ความรักของผมเหมือนต้องทำเป็นคนตาบอด และ คนใบ้ในเวลาเดียวกัน T_T

ตามชื่อ topic เลยครับความรักของผมเหมือนต้องทำเป็นคนตาบอด และ คนใบ้ในเวลาเดียวกัน คือ ผมกับแฟนคบมา 4ปีครึ่งละครับ ผมค่อนข้างรักเค้ามากและไม่รู้ครับว่าเค้ารักผมมากไหม ตลอดเวลาเหมือนเราไม่ค่อยมีความเหมือนกันในเรื่องการใช้ชีวิตเท่าไร แต่ผมเองพยายามคิดเสมอว่าคนเราต้องพยายามปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆเผื่อวันนึงเค้าอาจจะรู้สึกโอเคมากขึ้น และเห็นว่าเราเป็นคนที่ใช่บ้าง ... ช่วงที่ผ่านๆมา ผมจับได้บ้างว่าเค้ายังแอบติดต่อกันกับแฟนเก่า มีนัดเจอไปนั้นนี้บ้าง ให้แฟนเก่ามาค้างที่บ้านเค้าบ้าง  หรือ  มีคุยๆกับคนอื่นบ้างโดยที่เค้าบอกว่า คิดแค่เพื่อนเพราะพูดคุยกับคนเหล่านั้นแล้วสบายใจ  ผมก็เคยพูดความรู้สึกเรากับเรื่องเหล่านี้ กลายเป็นเค้าบอกผมว่า  “ขอให้เค้าได้มีเพื่อน มีสังคมอื่นๆบ้าง” ผมก็รู้แหละว่ามันไม่ปกติ แต่เราไม่สามารถพูดอะไรได้ พูดไปเค้าก็ไม่ตอบสนอง ตีนิ่งใส่ ปล่อยให้ผมว้าวุ่นใจไป จนกลายเป็นความเคยชิน  บางครั้งต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็น ไม่รู้อะไร  พูดอะไรก็ไม่ได้....ผมรู้ตัวครับ  ว่าผมคงยังไม่ใช่สำหรับเค้าหรอก(แม้ว่าที่ผ่านมา ผมช่วยเหลือ หรือ ดูแลและ support เค้ามาตลอด พยายามทำทุกอย่างในสิ่งที่เค้าชอบ หรือ ปรารถนา) แต่เราก็ยังไม่พร้อมที่จะเดินจากไปเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งๆที่ ก็มีคนเข้าหาเราบ้างแต่ เราไม่อยากที่จะเริ่มต้นคุยกับใครใหม่เลยสักคน  ในขณะเดียวกันผมก็อยากรู้นะว่า เค้าทนคบหรือเก็บผมไว้เพราะอะไร   เคยถามครับ แต่ไม่ได้คำตอบอะไร ..... ผมอึดอัดใจครับ ช่วยแนะนำที