ปีนี้อายุผม 29 ปีแล้ว
เรียนจบแล้ว เคยมีงานทำประจำ มีลูกแล้ว 1 คน
ครอบครัวผมทำอาชีพรับเหมา
สิ่งที่ผมต้องเจอคือตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เรียน ผมจะถูกบังคับให้ทำงานทุกวันหยุด ถ้ามีธุระอย่างทำรายงานอะไรพวกนี้ จะโดนหักค่าขนมไปโรงเรียน
ก็ไม่ว่ากัน ถือว่าเราช่วยครอบครัวเท่าที่เราไหว
พอถึงมหาลัยผมต้องทำงานพาร์ทไทม์เพื่อส่งตัวเองเรียน จนจบคณะที่ชอบจนได้
พอจบมาก็ทำงานใน บริษัทตามปกติ มีแฟน แต่งงาน มีลูก
จนมาช่วงปีที่แล้ว ทางบ้านผมลูกน้องเขาลาออกหมดเขาเลยขอแกมบังคับขอให้ผมกลับมาช่วยงาน เพราะทำมาตั้งแต่เด็กไม่ต้องสอนอะไร
ให้ลาออกจากงานประจำ แล้วให้กลับไปอยู่บ้าน แต่อย่าเพิ่งพา ลูกกับภรรยาไปอยู่ด้วย ให้เขากลับไปอยู่บ้านพ่อแม่เขาก่อน
ตอนแรกผมก็ไม่อยากลาออกเพราะตำแหน่งหน้าที่กำลังไปได้ดี แต่ทนคำพูดไม่ไหวอย่างเช่น ถ้าไม่กลับไปทำพ่อแม่จะอดตายนะ
ถ้าไม่คิดจะกลับมาทำให้เงินพ่อแม่บ้าง ที่เขาขอนี่เงินเดือนผมไม่พอแน่ผมเลยคิดว่าไม่ไหวเพราะต้องเลี้ยงลูกด้วย ตอนนี้ 6 ขวบแล้ว
ต้องส่งเรียน ก็เลยยอมเพราะให้น้อยกว่านี้เขาก็บอกว่าไม่พอใช้
สิ่งที่ผมต้องเจอคือ
1. ทำงาน 9 โมงถึงมืด (บางวันก็ตี 5 ยันมืด) ทุกวันงานมีทุกวัน ทำ จันทร์ - เสาร์ วันอาทิต บางอาทิตก็ไม่ได้หยุด ให้ผมเป็นรายวัน วันละ 400 ถ้าดึกหน่อยอาจจะมีพิเศษบ้างแต่ไม่เกิน 100 บาท เหตุผลที่ให้เท่านี้คือเขาบอก กลับมาอยู่บ้าน น้ำไฟก็ต้องใช้ หักเป็นค่าใช้จ่ายส่วนนั้น ข้าวเช้ากลางวันเย็น ออกเอง
1.1 ที่ต้องทำงานเยอะขนาดนั้นเพราะเขามีโค้วต้ากับตัวเองครับ ออกจากบ้านเขาต้องหาได้อย่างต่ำสุด 3000 บาทขึ้นไปต่อวัน
2. ผ่านมา 1 ปีไม่ยอมให้ลูกกับภรรยาผมมาอยู่ด้วยให้เหตุผลกับผมคือไม่ชอบเด็กเล็ก
3. ไม่มีวันหยุดประจำปีไม่มีใจดีให้โบนัส วันราชการหยุดผมก็ไม่ได้หยุด ต้องลุ้นได้หยุดวันอาทิตอย่างเดียว
ปัญหาสำหรับผมตอนนี้คือ
1. ค่าใช้จ่ายครับ ไม่พอจริงๆเคยคุยแล้วครับ เขาก็อ้างว่า 400 นี่เยอะมากแล้ว ผมต้องส่งลูกเรียนด้วย ภรรยาผมก็ยังไม่มั่นคงอะไร
2. สุขภาพครับ ตอนนี้ผมเจอปัญหา จากการทำงาน ทำให้ตาซ้ายเป็นแผล มองไม่เห็นเขาไม่ออกค่าใช้จ่ายในการรักษาให้ครับ ประกันสังคมที่ผมเคยทำล้วนๆ แล้วทุกวันนี้ผมก็ต้องปิดตาข้างนึงทำงานเพราะงานเยอะหยุดไม่ได้ ก็ได้แต่รักษาตามอาการไป คุณหมอบอกว่าปลอดภัยแล้วแต่กว่าจะมองได้เห็นก็อีกหลายเดือน ยังไม่รวมโรคกระเพาะ เพราะต้องอดข้าวบ่อยๆ
3. เวลาส่วนตัวครับ บ้านผมจะเป็นตึกแถวแบบดั้งเดิมที่ใช้ประตูเหล็กเลื่อน พอ 2 ทุ่มปุ๊บที่บ้านจะคล้องแม่กุญแจ ผมไม่มีสิทธิออกไปไหนแม้แต่กินข้าวกับภรรยาและลูก ถ้าออกไปก็ต้องรีบกลับมาตอนเช้าทำให้ต้องตื่นเช้าเพิ่มอีก และห้องนอนผมเป็นห้องชั้นลอย ที่ไม่มีประตูใดๆ ผมจะคุยโทรศัพท์กับภรรยาดึกมากไม่ได้ เพราะเสียงจะไปรบกวนเขา
3.1 เขาจะให้ผมเปิดได้แค่พัดลมหลังจาก 2 ทุ่มไปแล้วเท่านั้นครับ ชาจมือถือยังต้องแอบๆ ส่วนตัวเขานอนห้องแอร์กันครับ
4. ความสัมพันของผมกับภรรยา เริ่มแย่ลงเพราะผ่านไป 1 ปีไม่มีอะไรดีขึ้นเลยมีแต่แย่ลงๆ
สิ่งที่ผมแก้ไขเบื้องต้นไปแล้ว
1. คุยแล้วครับเรื่องค่าใช้จ่ายว่าต้องส่งหลานของเขาเองเรียน เขาก็บอกแค่ว่าภรรยาผมเป็นง่อยเหรอ รู้จักกตัญญูหน่อยสิ
2. ขอเลิกทำแล้วครับอยากกลับไปทำงาน บริษัทแบบเดิม ต่อให้ใช้ชีวิตอยู่ห้องเช่า ผมรู้สึกมีความสุขกว่านี้ เขาร้องห่มร้องไห้บอกว่าผมจะปล่อยเขาอดตายครับ
3. เคยระบายให้ญาติฟังแล้วครับ ญาติมาช่วยคุยแล้วแต่ไม่เป็นผลครับปัจจุบันญาติผมคนนี้ ตัดความสัมพันกับที่บ้านผมไปเรียบร้อยเพราะโดนด่ากลับ
ทางออกที่ผมคิดไว้แล้วก็เหมือนเขารู้อยู่แล้วเขาดักคอผมตลอดคือ ผมจะทิ้งไปดื้อๆเลยกลับไปมีชีวิตแบบที่ผมเคยมี เขาก็บอกตลอดว่ามีแต่พวกอกตัญญูที่จะทิ้งพ่อแม่ ชีวิตไม่มีทางเจริญ
อ่อแล้วที่เขาต้องหาเงินขนาดนี้เพราะเมื่อ 2 ปีก่อนเขาโดนการไฟฟ้าจับได้ว่าโกงค่าไฟ โดนย้อน 7 หลักครับ ผมกล้าสาบานตรงนี้เลยว่าผมไม่รู้ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เลย อีกอย่างผมก็แยกตัวออกไปตั้งแต่เรียนมหาลัยแล้ว
ผมโคตรเครียดโคตรเบื่อ แล้วก็เหนื่อยมากครับ
ตรงๆเลยนะครับผมตั้งกระทู้เพื่อหาแนวร่วมเห็นด้วยกับการกระทำของผม จริงๆผมก็มีคำตอบในใจอยู่แล้วแต่แค่อยากรู้สึกผิดน้อยลง และอยากระบายครับ
การเป็นลูกทรพีเพื่อตัวเราเองบ้างดีไหมครับ
เรียนจบแล้ว เคยมีงานทำประจำ มีลูกแล้ว 1 คน
ครอบครัวผมทำอาชีพรับเหมา
สิ่งที่ผมต้องเจอคือตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เรียน ผมจะถูกบังคับให้ทำงานทุกวันหยุด ถ้ามีธุระอย่างทำรายงานอะไรพวกนี้ จะโดนหักค่าขนมไปโรงเรียน
ก็ไม่ว่ากัน ถือว่าเราช่วยครอบครัวเท่าที่เราไหว
พอถึงมหาลัยผมต้องทำงานพาร์ทไทม์เพื่อส่งตัวเองเรียน จนจบคณะที่ชอบจนได้
พอจบมาก็ทำงานใน บริษัทตามปกติ มีแฟน แต่งงาน มีลูก
จนมาช่วงปีที่แล้ว ทางบ้านผมลูกน้องเขาลาออกหมดเขาเลยขอแกมบังคับขอให้ผมกลับมาช่วยงาน เพราะทำมาตั้งแต่เด็กไม่ต้องสอนอะไร
ให้ลาออกจากงานประจำ แล้วให้กลับไปอยู่บ้าน แต่อย่าเพิ่งพา ลูกกับภรรยาไปอยู่ด้วย ให้เขากลับไปอยู่บ้านพ่อแม่เขาก่อน
ตอนแรกผมก็ไม่อยากลาออกเพราะตำแหน่งหน้าที่กำลังไปได้ดี แต่ทนคำพูดไม่ไหวอย่างเช่น ถ้าไม่กลับไปทำพ่อแม่จะอดตายนะ
ถ้าไม่คิดจะกลับมาทำให้เงินพ่อแม่บ้าง ที่เขาขอนี่เงินเดือนผมไม่พอแน่ผมเลยคิดว่าไม่ไหวเพราะต้องเลี้ยงลูกด้วย ตอนนี้ 6 ขวบแล้ว
ต้องส่งเรียน ก็เลยยอมเพราะให้น้อยกว่านี้เขาก็บอกว่าไม่พอใช้
สิ่งที่ผมต้องเจอคือ
1. ทำงาน 9 โมงถึงมืด (บางวันก็ตี 5 ยันมืด) ทุกวันงานมีทุกวัน ทำ จันทร์ - เสาร์ วันอาทิต บางอาทิตก็ไม่ได้หยุด ให้ผมเป็นรายวัน วันละ 400 ถ้าดึกหน่อยอาจจะมีพิเศษบ้างแต่ไม่เกิน 100 บาท เหตุผลที่ให้เท่านี้คือเขาบอก กลับมาอยู่บ้าน น้ำไฟก็ต้องใช้ หักเป็นค่าใช้จ่ายส่วนนั้น ข้าวเช้ากลางวันเย็น ออกเอง
1.1 ที่ต้องทำงานเยอะขนาดนั้นเพราะเขามีโค้วต้ากับตัวเองครับ ออกจากบ้านเขาต้องหาได้อย่างต่ำสุด 3000 บาทขึ้นไปต่อวัน
2. ผ่านมา 1 ปีไม่ยอมให้ลูกกับภรรยาผมมาอยู่ด้วยให้เหตุผลกับผมคือไม่ชอบเด็กเล็ก
3. ไม่มีวันหยุดประจำปีไม่มีใจดีให้โบนัส วันราชการหยุดผมก็ไม่ได้หยุด ต้องลุ้นได้หยุดวันอาทิตอย่างเดียว
ปัญหาสำหรับผมตอนนี้คือ
1. ค่าใช้จ่ายครับ ไม่พอจริงๆเคยคุยแล้วครับ เขาก็อ้างว่า 400 นี่เยอะมากแล้ว ผมต้องส่งลูกเรียนด้วย ภรรยาผมก็ยังไม่มั่นคงอะไร
2. สุขภาพครับ ตอนนี้ผมเจอปัญหา จากการทำงาน ทำให้ตาซ้ายเป็นแผล มองไม่เห็นเขาไม่ออกค่าใช้จ่ายในการรักษาให้ครับ ประกันสังคมที่ผมเคยทำล้วนๆ แล้วทุกวันนี้ผมก็ต้องปิดตาข้างนึงทำงานเพราะงานเยอะหยุดไม่ได้ ก็ได้แต่รักษาตามอาการไป คุณหมอบอกว่าปลอดภัยแล้วแต่กว่าจะมองได้เห็นก็อีกหลายเดือน ยังไม่รวมโรคกระเพาะ เพราะต้องอดข้าวบ่อยๆ
3. เวลาส่วนตัวครับ บ้านผมจะเป็นตึกแถวแบบดั้งเดิมที่ใช้ประตูเหล็กเลื่อน พอ 2 ทุ่มปุ๊บที่บ้านจะคล้องแม่กุญแจ ผมไม่มีสิทธิออกไปไหนแม้แต่กินข้าวกับภรรยาและลูก ถ้าออกไปก็ต้องรีบกลับมาตอนเช้าทำให้ต้องตื่นเช้าเพิ่มอีก และห้องนอนผมเป็นห้องชั้นลอย ที่ไม่มีประตูใดๆ ผมจะคุยโทรศัพท์กับภรรยาดึกมากไม่ได้ เพราะเสียงจะไปรบกวนเขา
3.1 เขาจะให้ผมเปิดได้แค่พัดลมหลังจาก 2 ทุ่มไปแล้วเท่านั้นครับ ชาจมือถือยังต้องแอบๆ ส่วนตัวเขานอนห้องแอร์กันครับ
4. ความสัมพันของผมกับภรรยา เริ่มแย่ลงเพราะผ่านไป 1 ปีไม่มีอะไรดีขึ้นเลยมีแต่แย่ลงๆ
สิ่งที่ผมแก้ไขเบื้องต้นไปแล้ว
1. คุยแล้วครับเรื่องค่าใช้จ่ายว่าต้องส่งหลานของเขาเองเรียน เขาก็บอกแค่ว่าภรรยาผมเป็นง่อยเหรอ รู้จักกตัญญูหน่อยสิ
2. ขอเลิกทำแล้วครับอยากกลับไปทำงาน บริษัทแบบเดิม ต่อให้ใช้ชีวิตอยู่ห้องเช่า ผมรู้สึกมีความสุขกว่านี้ เขาร้องห่มร้องไห้บอกว่าผมจะปล่อยเขาอดตายครับ
3. เคยระบายให้ญาติฟังแล้วครับ ญาติมาช่วยคุยแล้วแต่ไม่เป็นผลครับปัจจุบันญาติผมคนนี้ ตัดความสัมพันกับที่บ้านผมไปเรียบร้อยเพราะโดนด่ากลับ
ทางออกที่ผมคิดไว้แล้วก็เหมือนเขารู้อยู่แล้วเขาดักคอผมตลอดคือ ผมจะทิ้งไปดื้อๆเลยกลับไปมีชีวิตแบบที่ผมเคยมี เขาก็บอกตลอดว่ามีแต่พวกอกตัญญูที่จะทิ้งพ่อแม่ ชีวิตไม่มีทางเจริญ
อ่อแล้วที่เขาต้องหาเงินขนาดนี้เพราะเมื่อ 2 ปีก่อนเขาโดนการไฟฟ้าจับได้ว่าโกงค่าไฟ โดนย้อน 7 หลักครับ ผมกล้าสาบานตรงนี้เลยว่าผมไม่รู้ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เลย อีกอย่างผมก็แยกตัวออกไปตั้งแต่เรียนมหาลัยแล้ว
ผมโคตรเครียดโคตรเบื่อ แล้วก็เหนื่อยมากครับ
ตรงๆเลยนะครับผมตั้งกระทู้เพื่อหาแนวร่วมเห็นด้วยกับการกระทำของผม จริงๆผมก็มีคำตอบในใจอยู่แล้วแต่แค่อยากรู้สึกผิดน้อยลง และอยากระบายครับ