เหตุเกิดจากความ "แว๊น" ของนักเรียนชั้น ม.5 คนหนึ่ง

เรื่องมันเป็นงี้ค่ะ พ่อแม่เราอนุญาตให้ใช้รถของท่านซึ่งจะยกให้เราซึ้งเป็นลูกสาวอยู่แล้ว แล้วพ่อเราป่วยเป็นโรคที่ไม่สามารถขับรถยนต์ได้ เพราะตัดสินใจช้ากลัวเกิดอุบัติเหตุ แต่เพิ่นก็พยายามอยากจะขับมอไซ ซึ

คืนวันที่ 28มกราคม2569 เวลาประมาณ21.00น มีแรงงานต่างด้าวคนลาว ได้ขับรถมอเตอร์ไซค์ด้วยอาการมึนเมามาชนรถเราที่จอดอยู่และอีกหลายคัน คู่กรณีขับรถเป็นของนายจ้าง ได้รับความเสียหายเยอะ ร้อยเวรมาถึงที่เกิดเห

เรื่องมันมีอยู่ว่าพ่อเราได้รับการผ่าตัด หลังผ่าตัดเสร็จรอพักฟื้น แต่ท่านเสียขณะรอพักฟื้น พอกลับมาบ้านวันที่ 1 และ2ไม่มีอะไร มีแค่หลานที่สัมผัสได้บ้างได้ยินเสียงพ่อเรามาเคาะหน้าต่าง และเสียงเรียกให้กิน

ตอนนี้ผ่านมา 25 วันหลังผ่าตัดใส่เหล็กดามไว้ที่กระดูกต้นขา อาการตอนนี้ยังต้องใช้ไม้ค้ำพยุงตัวเวลาเดิน เวลาลงน้ำหนักขาจะรู้สึกปวดๆอยู่ แต่ก็พอลงน้ำหนักได้ งอเข่าได้เต็มที่ 90-100 องศา กายภาพทุกสัปดาห์ ไ

ผ่านไปสามเดือน คดียังคงไม่กระเตื้อง ไม่คืบหน้า ไปแจ้งดำเนินคดี ตำรวจก็รับปากจะช่วยดำเนินคดีให้ แต่พอถาม ก็ยังไม่ไปหาหมอที่ผ่าตัดตัวผม เพื่อนำมาเป็นสำนวนดำเนินคดี ถามไปกี่ครั้งก็เหมือนเดิม จะให้เจรจาๆ

​คำนี้เป็นสิ่งที่ผมได้ยินได้ฟังและปักใจเชื่อมานาน ภาพของโรงพยาบาลประจำจังหวัดที่บริการไม่ดี มันถูกฝังอยู่ ในหัวของผมเรื่อยมา จนกระทั่งวันนึงเมื่อไม่นานมานี้ผมเองได้มีโอกาสเข้าไปรับการรักษาตัวและใช้บริ

สวัสดีครับ ผมเกิดอุบัติเหตุ กระดูกสันหลังหักยุบตัว กดทับเส้นประสาท ไขสันหลัง นาทีแรกที่ได้รับอุบัติเหตุรู้สึกชาทั้งขาเลย แต่ขายังขยับได้เล็กน้อย เท้าขยับไม่ได้เลย ตอนนั้นรอรถมารับไปโรงพยาบาล มีความรู้

นอกจากนั่งรอคำตอบจากร้อยเวรที่ตอบแค่ว่าถ้ามีอะไรคืบหน้าเดี๋ยวติดต่อกลับ สามารถแจ้งเหตุทางไหนแล้ว คืบหน้าไวๆบ้างมั้ยคะ ตอนนี้นั่งรอเป็น อาทิตย์แล้วยังไม่คืบหน้า ถ้าตายคงเจอแต่กระดูกแล้ว