ตามหัวข้อเลยค่ะเราลืมแฟนเก่าไม่ได้นี่ก็ผ่านมาเกือบจะปีกว่าๆแล้วแต่ยังลืมเขาไม่ได้สักทีบางทีมันเหนื่อยมากเลยค่ะกว่าจะผ่านไปในแต่ละวันในแต่ละคืนมันอาจฟังดูตลกสำหรับคนที่ไม่เคยรักและผูกพันกับใครในระยะเวลาที่นานๆเรากับเค้าคบกันมาเกือบ2ปีแต่ก็ต้องเลิกกันด้วยเหตุผลที่ซ้ำซากนั้นคือการที่คนอื่นซึ่งเป็นเรื่องเดียวที่เรารับไม่ได้เราเลยตัดสินใจเดินออกมาและคิดว่าเราเลือกทำแบบนี้มันถูกแล้วเพราะเราเคยให้อภัยเค้ามาหลายรอบแล้วเพราะคิดว่าเค้าจะปรับปรุงตัวเองเพื่อเราแต่เปล่าเลยมันกับมีครั้งที่2และ3และต่อๆไปอีกเรายอมรับนะคะว่าเรารักและยอมเค้ามากมากจนไม่รู้ว่าชีวิตนี้ถ้าไม่มีเค้ามันจะอยู่ยังไงแต่ถึงยังไงชีวิตเราก็ต้องเดินต่อถูกไหมคะ?และเราก็ต้องรักตัวเองบ้างแต่พอมาคิดดูๆแล้วชีวิตตอนนี้ก้เดิมๆเลยคะคิดถึงเค้าในทุกๆคืนทุกๆวันทั้งที่เค้าทำกับเราไว้มากมายแต่เราลืมเค้าไม่ได้จริงๆจังเลยสักวันยังแอบเป็นห่วงอยู่ลึกๆตลอดยอมรับนะคะว่าตัวเราเองก็ไม่ได้ขี้เหร่มากมีคนเข้ามาเยอะให้เลือกพอสมควรแต่เราเลือกที่จะไม่เอาอาจเป็นเพราะกำแพงเราสูงก็ได้มั้งคะ จริงๆอยากลืมเขามากเลยคะเหมือนคนโง่เลยมานั่งคิดถึงเค้าเองร้องไห้เอง(