อาจจะยาวนิดนึงนะคะ
ต้นเดือนธันวาคมปีที่แล้วได้มีโอกาสทำความรู้จักกับผู้ชายคนนึงค่ะ เราอายุห่างกัน8ปีเค้า31ปีเรา23ปี
เค้าขอเป็นแฟนเราเลยหลังจากที่นัดเจอและทานข้าวกันครั้งแรก เค้าให้เหตุผลว่ารู้สึกประทับใจและกลัวเราจะถูกใจคนอื่นไปก่อนตอนที่เค้ากลับไปแล้ว เค้าเป็นคนกรุงเทพค่ะ ส่วนจขกทเป็นสาวเหนือ แต่ตอนนั้นปฏิเสธไปค่ะเพราะพึ่งเจอกันและยังไม่รู้จักดีเท่าไหร่กลัวเค้ามาหลอกเด็กๆอย่างเรา แต่จขกทเองก็รู้สึกโอเคกับเค้าเหมือนกันค่ะ เพราะเรามีอะไรที่คล้ายๆกันความชอบคล้ายๆกัน เป็นสายบุญเหมือนกัน และที่สำคัญเค้าสุภาพมาก พูดจาดีมีเหตุผลพูดคะขากับเราและดูเป็นคนขี้อาย ก็เลยบอกเค้าไปค่ะว่าเราเปิดโอกาสที่จะศึกษาดูใจกับเค้า
เลิกคุยกับทุกคนเพื่อเค้าคนเดียว จนวันสุดท้ายที่เค้าต้องบินไปทำงานต่อตอน3ทุ่ม ทั้งวันเรามีโอกาสอยู่ด้วยกัน2คน เที่ยว กินข้าว เดินเล่น จนอยู่ในห้อง2คน(ห้องพักจขกทค่ะเตรียมตัวขึ้นเครื่อง) เค้าไม่ได้ล่วงเกินจขกทเลย ไม่มีแม้แต่จับมือ ส่วนใหญ่เราจะเอาแต่คุยและถามกันในสิ่งที่อยากรู้มากกว่า
จนกระทั้งเค้าขึ้นแท็กซี่ไปสนามบิน เค้าไลน์มาบอกว่า ชอบจังที่อยู่กับเราอยู่ด้วยแล้วสบายใจ อยากจะขอหอมทีนึงแต่ไม่กล้าเขิน......... จากนั้นเค้าก็หายไปเลย มีแต่จขกท ที่ไลน์ถามตลอด ไม่เคยมีคำถามกลับมาเลยจนเราแปลกใจจึงอยากถามถึงความชัดเจนว่าความสัมพันธ์ของเราจะไปต่อมั้ย
........... แต่มันก็ไม่เคยมีโอกาสนั้นเลย เค้าเคยบอกว่าเราจะยอมรับได้มั้ย จะรอได้มั้ยและเราดีจนเกินไป
เราไม่เข้าใจ แต่ทุกๆคำถามที่มีมันไม่มีใครตอบ ไม่อยากเป็นคนงี่เง่า ไม่อยากยัดเยียดตัวเองเข้าไปในชีวิตใคร เลยขอถอยออกมาดีกว่า ข้อความสุดท้ายที่ส่งให้ไปยังไม่ได้ถูกเปิดอ่านจนถึงทุกวันนี้ วันที่เจอกันครั้งแรกเค้าสวมแหวนที่นิ้วชี้ข้างซ้ายไม่ได้นึกเอะใจอะไร จนวันที่คอลคุยกันครั้งสุดท้าย เค้าสวมแหวนนี้ที่นิ้วนาง ไม่ได้ถามอะไรแต่ก็พอเข้าใจอะไรๆค่ะ
ในเรื่องที่เล่ามาทั้งหมดนี้ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในระยะเวลาแค่2อาทิตย์กว่าๆเองนะคะ มาไวไปไวมาก
ตอนนี้ก็ไม่ได้คุยไม่ได้ติดต่อแล้ว ไม่ได้รู้สึกเสียใจจนร้องไห้ฟูมฟายนะคะ แต่แค่เสียใจเสียความรู้ว่าเราเลือกคุณแล้วนะ เลือกตัดโอกาสคนอื่นๆเพื่อคุณเลยนะ แต่ทำไมถึงทำกับเราแบบนี้ แต่กะช่างมันเถอะถือว่าเป็นอีก1บทเรียนที่ให้จำ แต่สิ่งหนึ่งที่ยังข้องใจว่าทำไมจนทุกวันนี้เรายังนึกถึงเขา ยังคิดถึงว่าเค้าจะเป็นยังไงบ้างนะ นึกถึงเขาจนบางทีรู้สึกว่ามันรกสมอง เกินไปขนาดโดนแฟนเก่าที่คบกันมาเกือบ7ปีทิ้งไปมีใหม่ยังไม่คิดถึงนึกถึงจนต้องมาตั้งกระทู้แบบนี้เลย555 ทำยังไงให้เลิกนึกถึงดีคะ
อาจจะยาวไปหน่อยนะคะ แค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง ให้มันโล่งออกบ้าง เพื่อนสนิดมีค่ะแต่ก็ทำงานมีหน้าที่กันหมดแล้วเลยไม่อยากเอาเรื่องไม่ค่อยมีสาระไปรกสมองเขาเท่าไหร่ เรื่องความรักนี่ก็สำคัญไม่แพ้เรื่องปากท้องเลยนะคะ ใครมีเรื่องใกล้เคียงแบบนี้ก็มาแชร์กันได้เผื่ออาจจะเป็นคนเดียวกันก็ได้5555 ขอบคุณที่มาอ่านค่ะ
เวลา2สัปดาห์จะทำให้เรารู้สึกกับคนๆนึงได้ขนาดไหน คะ ?
ต้นเดือนธันวาคมปีที่แล้วได้มีโอกาสทำความรู้จักกับผู้ชายคนนึงค่ะ เราอายุห่างกัน8ปีเค้า31ปีเรา23ปี
เค้าขอเป็นแฟนเราเลยหลังจากที่นัดเจอและทานข้าวกันครั้งแรก เค้าให้เหตุผลว่ารู้สึกประทับใจและกลัวเราจะถูกใจคนอื่นไปก่อนตอนที่เค้ากลับไปแล้ว เค้าเป็นคนกรุงเทพค่ะ ส่วนจขกทเป็นสาวเหนือ แต่ตอนนั้นปฏิเสธไปค่ะเพราะพึ่งเจอกันและยังไม่รู้จักดีเท่าไหร่กลัวเค้ามาหลอกเด็กๆอย่างเรา แต่จขกทเองก็รู้สึกโอเคกับเค้าเหมือนกันค่ะ เพราะเรามีอะไรที่คล้ายๆกันความชอบคล้ายๆกัน เป็นสายบุญเหมือนกัน และที่สำคัญเค้าสุภาพมาก พูดจาดีมีเหตุผลพูดคะขากับเราและดูเป็นคนขี้อาย ก็เลยบอกเค้าไปค่ะว่าเราเปิดโอกาสที่จะศึกษาดูใจกับเค้า
เลิกคุยกับทุกคนเพื่อเค้าคนเดียว จนวันสุดท้ายที่เค้าต้องบินไปทำงานต่อตอน3ทุ่ม ทั้งวันเรามีโอกาสอยู่ด้วยกัน2คน เที่ยว กินข้าว เดินเล่น จนอยู่ในห้อง2คน(ห้องพักจขกทค่ะเตรียมตัวขึ้นเครื่อง) เค้าไม่ได้ล่วงเกินจขกทเลย ไม่มีแม้แต่จับมือ ส่วนใหญ่เราจะเอาแต่คุยและถามกันในสิ่งที่อยากรู้มากกว่า
จนกระทั้งเค้าขึ้นแท็กซี่ไปสนามบิน เค้าไลน์มาบอกว่า ชอบจังที่อยู่กับเราอยู่ด้วยแล้วสบายใจ อยากจะขอหอมทีนึงแต่ไม่กล้าเขิน......... จากนั้นเค้าก็หายไปเลย มีแต่จขกท ที่ไลน์ถามตลอด ไม่เคยมีคำถามกลับมาเลยจนเราแปลกใจจึงอยากถามถึงความชัดเจนว่าความสัมพันธ์ของเราจะไปต่อมั้ย
........... แต่มันก็ไม่เคยมีโอกาสนั้นเลย เค้าเคยบอกว่าเราจะยอมรับได้มั้ย จะรอได้มั้ยและเราดีจนเกินไป
เราไม่เข้าใจ แต่ทุกๆคำถามที่มีมันไม่มีใครตอบ ไม่อยากเป็นคนงี่เง่า ไม่อยากยัดเยียดตัวเองเข้าไปในชีวิตใคร เลยขอถอยออกมาดีกว่า ข้อความสุดท้ายที่ส่งให้ไปยังไม่ได้ถูกเปิดอ่านจนถึงทุกวันนี้ วันที่เจอกันครั้งแรกเค้าสวมแหวนที่นิ้วชี้ข้างซ้ายไม่ได้นึกเอะใจอะไร จนวันที่คอลคุยกันครั้งสุดท้าย เค้าสวมแหวนนี้ที่นิ้วนาง ไม่ได้ถามอะไรแต่ก็พอเข้าใจอะไรๆค่ะ
ในเรื่องที่เล่ามาทั้งหมดนี้ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในระยะเวลาแค่2อาทิตย์กว่าๆเองนะคะ มาไวไปไวมาก
ตอนนี้ก็ไม่ได้คุยไม่ได้ติดต่อแล้ว ไม่ได้รู้สึกเสียใจจนร้องไห้ฟูมฟายนะคะ แต่แค่เสียใจเสียความรู้ว่าเราเลือกคุณแล้วนะ เลือกตัดโอกาสคนอื่นๆเพื่อคุณเลยนะ แต่ทำไมถึงทำกับเราแบบนี้ แต่กะช่างมันเถอะถือว่าเป็นอีก1บทเรียนที่ให้จำ แต่สิ่งหนึ่งที่ยังข้องใจว่าทำไมจนทุกวันนี้เรายังนึกถึงเขา ยังคิดถึงว่าเค้าจะเป็นยังไงบ้างนะ นึกถึงเขาจนบางทีรู้สึกว่ามันรกสมอง เกินไปขนาดโดนแฟนเก่าที่คบกันมาเกือบ7ปีทิ้งไปมีใหม่ยังไม่คิดถึงนึกถึงจนต้องมาตั้งกระทู้แบบนี้เลย555 ทำยังไงให้เลิกนึกถึงดีคะ
อาจจะยาวไปหน่อยนะคะ แค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง ให้มันโล่งออกบ้าง เพื่อนสนิดมีค่ะแต่ก็ทำงานมีหน้าที่กันหมดแล้วเลยไม่อยากเอาเรื่องไม่ค่อยมีสาระไปรกสมองเขาเท่าไหร่ เรื่องความรักนี่ก็สำคัญไม่แพ้เรื่องปากท้องเลยนะคะ ใครมีเรื่องใกล้เคียงแบบนี้ก็มาแชร์กันได้เผื่ออาจจะเป็นคนเดียวกันก็ได้5555 ขอบคุณที่มาอ่านค่ะ