรือแกล้งผมก็ไม่แน่ใจครับ และตอนนั้นเขาก็เริ่มจับสังเกตได้ว่าผมชอบ พอผมเดินผ่านเขา เขาก็มักจะหลบหน้าผม ผมก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันตา หลังจากนั้น พอเริ่มขึ้น ม.6 ผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มเกลียดผมมากขึ้น และคงรำคาญที่เพื่อนผมชอบไปล้อว่าผมชอบเขามาตลอด ทำให้เราไม่สามารถได้คุยกัน หลังจากจบ ม.6 ผมกับเขาก็แยกกันไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยครับ...
พอผมเริ่มเข้ามหาลัยหนึ่ง ย่านพัฒนาการ ผมรู้โดดเดี่ยวมาก มองไปทางไหนก็เจอแต่คนมีคู่เดินกัน แบบเหงาที่อธิบายไม่ถูก ในใจผมอยากมีแฟนมากนะครับ เคยคิดมาตลอดว่า ถ้าใครมาจีบเรา หรือเราได้เป็นแฟนใคร เราจะรักเขามากๆ เอาใจใส่ทุกอย่าง แบบเป็นรักเดียว ที่ไม่เปลี่ยนแปลง จะรักเขาคนเดียวไปตลอด ไม่เจ้าชู้กับใครทั้งนั้น ผมคิดอยู๋แบบนี้ตลอดเรื่อยมา แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาในชีวิตผมสักที หรือพรหมลิขิตยังไม่กำหนดไว้ หรืออาจจะยังไม่ถึงเวลาก็ได้ ผมคิดในแง่ดีไปตลอด แต่ผมทนโสดมากๆไม่ได้ครับ กลัวถ้าไม่รีบหาตอนนี้ แล้วพออายุเริ่มมากขึ้นก็ไม่มีใคร กลัวที่จะขึ้นคานไรประมาณนี้ครับ
เวลาผมมองใครในมหาลัย แบบจะแอบชอบเขา แต่ก็มีแฟนกันไปหมด ผมไม่คิดออกแล้วครับว่าต้องทำไงดี?
ปล.ผมเป็นไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืนนะครับ แต่ถ้าเพื่อนชวนก็มีไปบ้างครับ อาจมีจิบนิดหน่อยแต่ไม่มากครับ เพราะเวลาผมไป ผมคิดเสมอว่าผมจะต้องดูแลเพื่อนๆในเวลาที่เขาไม่ไหว ผมเป็นคนชอบช่วยเหลือคนตลอดเวลาครับ ใครเดือดร้อนเรื่องไร ถ้าไม่ติดอะไร ผมก็จะช่วยครับ
ผู้ชายที่ยังไม่แฟนจนตอนนี้อายุ 20 กว่าแล้วครับ ทำไงดี?
อย่างที่ผมเกิ่นในหัวข้อเลยครับ ผมเป็นผู้ชายที่จีบไม่เป็น หน้าตาก็ไม่ค่อยหล่อ และก็ไม่แย่นะครับ55 เคยเป็นแต่ฝ่ายแอบชอบเขาอยู่ข้างเดียว
การแอบชอบครั้งแรกของผมเริ่มต้นเมื่อตอน ม.4 ผมแอบชอบผู้หญิงคนนึง อยู่คนละห้องกัน เขาอยู่ห้องต้นๆ แต่เราอยู่ท้ายสุดของสาย ณ โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ย่านพัฒนาการ ตอนม.4 เพื่อนๆผมยังไม่ค่อยมีใครรู้เท่าไร ว่าผมชอบเขา พอเริ่มขึ้น ม.5 เพื่อนผมก็เริ่มรู้กันเยอะ ทำให้เวลาเดินผ่านเขา หรือไปไหนที่ใกล้ๆเขาหน่อย เพื่อนๆมักจะแกล้งบอกอ้อมๆ ว่าเราชอบเขาอยู่ เป็นการช่วยผม หรือแกล้งผมก็ไม่แน่ใจครับ และตอนนั้นเขาก็เริ่มจับสังเกตได้ว่าผมชอบ พอผมเดินผ่านเขา เขาก็มักจะหลบหน้าผม ผมก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันตา หลังจากนั้น พอเริ่มขึ้น ม.6 ผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มเกลียดผมมากขึ้น และคงรำคาญที่เพื่อนผมชอบไปล้อว่าผมชอบเขามาตลอด ทำให้เราไม่สามารถได้คุยกัน หลังจากจบ ม.6 ผมกับเขาก็แยกกันไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยครับ...
พอผมเริ่มเข้ามหาลัยหนึ่ง ย่านพัฒนาการ ผมรู้โดดเดี่ยวมาก มองไปทางไหนก็เจอแต่คนมีคู่เดินกัน แบบเหงาที่อธิบายไม่ถูก ในใจผมอยากมีแฟนมากนะครับ เคยคิดมาตลอดว่า ถ้าใครมาจีบเรา หรือเราได้เป็นแฟนใคร เราจะรักเขามากๆ เอาใจใส่ทุกอย่าง แบบเป็นรักเดียว ที่ไม่เปลี่ยนแปลง จะรักเขาคนเดียวไปตลอด ไม่เจ้าชู้กับใครทั้งนั้น ผมคิดอยู๋แบบนี้ตลอดเรื่อยมา แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาในชีวิตผมสักที หรือพรหมลิขิตยังไม่กำหนดไว้ หรืออาจจะยังไม่ถึงเวลาก็ได้ ผมคิดในแง่ดีไปตลอด แต่ผมทนโสดมากๆไม่ได้ครับ กลัวถ้าไม่รีบหาตอนนี้ แล้วพออายุเริ่มมากขึ้นก็ไม่มีใคร กลัวที่จะขึ้นคานไรประมาณนี้ครับ
เวลาผมมองใครในมหาลัย แบบจะแอบชอบเขา แต่ก็มีแฟนกันไปหมด ผมไม่คิดออกแล้วครับว่าต้องทำไงดี?
ปล.ผมเป็นไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืนนะครับ แต่ถ้าเพื่อนชวนก็มีไปบ้างครับ อาจมีจิบนิดหน่อยแต่ไม่มากครับ เพราะเวลาผมไป ผมคิดเสมอว่าผมจะต้องดูแลเพื่อนๆในเวลาที่เขาไม่ไหว ผมเป็นคนชอบช่วยเหลือคนตลอดเวลาครับ ใครเดือดร้อนเรื่องไร ถ้าไม่ติดอะไร ผมก็จะช่วยครับ