สวัสดีค่ะ ขออณุญาตใช้นามสมมุติว่า "มอ" นะคะ คือเรื่องมีอยู่ว่าเราได้ย้ายเรียนไปสถานบันศึกษาแห่งหนึ่งค่ะ
เราได้เลือกเรียนเป็นสายอาชีพค่ะ (ขออณุญาติ ไม่เอ่ยสาขาที่เข้านะคะ) เราเป็นคนนึงที่ชื่นชอบในการวาดรูปมาก
เราเลยคิดว่าสิ่งๆนี้จะสามารถต่อยอดการวาดรูปของเราได้ เราจึงตัดสินใจเข้าเรียนค่ะ
เริ่มแรกที่เราเริ่มเรียน เราก็ ไม่ได้คิดอะไรค่ะ ถือว่าเจอสังคมใหม่เราเริ่มเรียนใหม่ ในปีที่1ค่ะ เพราะเคย "ดรอป" เรียนมาก่อนค่ะ
มันก็เป็นช่วงเวลาที่ดีอย่างนึงค่ะ เนื่องจากเจอสังคมใหม่เพื่อนใหม่คนที่ไม่รู้จักกันบางทีก็บังเอิญเจอกัน(ก็คือรุ่นน้องโรงเรียนเก่าค่ะ)
ลืมบอกไปว่าเราเคยเรียน ม.ปลายมาก่อนค่ะ เหตุผลที่ย้ายมาเนื่องจากเรียนสายสามัญแล้วไปไม่รอดเพราะมันไม่ใช่สาย
ที่เราต้องการที่จะเรียนจริงๆค่ะเลย เสียเวลาไป1ปีเต็มค่ะ มาเข้าเรื่องต่อคือหลังจากที่เราเริ่มมีเพื่อนเริ่มสนิทกับใครๆหลายคน
ทำให้เราเริ่มเปิดใจหลายๆอย่าง แต่ดูเหมือนว่าเริ่มเรียนมามันก็ ไม่สวยงามซะแล้ว โดนเกลียดค่ะ แน่นอนต้องมีอยู่ทุกที่
บางทีก็นกสองหัวก็มี บางทีก็ ไม่เข้าใจกันแล้วแบ่งกลุ่มกันค่ะ บางทีก็แอบคิดนะคะ ว่าทำไมไม่เกิดมาเป็นผู้ชาย
จะไปไหนก็ ไปไม่จำเป็นต้องแคร์ ใครเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไงต่อให้เป็นหญิงหรือชายมันก็ต้องพบเจอเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว
เอาละค่ะเราจะมาบอกถึงปัญหากับความรู้สึกของเราค่ะ
1-คือเราเริ่มเรียนศิลปะกับครูคนหนึ่งมานานมากพอสมควรแล้วค่ะแต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ค่อยเอาใจใส่เรา
มากเท่าไหร่ค่ะ เหมือนให้เรียนๆแล้วจบๆไป ซึ่งความรู้สึกเรามันแย่มากเหมือนเขาไม่ใส่ใจเรา
2-เรามีความรู้สึกว่าครูเขาไม่ค่อยจริงใจกับเราเท่าไหร่ ไม่เทียบเท่ากับเพื่อนสนิทของเราค่ะเอาใจใส่ตลอด
บางทีก็รู้ สึกน้อยใจค่ะ เลยไม่อยากคิดอะไรมากเหมือนตัวเองไม่ถูกสนับสนุน(บางทีก็แนะนำเพื่อนของเราให้แข่งประกวดวาดภาพค่ะ)
บางทีเราก็แอบคิดนะคะว่า ทั้งที่เริ่มจาก 0 เหมือนกันแท้ๆ ทำไมเขาถึงเลือกที่จะพลักเราออกไป ให้ พ้นมากกว่าไปให้ ไกลๆ
3-เราเป็นคนวาดรูปไม่สวยค่ะ เพราะเป็นคนที่ชอบวาดรูปแล้วเปลี่ยนเส้นวาดตัวเองอยู่บ่อยๆค่ะ
เลยไม่มีเส้นเป็นของตัวเองซักที แต่ก็ต้องตามหามันต่อไปค่ะ
4-เพื่อนสนิทเรา นางชอบมองเราแปลกๆแล้วชอบหาเรื่องเอาชนะเราค่ะ พอเราโดนติเรื่องงาน สีหน้านางมาแล้วจ้าเหมือนสะใจ
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เรารับรู้ ได้ค่ะ เพราะเจอแบบนี้มาเยอะมาก
5-เราเป็นคนคิดมากค่ะคิดหลายๆเรื่องแล้วตัดสินใจอยู่หลายๆเรื่องค่ะ
ต่อไปขอเป็นคำถามที่ ได้คำตอบถึงปัญหานะคะ
1.เราทำถูกหรือเปล่าที่เลิกเรียนวาดรูปกับครูคนดังกล่าว เพราะเรารู้สึกไม่ดีมากๆ
2.เรามีความคิดว่าจะกลับไปวาดรูปกับครูคนเก่าสมัยประถม ซึ่งเขาเป็นครูที่เข้าใจความรู้สึกเรามากแล้วเรารู้สึกสบายใจ
3.แล้วเราควรกลับไปเรียนกับครูคนดังกล่าวอีกไหม ถ้าหากฝีมือเราพัฒนามากยิ่งขึ้นแล้ว
4.เราควรเป็นเพื่อนกับนางอยู่ ไหมคะ หรือว่าเป็นเพื่อนเหมือนเดิมแต่ แค่ ไม่มีอะไรมากแบบไม่ค่อยคุยไม่ยุ่งเกี่ยวกัน
หน้าที่ ใครหน้าที่มัน ใช้ ชีวิตปกติของเรา
5.แล้วอยากจะถามเพื่อนๆค่ะ ความรู้สึกแบบนี้เขาเรียกว่า เอาเปรียบความรู้สึกหรือว่าอะไรยังไงกันบ้างคะ
ลืมบอกอีกอย่างไปค่ะ คือพอเราเลิกเรียนกับครูคนดังกล่าวแล้วหลังจากนั้นเขาก็ ไม่แคร์เราอีกเลยค่ะ
พอรู้ว่าเขาทำแบบนั้นเราก็ ไม่คิดอะไรค่ะใจ เริ่มด้านแล้วเริ่ม ใหม่อีกครั้งแล้วค่ะ ส่วนเรื่องเพื่อนเรา
คิดว่าเราจะไม่สนใจ มากเหมือนอย่างที่เคยค่ะ
มีคำถามค่ะ ทุกคนเคยรู้สึกแบบนี้บ้างไหมแล้ว มีวิธีแก้อย่างไร?
เราได้เลือกเรียนเป็นสายอาชีพค่ะ (ขออณุญาติ ไม่เอ่ยสาขาที่เข้านะคะ) เราเป็นคนนึงที่ชื่นชอบในการวาดรูปมาก
เราเลยคิดว่าสิ่งๆนี้จะสามารถต่อยอดการวาดรูปของเราได้ เราจึงตัดสินใจเข้าเรียนค่ะ
เริ่มแรกที่เราเริ่มเรียน เราก็ ไม่ได้คิดอะไรค่ะ ถือว่าเจอสังคมใหม่เราเริ่มเรียนใหม่ ในปีที่1ค่ะ เพราะเคย "ดรอป" เรียนมาก่อนค่ะ
มันก็เป็นช่วงเวลาที่ดีอย่างนึงค่ะ เนื่องจากเจอสังคมใหม่เพื่อนใหม่คนที่ไม่รู้จักกันบางทีก็บังเอิญเจอกัน(ก็คือรุ่นน้องโรงเรียนเก่าค่ะ)
ลืมบอกไปว่าเราเคยเรียน ม.ปลายมาก่อนค่ะ เหตุผลที่ย้ายมาเนื่องจากเรียนสายสามัญแล้วไปไม่รอดเพราะมันไม่ใช่สาย
ที่เราต้องการที่จะเรียนจริงๆค่ะเลย เสียเวลาไป1ปีเต็มค่ะ มาเข้าเรื่องต่อคือหลังจากที่เราเริ่มมีเพื่อนเริ่มสนิทกับใครๆหลายคน
ทำให้เราเริ่มเปิดใจหลายๆอย่าง แต่ดูเหมือนว่าเริ่มเรียนมามันก็ ไม่สวยงามซะแล้ว โดนเกลียดค่ะ แน่นอนต้องมีอยู่ทุกที่
บางทีก็นกสองหัวก็มี บางทีก็ ไม่เข้าใจกันแล้วแบ่งกลุ่มกันค่ะ บางทีก็แอบคิดนะคะ ว่าทำไมไม่เกิดมาเป็นผู้ชาย
จะไปไหนก็ ไปไม่จำเป็นต้องแคร์ ใครเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไงต่อให้เป็นหญิงหรือชายมันก็ต้องพบเจอเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว
เอาละค่ะเราจะมาบอกถึงปัญหากับความรู้สึกของเราค่ะ
1-คือเราเริ่มเรียนศิลปะกับครูคนหนึ่งมานานมากพอสมควรแล้วค่ะแต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ค่อยเอาใจใส่เรา
มากเท่าไหร่ค่ะ เหมือนให้เรียนๆแล้วจบๆไป ซึ่งความรู้สึกเรามันแย่มากเหมือนเขาไม่ใส่ใจเรา
2-เรามีความรู้สึกว่าครูเขาไม่ค่อยจริงใจกับเราเท่าไหร่ ไม่เทียบเท่ากับเพื่อนสนิทของเราค่ะเอาใจใส่ตลอด
บางทีก็รู้ สึกน้อยใจค่ะ เลยไม่อยากคิดอะไรมากเหมือนตัวเองไม่ถูกสนับสนุน(บางทีก็แนะนำเพื่อนของเราให้แข่งประกวดวาดภาพค่ะ)
บางทีเราก็แอบคิดนะคะว่า ทั้งที่เริ่มจาก 0 เหมือนกันแท้ๆ ทำไมเขาถึงเลือกที่จะพลักเราออกไป ให้ พ้นมากกว่าไปให้ ไกลๆ
3-เราเป็นคนวาดรูปไม่สวยค่ะ เพราะเป็นคนที่ชอบวาดรูปแล้วเปลี่ยนเส้นวาดตัวเองอยู่บ่อยๆค่ะ
เลยไม่มีเส้นเป็นของตัวเองซักที แต่ก็ต้องตามหามันต่อไปค่ะ
4-เพื่อนสนิทเรา นางชอบมองเราแปลกๆแล้วชอบหาเรื่องเอาชนะเราค่ะ พอเราโดนติเรื่องงาน สีหน้านางมาแล้วจ้าเหมือนสะใจ
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เรารับรู้ ได้ค่ะ เพราะเจอแบบนี้มาเยอะมาก
5-เราเป็นคนคิดมากค่ะคิดหลายๆเรื่องแล้วตัดสินใจอยู่หลายๆเรื่องค่ะ
ต่อไปขอเป็นคำถามที่ ได้คำตอบถึงปัญหานะคะ
1.เราทำถูกหรือเปล่าที่เลิกเรียนวาดรูปกับครูคนดังกล่าว เพราะเรารู้สึกไม่ดีมากๆ
2.เรามีความคิดว่าจะกลับไปวาดรูปกับครูคนเก่าสมัยประถม ซึ่งเขาเป็นครูที่เข้าใจความรู้สึกเรามากแล้วเรารู้สึกสบายใจ
3.แล้วเราควรกลับไปเรียนกับครูคนดังกล่าวอีกไหม ถ้าหากฝีมือเราพัฒนามากยิ่งขึ้นแล้ว
4.เราควรเป็นเพื่อนกับนางอยู่ ไหมคะ หรือว่าเป็นเพื่อนเหมือนเดิมแต่ แค่ ไม่มีอะไรมากแบบไม่ค่อยคุยไม่ยุ่งเกี่ยวกัน
หน้าที่ ใครหน้าที่มัน ใช้ ชีวิตปกติของเรา
5.แล้วอยากจะถามเพื่อนๆค่ะ ความรู้สึกแบบนี้เขาเรียกว่า เอาเปรียบความรู้สึกหรือว่าอะไรยังไงกันบ้างคะ
ลืมบอกอีกอย่างไปค่ะ คือพอเราเลิกเรียนกับครูคนดังกล่าวแล้วหลังจากนั้นเขาก็ ไม่แคร์เราอีกเลยค่ะ
พอรู้ว่าเขาทำแบบนั้นเราก็ ไม่คิดอะไรค่ะใจ เริ่มด้านแล้วเริ่ม ใหม่อีกครั้งแล้วค่ะ ส่วนเรื่องเพื่อนเรา
คิดว่าเราจะไม่สนใจ มากเหมือนอย่างที่เคยค่ะ