ความรักที่เป็นไปไม่ได้

จะบอกก่อนว่า เราเป็นเพศที่สาม (ทอม) มาเข้าเรื่องกันนะครับ เรากับเเฟนเรา คบกันมาสามปีจะเข้าสี่ปี เเล้ว เราอยู่ด้วยกันมาตั้งเเต่เข้าปีแรก เเต่อยู่บ้านแฟนเรา อยู่กับพ่อกับเเม่เค้า อยู่ด้วยกันมาตลอดสามปี ละช่วงที่จะเข้าสามปีนั้น แฟนเรามองหน้าเราบ่อยมาก บ่อยจนเราตะงิดใจว่า มีอะไรจะคุยกับเราหรือป่าว อยากพูเไรหรือป่าว พอเราถามว่า มีอะไรหรือป่าว มองหน้าทำไม เค้าก่บอกว่าป่าว เเล้วเค้าจะเรียกเราเเทนชื่อเรา ว่า อ้วน เค้าจะชอบพูดว่า อ้วยเอ้ยย ละชอบจับมือเราละซบไหล่เราประจำ เราก่ไม่ได้สนใจอะไร จนมาเรามีปันหากันตอนนี้ ปันหาที่ว่าคือ ตอนช่วงที่เราฝึกงานสองเดือนนั้น เราไปเจอสังคมใหม่ๆ ละเราติดเพื่อนมากจนเราไม่สนใจเเฟนเราเลย ปล่อยปะละเลยเค้า ทั้งๆที่เราเปนคนสนใจรายละเอียดของเเฟนเราทุกอย่าง ละเรามาเปลี่ยนไปเค้าก่รับไม่ได้ และแฟนเราก่บอกเลิกเราช่วงที่เราฝึกงาน เเต่เราก่ยังอยู่ด้วยกันมาตลอดคุยกันนอนด้วยกัน เเต่ไม่มีสถานะ คือปันหาที่เรามีกันอยู่ตอนนี้ กลับมาเข้าเรื่องกันต่อนะครับ แฟนเราถามเราประจำว่า อนาคตของเราจะเปนยังไง ละชอบพูดประโยคว่า รู้ใช่มั้ยว่าเรื่องของเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้ ตัวเราเองก่ได้เเต่เงียบนิ่งละน้ำตาตกอย่างเดียว เพราะเราเคยคุยกันเรื่องนี้เเต่ไม่ได้คุยจิงๆจังเเละไม่ได้เตรียใจไว้ว่าจะมาจบลงง่ายๆแบบนี้ วันนั้นเราเคลียกันคุยกัน ตัวเราขอแฟนเริ่มต้นใหม่ เราบอกแฟนเราว่าเราจะทำทุกอย่างให้ดีกว่สเดิมจะดูแลให้ดีกว่าเดิม แฟนเราจะชอบพูดว่า รู้ใช่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ผู้หญิงกับผู้หญิง จนเราได้ถามเค้าขึ้นมาว่า พ่อพูดอะไรกับเธอหรอ บอกมาตรงๆเลย เเฟนเราบอกว่า ถ้าบอกเราไป ยังไงเราก่ต้องไปอยู่ดี เราก่เลยบอกเค้าว่า พูดมาเลย เค้าเลยยอมพูด เค้าบอกเราว่า ก่อนที่จะเข้าสามปี พ่อได้ถามเค้าว่า จะเอายังไงกับน้อง รู้ใช่มั้ยว่ามันเป็นไปไม่ได้ (เรากับแฟนเราอายุห่างกันสองปี) แฟนได้ตอบไปว่า เด้วแฟนเราจะจัดการเอง ละมาช่วงที่เรากับแฟนเรามีปันหากัน พ่อเเฟนเราก่ถามเเฟนเราอีกว่า สรุปยังไงกับน้อง นานเกินไปแล้วนะ จะเอายังไง รู้ใช่มั้ย พอเราได้ยินแบบนี้ เราก่ร้องไห้ ละเราได้บอกเเฟนเราว่า ให้อยู่กับเราก่อนได้มั้ย จนกว่าเราจะเรียนจบ ให้อยู่รอดูความสำเร็จของเราก่อน เเละเราจะไปจากขีวิตของเธอให้ เราได้บอกแฟนเราไปแบบนี้ แฟนเราตอบตกลง ความของเพศที่สาม มันเป็นไปไม่ได้จิงๆหรอครับ เรากับแฟนเราคบกันมานาน เพื่อจะมาแยกจากกันเพราะคำว่าเป็นไปไม่ได้ใช่มั้ยอะครับ ก่อนที่เราจะมาคบกับแฟนเรา ทำไมพ่อเเฟนถึงได้อนุญาตให้คบ เพราะพ่อเเฟนคิดว่า เราสองคนอาจคบกันได้แบบเดียว เลยให้คบตั้งเเต่เเรก พอเราคบกันนานจนจะเข้าปีที่สี่ พ่อแฟนเราเลยได้พูดกับแฟนเราเรื่องนี้ ละแฟนเราเคยบอกว่า ถ้าพ่อเค้าให้เราเลิกกัน แฟนเราจะสู้พ่อจนพ่อจะยอม เเต่ครั้งนี้ที่เเฟนไม่สู้ เพราะเราก่มีส่วนหนึ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์นี้จบลง ตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าควรทำยังไงดีกับความรักครั้งนี้  ความรักแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้จิงๆหรอครับ ผมไม่คิดเลยว่าจะเสียผู้หญคนหนึ่งที่คิดว่าจะดูแลเค้าตลอดได้เสียเค้าไป  😔 ตอนนี้ผมก่ทำทุกๆวันให้มันดีที่สุดจนวินาทีสุดท้าย เเละได้ดูแลเค้าอยู่ข้างๆเค้า จนวันสุดท้ายที่จะแยกจากกัน อยากฟังความเห็นของหลายๆคนว่า ถ้าเป็นคุณจะทำยังไงหันหรอครับ 😔
ปล.ถ้าผมผิดคำอะไรผิดไป ต้องขออภัยด้วยนะครับ