(ออกตัวก่อนเลยค่ะตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยค่ะ😂)
เรากับแฟนแต่งงานกันมา8ปีกว่า แล้วค่ะ
เราท้องตอนกำลังเรียนหนังสือ เลยต้องแต่งงานออกโรงเรียนมาเป็นคุณแม่
7 ปีที่ผ่านมา เราเป็นแม่บ้านเลี้ยงดูลูก แฟนเป็นคนทำงานหาเงิน ดูแลลูก ดูแลเรา เค้าเป็นคนที่ดีมากค่ะ ไม่เจ้าชู้ ไม่สูบบุหรี่ ไม่กินเหล้า ไม่ยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด เราอยากได้อะไร เค้าจะพยายามหามาให้ตลอด ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก แต่ก็อยู่กันมาอย่างพอเพียงมีความสุขค่ะ จนมาถึงช่วงปีที่5 แฟนมีเหตุให้ต้องออกจากที่ทำงาน ปัญหาทางการเงินก็เริ่มจะมีบ้าง แล้วตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ แฟนยังไม่ทำงานเป็นหลักแหล่งค่ะ มีรับจ้างอะไรนิดๆหน่อยๆ พอมีค่าใข้จ่ายบ้างซึ่งมันก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเรารู้สึกว่ามันแย่ละ เราเลยตัดสินใจออกหางานทำเองค่ะ จนเราได้งานทำที่นึง ตั้งแต่นั้นแฟนก็เริ่มติดยาค่ะ จริงๆ อาจจะมีเล่นยาบ้างมาตั้งแต่ตกงาน แต่ไม่หนักมาก จนพอเราทำงาน เค้าเล่นหนักขึ้นเรื่อยๆ เอาเงินเราไปซื้อ หลอกว่าเอาไปให้แม่บ้าง ให้เพื่อนยืมบ้าง ภาระฟนี้สินทุกอย่างที่เคยสร้าง ตกที่เราหมดเลยค่ะ เค้าติดการพนันด้วย รายได้ที่เค้าพอจะหาได้จากการรับจ้างเล็กน้อยๆ ก็เอาไผเล่นการพนัน กับเล่นยาหมด ไม่ได้มาช่วยเหลืออะไรเลย หรือจะช่วยบ้างแต่น้อยมาก เราอดทนมาตลอดค่ะ หวังว่าวันนึงเค้าคนเดิมจะกลับมา เค้ารับปากเราหลายครั้งว่าจะหางานทำ จะเลิกเล่นยา สุดท้ายเรามาจับได้ตลอดว่าเค้าทำไม่ได้ เคยทะเลาะกันหลายครั้งค่ะ จะเลิกกัน แต่สุดท้ายเราก็ใจอ่อ่ตลอด ด้วยคำพูดของเค้าที่ว่า ที่ผ่านมาที่เค้าเลี้ยงดูเรามาตลอดล่ะ แล้วเราจะมาทิ้งเค้าในวันที่เค้าลำบากได้ยังไง สุดท้ายเราก็จะเอาความดีของเค้าในอดีตมายกโทษให้กับความผิดของเค้าในปัจจุบัน เราทุกข์ใจมาก 1 ปีเต็มๆ แล้ว ที่เราทนมา กับสถานการณ์ ที่เจ็บปวด ไม่ว่าจะเครียดเรื่องหนี้สิน หรือเรื่องการกระทำของเค้า แอบร้องไห้บ่อยมากค่ะ แต่ไม่เคยบอกให้พ่อกับแม่รับรู้ แม่จะอยู่บ้านเดียวกับพ่อแม่ แต่เวลาออกไปนอกห้องเราจะทำตัวปกติตลอด ตนมาถึงตอนนี้ เราเริ่มรู้สึกว่าเราคงสุดแล้วจริงๆ เราบอกเลิกเค้า และแยกกันอยู่มาอาทิตย์นึงแล้วค่ะ ปกติไม่เคยแยกได้เกินสองวัน แต่ครั้งนี้เราใจแข็งกว่าทุกครั้ง คงเป็นเพราะความเจ็บปวดที่เราได้รับสะสมมาตลอด ตอนนี้เราอยากได้ความเห็นจากคนอื่นๆ ว่าเราทำถูกใช่มั้ยคะ เราไม่ได้เห็นแก่ตัวใช่มั้ย ที่ทิ้งเค้าทั้งที่เค้าเคยดีกะเรามาก เราแค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพื่ออนาคตของลูกสาวเรา ที่มันควรจะดีกว่านี้ เรารอเค้าปรับปรุงตัวไม่ได้แล้วจริงๆค่ะ เพราะเราไม่รู้เลยว่า มันจะมีวันนั้นจริงๆมั้ย
สามีที่เคยดี เปลี่ยนเป็นคนไม่เอาไหน?
เรากับแฟนแต่งงานกันมา8ปีกว่า แล้วค่ะ
เราท้องตอนกำลังเรียนหนังสือ เลยต้องแต่งงานออกโรงเรียนมาเป็นคุณแม่
7 ปีที่ผ่านมา เราเป็นแม่บ้านเลี้ยงดูลูก แฟนเป็นคนทำงานหาเงิน ดูแลลูก ดูแลเรา เค้าเป็นคนที่ดีมากค่ะ ไม่เจ้าชู้ ไม่สูบบุหรี่ ไม่กินเหล้า ไม่ยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด เราอยากได้อะไร เค้าจะพยายามหามาให้ตลอด ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก แต่ก็อยู่กันมาอย่างพอเพียงมีความสุขค่ะ จนมาถึงช่วงปีที่5 แฟนมีเหตุให้ต้องออกจากที่ทำงาน ปัญหาทางการเงินก็เริ่มจะมีบ้าง แล้วตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ แฟนยังไม่ทำงานเป็นหลักแหล่งค่ะ มีรับจ้างอะไรนิดๆหน่อยๆ พอมีค่าใข้จ่ายบ้างซึ่งมันก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเรารู้สึกว่ามันแย่ละ เราเลยตัดสินใจออกหางานทำเองค่ะ จนเราได้งานทำที่นึง ตั้งแต่นั้นแฟนก็เริ่มติดยาค่ะ จริงๆ อาจจะมีเล่นยาบ้างมาตั้งแต่ตกงาน แต่ไม่หนักมาก จนพอเราทำงาน เค้าเล่นหนักขึ้นเรื่อยๆ เอาเงินเราไปซื้อ หลอกว่าเอาไปให้แม่บ้าง ให้เพื่อนยืมบ้าง ภาระฟนี้สินทุกอย่างที่เคยสร้าง ตกที่เราหมดเลยค่ะ เค้าติดการพนันด้วย รายได้ที่เค้าพอจะหาได้จากการรับจ้างเล็กน้อยๆ ก็เอาไผเล่นการพนัน กับเล่นยาหมด ไม่ได้มาช่วยเหลืออะไรเลย หรือจะช่วยบ้างแต่น้อยมาก เราอดทนมาตลอดค่ะ หวังว่าวันนึงเค้าคนเดิมจะกลับมา เค้ารับปากเราหลายครั้งว่าจะหางานทำ จะเลิกเล่นยา สุดท้ายเรามาจับได้ตลอดว่าเค้าทำไม่ได้ เคยทะเลาะกันหลายครั้งค่ะ จะเลิกกัน แต่สุดท้ายเราก็ใจอ่อ่ตลอด ด้วยคำพูดของเค้าที่ว่า ที่ผ่านมาที่เค้าเลี้ยงดูเรามาตลอดล่ะ แล้วเราจะมาทิ้งเค้าในวันที่เค้าลำบากได้ยังไง สุดท้ายเราก็จะเอาความดีของเค้าในอดีตมายกโทษให้กับความผิดของเค้าในปัจจุบัน เราทุกข์ใจมาก 1 ปีเต็มๆ แล้ว ที่เราทนมา กับสถานการณ์ ที่เจ็บปวด ไม่ว่าจะเครียดเรื่องหนี้สิน หรือเรื่องการกระทำของเค้า แอบร้องไห้บ่อยมากค่ะ แต่ไม่เคยบอกให้พ่อกับแม่รับรู้ แม่จะอยู่บ้านเดียวกับพ่อแม่ แต่เวลาออกไปนอกห้องเราจะทำตัวปกติตลอด ตนมาถึงตอนนี้ เราเริ่มรู้สึกว่าเราคงสุดแล้วจริงๆ เราบอกเลิกเค้า และแยกกันอยู่มาอาทิตย์นึงแล้วค่ะ ปกติไม่เคยแยกได้เกินสองวัน แต่ครั้งนี้เราใจแข็งกว่าทุกครั้ง คงเป็นเพราะความเจ็บปวดที่เราได้รับสะสมมาตลอด ตอนนี้เราอยากได้ความเห็นจากคนอื่นๆ ว่าเราทำถูกใช่มั้ยคะ เราไม่ได้เห็นแก่ตัวใช่มั้ย ที่ทิ้งเค้าทั้งที่เค้าเคยดีกะเรามาก เราแค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพื่ออนาคตของลูกสาวเรา ที่มันควรจะดีกว่านี้ เรารอเค้าปรับปรุงตัวไม่ได้แล้วจริงๆค่ะ เพราะเราไม่รู้เลยว่า มันจะมีวันนั้นจริงๆมั้ย