ผมไม่มีทางเป็นแฟนกับคนที่ผมรักได้ เพราะเพศที่ผมเป็น

ผมรักคนๆหนึงมากนานมาก ผมคิดว่าผมชอบเเขาจนสามารถที่จะพูดได้ว่าผมรักเขา ผมทำอะไรหลายๆอย่างให้เขาตลอด ผมช่วยเหลือเขามาโดยตลอด เป็นห่วงเขาเวลาที่เขาหายไป เป็นห่วงเขาเวลาเขาไม่สบายใจ/ทุกข์ร้อนใจ ผมยังเป็นทุกข์แทนเขา จนวันนหนึ่งผมตัดสินใจที่จะบอกเขา ในตอนนั้นผมอึดอัดอย่างมาก และยังคงรู้สึกผิดกับพ่อแม่เขา จนถึงตอนนี้ เพราะพ่อแม่เขาให้การต้อนรับผมเป็นอย่างดี หลังจากที่บอกเขาไป ยังโชคดีที่เขาไม่ได้รังเกียจหรืออย่างไรเขาบอกกับผมว่า"ก็เหมือนเดิม" เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม และเหมือนเดิมจริงๆ ทุกวันนี้ผมก็ยังรักเขาอยู่เสมอจนตอนนี้เข้าปี่ที่ 4 แล้ว ผมก็ยังคงรักและเป็นห่วงเขาอยู่เสมอ เราเรียนต่างมหาลัยกัน นานๆจะเจอกันสักที ผมดีใจทุกครั้งที่ได้เจอเขาเสมอ ไม่มีครั้งไหนไม่ตื่นเต้นเลย เวลาไปหนจะนึกถึงเขาบ่อยๆ ชอบทำเนียนซื้อของไปให้ คงเป็นเพราะว่าอยากให้จริงๆและก็คงอยากเจอเขาด้วยแหละ จนถึงตอนนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ซึ่งเขาก็ดีกับผมในฐานะเพื่อนคนหนึ่งทั่วๆไป ผมเคยทนเห็นเขามีแฟนมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้มันบีบครั้น และเจ็บปวดหัวใจอย่างมาก ใจผมสั่นมากๆ และเมื่อไม่นานมานี้เขากำลังจะคบกับแฟนคนใหม่ คนอย่างผมจะทำอะไรได้ ไม่มีสิทธิไปห่วงเขาด้วยซ้ำ ต้องขอออกตัวว่าผมดีกับเขามากๆจริงๆ ทำอะไรให้หลายๆอย่างที่พิเศษให้ ขอช่วยงาน ติดตามงานให้เขาโดยตลอด และอื่นๆ ทำให้ผมมั่นใจว่า ผมดีกับเขาจริง จนวันหนึงแอบมานึกเสียใจกับตัวเอง ถ้าเกิดเผมเกิดเป็นผู้หญิง บางทีเขาก็คงจะรักผมได้...