สวัสดีครับ ก่อนอื่นเลยผมต้องขอบอกประวัติเกี่ยวกับตัวผมคร่าวๆก่อน ผมเป็นผู้ชาย ปีนี้อายุ 25 ปีครับ ผมมีพี่น้องสี่คน ผมเป็นลูกคนเดียวที่เกิดจากแม่ของผม ตอนนี้ผมมีปัญหาที่ทำให้เครียด และกังวลใจหลายๆอย่าง ผมจึงอยากจะมาขอคำปรึกษา คำติ คำแนะนำ จากทุกๆคนครับ
แม่ผมไม่เคยรับฟังผมเลยในทุกๆเรื่อง ผมมีพี่อีกสามคนที่เกิดจากแม่เดียวกัน และผมเป็นลูกคนเดียวที่เกิดจากแม่คนนี้ รวมเป็นสี่ ตั้งแต่ผมเกิดมา ภาพที่ผมเห็นคือ พ่อกินเหล้าทุกวันตั้งแต่ผมจำความได้ แม่และพ่อทิ้งผมไว้คนเดียวที่บ้านพักราชการของพ่อ มืดๆไม่มีเพื่อนเล่น แม่ไปทำงาน ผมไม่มีคนดูแล ไม่รู้จักความสะอาด ไม่รู้จักอะไรถูกผิด ทุกวันตอนเย็นหลังจากกลับมาจากโรงเรียน ผมจะนั่งรอพ่อเพื่อหวังว่าพ่อจะกลับมาทานข้าวกับผม แต่ก็ไม่มี แม่ไม่สนใจครับ วันไหนแม่ผมกลับมาเห็นผมก็จะใช้ผมให้ไปตามพ่อ ในวันเสาร์อาทิตย์ตั้งแต่ผมจำความได้ก็จะใช้ผมไปขายของ นั่งเฝ้าร้านตั้งแต่เช้าตรู่ยันมืดค่ำ
ส่วนพ่อกินเหล้าครับ ปัญหาของผมวนเวียนอยู่แบบนี้ จนผมอายุ15ปี จนผมมีโอกาสได้ย้ายที่เรียนเข้ามาในกรุงเทพ 3 ปี ผ่านไปสามปีผมกลับบ้านครับ ผมหวังว่า ทุกๆอย่างจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่ไม่เลย พ่อกับแม่ยังเหมือนเดิม ผมต้องทำงานประจำและทำงานให้พ่อแม่ ทุกเช้าผมต้องไปปล่อยวัวให้พ่อแม่ ทำทุกๆอย่าง ตอนเย็นผมเลิกงานกลับมาผมก็ยังต้องไปเก็บวัว วันไหนที่ผมทำให้เขาไม่พอใจเล็กน้อย เล็กน้อยจริงๆครับ ช้าบ้างนิดหน่อยห้านาที เป็นเรื่องแล้วครับสารพัดคำด่าที่สาดเข้ามาหาผม ทั้งการทำของเพื่อไปขายก็หน้าที่ผม พ่อกินเหล้าครับ ตัวผมผมทำงานรับราชการครับ ผมไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย ไม่มีแม้แต่เวลาส่วนตัว นั่นแหละครับ มันทำให้ผมมีปัญหมาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อผมโตขึ้นผมได้เห็นสังคมมากขึ้น ผมจึงทราบว่าอะไรเป็นอะไร
แม่ผม เป็นคนไม่ฟังใคร พูดจาไม่ไพเราะนัก มีหมดแลหละครับสารพัดสัตว์ที่ใช้เรียกผม พ่อแม่ผมเรียกผมไอ้ ...วย อยู่บ่อยครั้ง ทุกวันนี้ก็ยังเรียกผมแบบนั้นอยู่ ผมมีแฟนครับ ก่อนจะมีแฟนคนนี้ผมก็มีคุยๆบ้างแต่ไม่นานเค้าก็หายไปเลย หลายคนครับ ผมเข้าใจดีครับวันนี้ผมรู้แล้วว่าเพราะอะไรเค้าถึงทิ้งผมไปกันหมด แม่ผมเป็นคนพูดหยาบคาย เค้าด่าปลายสายสารพัด ...วย คุยไรนักหนา ผมกลับมาคิด หลายครั้งที่ผมบอกแม่ว่าอย่าทำแบบนั้น เพราะแม่รู้ว่าปายสายเป็นใคร อาจเป็นผู้ใหญ่ เค้าจะมองลูกยังไง เมื่อผมบอกไปอย่างนั้น แม่ด่าผม เค้าบอกเค้าไม่ผิด ผมรู้สึกแย่มาก ทุกๆครั้งที่เค้าทำผิดเค้าจะจบด้วยคำว่า แม่ไม่รู้ แต่ก็ทำซ้ำๆแบบเดิม
ปัจจุบันผมมีแฟนครับ แฟนผมเรียนจบปริญญาโทครับ ซึ่งผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าเค้าจะหันมามองคนอย่างผม ผมคบกับเธอมาสองปีแล้วครับ เธออดทนกับผมมาก เธอทนทุกอย่าง เธอโดนแม่ผมว่าสารพัด ทั้งๆที่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิด กว่าผมจะพาเค้าไปที่บ้าน ก็คบกันมาปีนึงแล้วครับ ครั้งแรกที่ผมพาเธอไป สิ่งที่เธอเจอคิอ แฟนผมยกมือไหว้ครับ แม่ผมไม่สนใจ ช่วงอาหารเย็นเธอทำทุกอย่างครับ สิ่งแรกที่แม่ผมถามเธอคิอ เธอทำงานอะไร พ่อแม่เธอทำงานอะไร เธอตอบแค่ไม่ได้ทำงานค่ะ คุณพ่อไม่ได้ทำงานแล้ว (พ่อเธออายุ60กว่าแล้วครับ ไม่ได้ทำงานแล้วครับ แม่ผมไม่ถามแม้กระทั้งอยุพ่อเธอ) ดูถูกเธอว่าเธอไม่ทำงาน พ่อแม่เธอไม่มีงานทำ จนวันกลับ แม่ผมไม่แม้กระทั้งจะถามเธอว่าเธอชื่ออะไร เธอเสียใจแต่เธอก็เลือกที่จะไม่สนใจ ชั่งมันปล่อยให้ผ่านไป นานๆไปเริ่มหนักขึ้นครับ ผมป่วยครับมีปัญหาเรื่องการเต้นของหัวใจ ผมจะวูบหลายครั้ง ส่วนคนที่คอยพาผมไปหาหมอทุกครั้งก็คือเธอ แม่ผมโทษเธอ ทุกครั้งที่คุยกับเธอ พ่อแม่ผมมักจะพูดกับเธอว่า "แต่ก่อนมันไม่เป็นแบบนี้ ไม่รู้เดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรเปลี่ยนไปเยอะ" โรคของผมถูกอธิบายจากหมอ ซึ่งผมเข้าใจดีกว่าเกิดอะไร และต้องปฏิบัติตัวอย่างไร หลายๆอย่างครับ แม่ผมโทษเธอ ทุกอย่างที่ผมเป็น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผม แม้กระทั้งผมเป็นหวัด แม่ผมก็โทษเธอ ผมได้พยายามอธิบายให้แม่ผมเข้าใจ แต่แม่ไม่รับฟัง พูดตอบกลับมาทุกครั้งว่า "ตูอาบน้ำร้อนมาก่อน ..ึงอย่ามาเถียง..ู" แย่ครับ ตอนผมไปบ้านเธอผมรู้สึกและรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น คำว่าครอบครัวจริงๆ เค้าไม่เคยว่าผม เวลาผมไปที่บ้านเธอ ผมรู้สึกดีกว่าผมกลับบ้าน
หลังจากนั้นเธอก็ยังโดนคำดูถูกจากแม่ผมเรื่อยๆ เธอบอกผมว่าไม่ต้องอธิบายอะไร ปล่อยไปเฉยๆ เธออดทนมากครับ
เธอเคยสูญเสียน้องจากอุบัติเหตุ ซึ่งเวลาก็ยังผ่านมาไม่นานครับ แม่ผมทราบดี แต่ก็ยังเอาเรื่องนั้นมาพูด ทำเป็นเตือนผมบ้าง แขวะเธอ ในขณะเดียวกัน ผมเอารถเก่าของน้ามาใช้ รถมีอายุการใช้งานประมาณ27ปี+ แล้วครับ ซึ่งผมทราบดีว่ารถมีปัญหา ผมเคยคุยกับแม่ คำตอบก็ออกแนวเดิมครับ ขับให้ชนไปเลย แย่ครับ ความรู้สึกของผมตอนนั้นคือ ทำไมแม่พูดแบบนั้น พ่อผมมีรถสองคัน ถ้าคำตอบของแม่วันนั้นคือ เอาอีกคันไปใช้ก่อนไหม รถเอาคันนี้ไปซ่อม ผมจะรู้สึกดีกว่านี้
ครั้งล่าสุดผมพาเธอไปที่บ้าน ลงจากรถ แฟนผมยกมือไหว้พ่อแม่ผม เค้าไม่สนใจ ไม่ได้เข้าบ้าน ไม่มีน้ำให้ทาน จนกลับ แฟนผมยกมือไหว้ เค้าก็ไม่สนใจ ระหว่างที่อยู่ที่บ้านผมเธอก็โดนว่าสารพัด ผมรและเธอรู้ครับว่าแม่กำลังว่าเธอ แต่เธอฝืนยิ้มไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลยครับ นี่แหละที่ทำให้ผมมองว่าเธออดทนมาก
ผมเครียดครับ ไม่ใช่ว่าผมเข้าข้างแฟนนะ แม่ก็คือแม่ แฟนก็คือแฟน ถ้าจะมองว่าเธอมาจับผมผมว่าไม่ใช่ครับ ผมยอมรับครับผมมีหนี้ก่อนที่จะมาคบกับเธอ ซึ่งเธอเองก็รู้ครับ รู้มาตลอด หนี้ของผมเป็นการกู้ให้พ่อแม่ เกือบล้านครับ เธอคงไม่ได้มาจับผมแน่ๆ เธอไม่มีหนี้ และหลายๆอย่างมันพิสูจน์ครับว่าไม่ได้จับแน่นอน เธอช่วยเหลือผมทุกอย่าง และคอยอยู่ข้างผมในเวลาที่ผมมีปัญหาในทุกๆครั้ง เธอไม่เคยทิ้งผมเลย
ที่แย่กว่านั้น แม่บอกพ่อให้เข้าใจในตัวเธอว่าเธอเป็นแบบที่แม่ผมคิด พ่อแม่ผมรุมว่าเธอ ผมทำอะไรไม่ได้ครับ นั่นก็พ่อแม่ ส่วนแฟนผมเธอนิ่งมากครับ
ไม่ใช่แค่ปัญหานี้ ในส่วนของการทำงาน พ่อผมโดนแม่ยุให้โทรไปหารุ่นพี่เพื่อสอบถามเกี่ยวกับตัวผมและแฟนในที่ทำงาน เวลาที่ผมมีปัญหาแม่ผมจะโทรไปหาคนที่ทำงานของผม มันส่งผลให้ผมอยู่ยากครับ เพราะผมไม่รู้ว่าแม่คุยอะไร ผมรู้สึกได้ครับว่าหลายๆอย่างเปลี่ยนไป หลังจากที่แม่ผมโทรไปหลายๆครั้ง
เพื่อของผมและรุ่นน้องบอกผมว่า ผมคบกับคนนี้ผมดีขึ้นหลายๆอย่าง ผมไม่เข้าใจว่าแม่ผมกำลังคิดจะทำอะไร
ในเวลาที่ผมมีปัญหา ทุกครั้งที่ผมโทรหาแม่ ผมจะได้รับคำตอบที่ไม่ค่อยน่าประทับใจนัก แช่งให้ผมตายบ้างอะไรบ้าง ว่าผมสารพัด (ผมไม่สามารถเล่าให้ได้) ตอนนี้สุดๆแล้วครับ หลายๆอย่างผมโตขึ้น ผมเจอสังคมากขึ้น ผมรู้สึกผิดหวังในตัวแม่ แต่ไม่ใช่ทุกเรื่องของแม่นะครับ
จากที่ผมกล่าวไปข้างต้นนั้น ผมเป็นลูกคนที่สี่ ที่เกิดจากแม่คนนี้ พี่ๆของผมดีกับผม ปกติครับ พี่เข้าใจผมทุกๆอย่าง ผมกับพี่ไม่ได้โตมาด้วยกันนะครับ ทางพี่ พี่สาวของพ่อเป็นคนเอาไปเลี้ยงดู ได้ดีกันทุกคนครับ ตลอดเวลา แม่ผมก็จะแอบว่าแม่ของพี่ๆเขาตลอด ผมคิดแม่เขาทำอะไรให้ ถ้าพี่ๆผมมาได้ยินแบบที่ผมได้ยินก็คงจะไม่พอใจนัก อีกหลายๆอย่างครับ มันแย่จนผมไม่สามารถเล่าได้ทั้งหมด
พ่อผมปัจจุบัน ยังกินเหล้าครับ หนักด้วย บุหรี่ด้วยครับ ปัจจุบันพ่อผมยังต้องทำงานเลี้ยงวัวให้แม่ ยังไม่ได้พัก ทั้งๆที่เกษียรอายุมาแล้ว
ผมมีลูกพี่ลูกน้องที่เป็นเด็กผิดปกติ 1 คน แม่ผมใช้งานครับ ผมกับน้าเคยปรึกษากันว่าลูกพี่ลูกน้องของผมต้องได้รับการรักษา รับประทานยา หมอบอกว่ามีโอกสหายครับ แต่แม่ผมใช้งานมาตลอด ใช้ค่าจ้างวันที่ 20 บาท ตัวผมเองมองว่าไม่ถูกต้อง ทำงานทั้งวัน เหนื่อยนะครับเลี้ยงวัว ส่วนเรื่องการกิน กินอีกบ้านนึงครับไม่ใช่ที่บ้านแม่ผม
ทุกวันนี้กลายเป็นว่าผมสงสารพ่อที่สุด ผมอยากจะแก้ปัญหาตรงนี้ ผมอยากหลุดจากตรงนี้ ไม่มีใครสามารถอธิบายให้แม่เข้าใจได้ แม้กระทั่งยายซึ่งเป็นแม่แท้ๆของแม่ผม
ปล. ขออภัยถ้าผมเล่างงๆ ผมแค่อยากระบาย ผมเครียดมาก หรือถ้าใครมีความคิดเห็น ข้อเสนอแนะ ติ ผมยินดีรับฟังครับ
ทำอย่างไรดี? เมื่อความรู้สึกที่ผมมีต่อแม่กลายเป็นติดลบ
แม่ผมไม่เคยรับฟังผมเลยในทุกๆเรื่อง ผมมีพี่อีกสามคนที่เกิดจากแม่เดียวกัน และผมเป็นลูกคนเดียวที่เกิดจากแม่คนนี้ รวมเป็นสี่ ตั้งแต่ผมเกิดมา ภาพที่ผมเห็นคือ พ่อกินเหล้าทุกวันตั้งแต่ผมจำความได้ แม่และพ่อทิ้งผมไว้คนเดียวที่บ้านพักราชการของพ่อ มืดๆไม่มีเพื่อนเล่น แม่ไปทำงาน ผมไม่มีคนดูแล ไม่รู้จักความสะอาด ไม่รู้จักอะไรถูกผิด ทุกวันตอนเย็นหลังจากกลับมาจากโรงเรียน ผมจะนั่งรอพ่อเพื่อหวังว่าพ่อจะกลับมาทานข้าวกับผม แต่ก็ไม่มี แม่ไม่สนใจครับ วันไหนแม่ผมกลับมาเห็นผมก็จะใช้ผมให้ไปตามพ่อ ในวันเสาร์อาทิตย์ตั้งแต่ผมจำความได้ก็จะใช้ผมไปขายของ นั่งเฝ้าร้านตั้งแต่เช้าตรู่ยันมืดค่ำ
ส่วนพ่อกินเหล้าครับ ปัญหาของผมวนเวียนอยู่แบบนี้ จนผมอายุ15ปี จนผมมีโอกาสได้ย้ายที่เรียนเข้ามาในกรุงเทพ 3 ปี ผ่านไปสามปีผมกลับบ้านครับ ผมหวังว่า ทุกๆอย่างจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่ไม่เลย พ่อกับแม่ยังเหมือนเดิม ผมต้องทำงานประจำและทำงานให้พ่อแม่ ทุกเช้าผมต้องไปปล่อยวัวให้พ่อแม่ ทำทุกๆอย่าง ตอนเย็นผมเลิกงานกลับมาผมก็ยังต้องไปเก็บวัว วันไหนที่ผมทำให้เขาไม่พอใจเล็กน้อย เล็กน้อยจริงๆครับ ช้าบ้างนิดหน่อยห้านาที เป็นเรื่องแล้วครับสารพัดคำด่าที่สาดเข้ามาหาผม ทั้งการทำของเพื่อไปขายก็หน้าที่ผม พ่อกินเหล้าครับ ตัวผมผมทำงานรับราชการครับ ผมไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย ไม่มีแม้แต่เวลาส่วนตัว นั่นแหละครับ มันทำให้ผมมีปัญหมาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อผมโตขึ้นผมได้เห็นสังคมมากขึ้น ผมจึงทราบว่าอะไรเป็นอะไร
แม่ผม เป็นคนไม่ฟังใคร พูดจาไม่ไพเราะนัก มีหมดแลหละครับสารพัดสัตว์ที่ใช้เรียกผม พ่อแม่ผมเรียกผมไอ้ ...วย อยู่บ่อยครั้ง ทุกวันนี้ก็ยังเรียกผมแบบนั้นอยู่ ผมมีแฟนครับ ก่อนจะมีแฟนคนนี้ผมก็มีคุยๆบ้างแต่ไม่นานเค้าก็หายไปเลย หลายคนครับ ผมเข้าใจดีครับวันนี้ผมรู้แล้วว่าเพราะอะไรเค้าถึงทิ้งผมไปกันหมด แม่ผมเป็นคนพูดหยาบคาย เค้าด่าปลายสายสารพัด ...วย คุยไรนักหนา ผมกลับมาคิด หลายครั้งที่ผมบอกแม่ว่าอย่าทำแบบนั้น เพราะแม่รู้ว่าปายสายเป็นใคร อาจเป็นผู้ใหญ่ เค้าจะมองลูกยังไง เมื่อผมบอกไปอย่างนั้น แม่ด่าผม เค้าบอกเค้าไม่ผิด ผมรู้สึกแย่มาก ทุกๆครั้งที่เค้าทำผิดเค้าจะจบด้วยคำว่า แม่ไม่รู้ แต่ก็ทำซ้ำๆแบบเดิม
ปัจจุบันผมมีแฟนครับ แฟนผมเรียนจบปริญญาโทครับ ซึ่งผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าเค้าจะหันมามองคนอย่างผม ผมคบกับเธอมาสองปีแล้วครับ เธออดทนกับผมมาก เธอทนทุกอย่าง เธอโดนแม่ผมว่าสารพัด ทั้งๆที่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิด กว่าผมจะพาเค้าไปที่บ้าน ก็คบกันมาปีนึงแล้วครับ ครั้งแรกที่ผมพาเธอไป สิ่งที่เธอเจอคิอ แฟนผมยกมือไหว้ครับ แม่ผมไม่สนใจ ช่วงอาหารเย็นเธอทำทุกอย่างครับ สิ่งแรกที่แม่ผมถามเธอคิอ เธอทำงานอะไร พ่อแม่เธอทำงานอะไร เธอตอบแค่ไม่ได้ทำงานค่ะ คุณพ่อไม่ได้ทำงานแล้ว (พ่อเธออายุ60กว่าแล้วครับ ไม่ได้ทำงานแล้วครับ แม่ผมไม่ถามแม้กระทั้งอยุพ่อเธอ) ดูถูกเธอว่าเธอไม่ทำงาน พ่อแม่เธอไม่มีงานทำ จนวันกลับ แม่ผมไม่แม้กระทั้งจะถามเธอว่าเธอชื่ออะไร เธอเสียใจแต่เธอก็เลือกที่จะไม่สนใจ ชั่งมันปล่อยให้ผ่านไป นานๆไปเริ่มหนักขึ้นครับ ผมป่วยครับมีปัญหาเรื่องการเต้นของหัวใจ ผมจะวูบหลายครั้ง ส่วนคนที่คอยพาผมไปหาหมอทุกครั้งก็คือเธอ แม่ผมโทษเธอ ทุกครั้งที่คุยกับเธอ พ่อแม่ผมมักจะพูดกับเธอว่า "แต่ก่อนมันไม่เป็นแบบนี้ ไม่รู้เดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรเปลี่ยนไปเยอะ" โรคของผมถูกอธิบายจากหมอ ซึ่งผมเข้าใจดีกว่าเกิดอะไร และต้องปฏิบัติตัวอย่างไร หลายๆอย่างครับ แม่ผมโทษเธอ ทุกอย่างที่ผมเป็น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผม แม้กระทั้งผมเป็นหวัด แม่ผมก็โทษเธอ ผมได้พยายามอธิบายให้แม่ผมเข้าใจ แต่แม่ไม่รับฟัง พูดตอบกลับมาทุกครั้งว่า "ตูอาบน้ำร้อนมาก่อน ..ึงอย่ามาเถียง..ู" แย่ครับ ตอนผมไปบ้านเธอผมรู้สึกและรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น คำว่าครอบครัวจริงๆ เค้าไม่เคยว่าผม เวลาผมไปที่บ้านเธอ ผมรู้สึกดีกว่าผมกลับบ้าน
หลังจากนั้นเธอก็ยังโดนคำดูถูกจากแม่ผมเรื่อยๆ เธอบอกผมว่าไม่ต้องอธิบายอะไร ปล่อยไปเฉยๆ เธออดทนมากครับ
เธอเคยสูญเสียน้องจากอุบัติเหตุ ซึ่งเวลาก็ยังผ่านมาไม่นานครับ แม่ผมทราบดี แต่ก็ยังเอาเรื่องนั้นมาพูด ทำเป็นเตือนผมบ้าง แขวะเธอ ในขณะเดียวกัน ผมเอารถเก่าของน้ามาใช้ รถมีอายุการใช้งานประมาณ27ปี+ แล้วครับ ซึ่งผมทราบดีว่ารถมีปัญหา ผมเคยคุยกับแม่ คำตอบก็ออกแนวเดิมครับ ขับให้ชนไปเลย แย่ครับ ความรู้สึกของผมตอนนั้นคือ ทำไมแม่พูดแบบนั้น พ่อผมมีรถสองคัน ถ้าคำตอบของแม่วันนั้นคือ เอาอีกคันไปใช้ก่อนไหม รถเอาคันนี้ไปซ่อม ผมจะรู้สึกดีกว่านี้
ครั้งล่าสุดผมพาเธอไปที่บ้าน ลงจากรถ แฟนผมยกมือไหว้พ่อแม่ผม เค้าไม่สนใจ ไม่ได้เข้าบ้าน ไม่มีน้ำให้ทาน จนกลับ แฟนผมยกมือไหว้ เค้าก็ไม่สนใจ ระหว่างที่อยู่ที่บ้านผมเธอก็โดนว่าสารพัด ผมรและเธอรู้ครับว่าแม่กำลังว่าเธอ แต่เธอฝืนยิ้มไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลยครับ นี่แหละที่ทำให้ผมมองว่าเธออดทนมาก
ผมเครียดครับ ไม่ใช่ว่าผมเข้าข้างแฟนนะ แม่ก็คือแม่ แฟนก็คือแฟน ถ้าจะมองว่าเธอมาจับผมผมว่าไม่ใช่ครับ ผมยอมรับครับผมมีหนี้ก่อนที่จะมาคบกับเธอ ซึ่งเธอเองก็รู้ครับ รู้มาตลอด หนี้ของผมเป็นการกู้ให้พ่อแม่ เกือบล้านครับ เธอคงไม่ได้มาจับผมแน่ๆ เธอไม่มีหนี้ และหลายๆอย่างมันพิสูจน์ครับว่าไม่ได้จับแน่นอน เธอช่วยเหลือผมทุกอย่าง และคอยอยู่ข้างผมในเวลาที่ผมมีปัญหาในทุกๆครั้ง เธอไม่เคยทิ้งผมเลย
ที่แย่กว่านั้น แม่บอกพ่อให้เข้าใจในตัวเธอว่าเธอเป็นแบบที่แม่ผมคิด พ่อแม่ผมรุมว่าเธอ ผมทำอะไรไม่ได้ครับ นั่นก็พ่อแม่ ส่วนแฟนผมเธอนิ่งมากครับ
ไม่ใช่แค่ปัญหานี้ ในส่วนของการทำงาน พ่อผมโดนแม่ยุให้โทรไปหารุ่นพี่เพื่อสอบถามเกี่ยวกับตัวผมและแฟนในที่ทำงาน เวลาที่ผมมีปัญหาแม่ผมจะโทรไปหาคนที่ทำงานของผม มันส่งผลให้ผมอยู่ยากครับ เพราะผมไม่รู้ว่าแม่คุยอะไร ผมรู้สึกได้ครับว่าหลายๆอย่างเปลี่ยนไป หลังจากที่แม่ผมโทรไปหลายๆครั้ง
เพื่อของผมและรุ่นน้องบอกผมว่า ผมคบกับคนนี้ผมดีขึ้นหลายๆอย่าง ผมไม่เข้าใจว่าแม่ผมกำลังคิดจะทำอะไร
ในเวลาที่ผมมีปัญหา ทุกครั้งที่ผมโทรหาแม่ ผมจะได้รับคำตอบที่ไม่ค่อยน่าประทับใจนัก แช่งให้ผมตายบ้างอะไรบ้าง ว่าผมสารพัด (ผมไม่สามารถเล่าให้ได้) ตอนนี้สุดๆแล้วครับ หลายๆอย่างผมโตขึ้น ผมเจอสังคมากขึ้น ผมรู้สึกผิดหวังในตัวแม่ แต่ไม่ใช่ทุกเรื่องของแม่นะครับ
จากที่ผมกล่าวไปข้างต้นนั้น ผมเป็นลูกคนที่สี่ ที่เกิดจากแม่คนนี้ พี่ๆของผมดีกับผม ปกติครับ พี่เข้าใจผมทุกๆอย่าง ผมกับพี่ไม่ได้โตมาด้วยกันนะครับ ทางพี่ พี่สาวของพ่อเป็นคนเอาไปเลี้ยงดู ได้ดีกันทุกคนครับ ตลอดเวลา แม่ผมก็จะแอบว่าแม่ของพี่ๆเขาตลอด ผมคิดแม่เขาทำอะไรให้ ถ้าพี่ๆผมมาได้ยินแบบที่ผมได้ยินก็คงจะไม่พอใจนัก อีกหลายๆอย่างครับ มันแย่จนผมไม่สามารถเล่าได้ทั้งหมด
พ่อผมปัจจุบัน ยังกินเหล้าครับ หนักด้วย บุหรี่ด้วยครับ ปัจจุบันพ่อผมยังต้องทำงานเลี้ยงวัวให้แม่ ยังไม่ได้พัก ทั้งๆที่เกษียรอายุมาแล้ว
ผมมีลูกพี่ลูกน้องที่เป็นเด็กผิดปกติ 1 คน แม่ผมใช้งานครับ ผมกับน้าเคยปรึกษากันว่าลูกพี่ลูกน้องของผมต้องได้รับการรักษา รับประทานยา หมอบอกว่ามีโอกสหายครับ แต่แม่ผมใช้งานมาตลอด ใช้ค่าจ้างวันที่ 20 บาท ตัวผมเองมองว่าไม่ถูกต้อง ทำงานทั้งวัน เหนื่อยนะครับเลี้ยงวัว ส่วนเรื่องการกิน กินอีกบ้านนึงครับไม่ใช่ที่บ้านแม่ผม
ทุกวันนี้กลายเป็นว่าผมสงสารพ่อที่สุด ผมอยากจะแก้ปัญหาตรงนี้ ผมอยากหลุดจากตรงนี้ ไม่มีใครสามารถอธิบายให้แม่เข้าใจได้ แม้กระทั่งยายซึ่งเป็นแม่แท้ๆของแม่ผม
ปล. ขออภัยถ้าผมเล่างงๆ ผมแค่อยากระบาย ผมเครียดมาก หรือถ้าใครมีความคิดเห็น ข้อเสนอแนะ ติ ผมยินดีรับฟังครับ