ทำไมมีคนเข้ามาถึงในความรู้สึกเรายากเกินไป หรือในใจเราจะมีใครคนนึงอยู่แล้วที่ไม่เคยลืม

เคยรู้สึกกับตัวเองลองเปิดใจคุยหรือคบกับใคร ก็เหมือนมีอะไรมันอยู่ตรงกลางใจตลอดค่ะ เช่น คิดว่ามีใครหรือไม่มีใครก็ได้ ไม่ค่อยแคร์หรือพร้อมที่จะพัฒนาความสัมพันธ์กับใครเลย เพราะคิดว่าคนที่อยู่ในใจเราเค้าดีกับเรามากไป เข้าใจและทำอะไรเพื่อเราหลายอย่าง แต่ตอนนี้แค่ไม่มีกันในชีวิตอีกแล้ว สภาพแวดล้อมหรือสังคมทำให้ต้องห่างกันออกไปค่ะ อยากรู้ว่าถ้าคนนั้นเค้าไม่ได้ทำสิ่งทีดีกับเราจนรู้สึกว่าใครก็ไม่เหมือนเขา แบบนี้มันเรียกว่าความรักหรือเปล่าคะ หรือเป็นเพราะว่าต้นทุนของชีวิตแต่ละคนต่างกัน ทุกคนเลยทำสิ่งที่ประทับใจให้เราไม่เหมือนกัน ตอนนี้พยายามเปิดใจค่ะ แต่ก็จะมีความกลัวหรือความไม่กล้ามาตลอดเลย คิดว่าอยู่แบบนี้แหละดีแล้ว แล้วก็ยังคิดอีกว่าคงยากที่จะรู้สึกกับคนที่คุยหรือพยายามคุยเป็นมากกว่าเพื่อน ค่ะ #แล้วเราจะรู้ได้ยังไงคะว่าเรารักใครด้วยใจที่เรารักจริงๆ