สวัสดีค่ะ ที่เข้ามาตั้งกระทู้นี้ไม่มีเจตนาไม่ดีและอยากได้กำลังใจกับคำแนะนำที่ดีค่ะ
เราเริ่มเล่าเลยนะ
เราเป็นเด็กต่างจังหวัด ส่วนพ่อแม่เราก็ทิ้งเราไปตั้งแต่เรายังเด็ก เราไม่รู้ว่าแม่เราเป็นใคร คือใคร หน้าตาก็ไม่เคยเห็นเลย คนที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็กก็คือคนที่แม่เราจ้างเลี้ยง อันนี้คนที่เลี้ยงเรามาเล่าให้ฟังนะคะว่าแม่เป็นนักร้องชอบร้องเพลงอยู่ตามร้านคาราโอะเกะมาจ้างเลี้ยงเราได้1เดือนจ่ายเงินแล้วก็หายไปเลย หลังจากนั้นเราก็อยู่กับคนที่แม่เราจ้างเลี้ยงมาตลอด ขอเรียกแทนว่า แม่ตานะคะ แม่ตาเลี้ยงเรามาตลอดถึงแม้ว่าบ้านเราจะฐานะยากจนมากแต่แม่ตาไม่เคยปล่อยให้เราอดเลยเรากัดฟันสู้มาด้วยกัน แม่ตาจะเป็นคนทำขนมไปขาย ส่วนแฟนของแม่ตาก็จะทำอาชีพขับรถส่งของ เขาทำแบบนี้มาตลอดหลายปีเพื่อส่งเรากับพี่สาวเรียนหนังสือ พี่สาวเราก็คือลูกแท้ๆของแม่ตาค่ะ แม่ตาก็เลี้ยงเรากับพี่สาวคู่กัน มา พอโตขึ้นมาพี่สาวเราจะเป็นคนค่อนข้างติดเหล้า ติดแฟนมากพี่สาวเราก็เกเรนิดหน่อยเลยทำให้พี่สาวเราท้องตอนวัยเรียนแต่ฝ่ายชายไม่ยอมรับผิดชอบก็เลยเลิกลากันไป ส่วนพี่สาวเราพอคลอดน้องออกมาก็ไปมีแฟนใหม่อีกทำให้พี่สาวเราไม่สนใจน้องเลย พี่สาวเราหนีออกจากบ้านแล้วก็หายไปไม่กลับมาอีกเลยจนตอนนี้น้องอายุครบ 5 ขวบแล้วค่ะตอนที่น้องคลอดมาใหม่ๆ เรากำลังจะเรียนจบม.2แล้วค่ะกำลังจะขึ้นม.3 ครอบครัวเราลำบากมากเพราะแม่ตาก็เริ่มปวดเข่า ทำอะไรไม่ค่อยไหวแล้วส่วนแฟนของแม่ตาก็ไม่ค่อยมีงานเลยแถมยังมีหลานเพิ่มมาด้วยเราก็เลยไปทำงานร้านอาหารตอนเย็นหลังเลิกเรียนเพื่อที่จะได้มีเงินไว้ซื้อ นมกับแพมเพิดให้หลานแล้วก็จะได้มีไว้ใช้จ่ายในครอบครัว ส่วนค่าโรงเรียนเราก็เอาไปวันละ 10 บาทเท่านั้นเดินไปเรียนเอาค่ะเพราะว่าโรงเรียนไม่ไกลจากบ้าน ประมาณ 5-6 กม.ได้ค่ะ พอเราขึ้นม.3 มันคือโชคชะตาที่ทำให้เราพบกับพี่ดูแลที่ดีที่สุดในชีวิตของเราเลย วันนั้นเราเดินเล่นกับเพื่อนมาแล้วมีผู้ชายคนหนึ่งใส่ชุดสีดำเดินเข้ามาบอกกับเราว่า หนู เจ้านายพี่เขาชอบหนูเขาให้ผมมาขอเบอร์หนู หนูสะดวกให้หรือป่าว?
ตอนนั้นเรายังไม่เห็นหน้าคนที่ขอเบอร์เรานะคะ เราตอบผู้ชายคนเสื้อดำไปว่า หนูไม่มีเบอร์ค่ะไม่มีโทรศัพท์ใช้ หนูมีแต่เบอร์แม่เอามั้ย? ผู้ชายเสื้อดำบอกว่า เอาก็ได้ครับ พอเรากดเบอร์ให้เสร็จ เราก็บอกไปว่า ยังไงถ้าโทรมาบอกว่าขอสายหนูนะ หนูชื่อ มา ผู้ชายเสื้อดำบอกว่า ครับๆ ขอบคุณครับๆ
พอหลังจากวันนั้นที่เราให้เบอร์ไปวันรุ่งขึ้นตอนเย็นก็มีผู้ชายโทรเข้ามาหาเรา เราอยู่บ้านพอดีตอนเย็นเราก็รับสาย เขาก็บอกว่าเมื่อวานที่ขอเบอร์หนูไว้ เขาถามเราหนูสะดวกคุยหรือป่าวครับ เราบอก อ๋อคุยได้ค่ะ เขาก็ถามเราแบบปกติทั่วไปเลยว่า หนูทานข้าวรึยัง ทำอะไรอยู่? พอนั้นเขาก็ถามเราว่า เสาร์นี้หนูว่างหรือป่าวผมจะชวนไปวัดครับ เราก็ตาร้อนแผวเลยบอกว่าไปวัดเพราะเราชอบทำบุญเหมือนกัน เราก็ตอบตกลงเขาไปค่ะ (แต่เรื่องนี้เราไม่ได้บอกแม่ตาเลย) พอวันเสาร์พี่เขาก็มารับเราตรงที่เขาเคยให้ลูกน้องเขามาขอเบอร์เราไป นั้นเป็นครั้งแรกที่ตื่นเต้นมากเพราะเราไม่เคยเห็นพี่เขาเลยพอเราได้ขึ้นรถเราได้เห็นหน้าตาเขา เขาเป็นผู้ชายตัวขาวมาก ตี๋มาก แต่เขาเป็นผู้ใหญ่อายุเยอะมากเลย ถ้าตอนนั้นพี่เขาอายุ 55 ปีแล้วค่ะ รู้สึกหัวใจเต้นรั่วมากค่ะไม่เคยพบอะไรแบบนี้มาก่อนแต่พอได้ไปวัดด้วยกัน พูดคุยกัน พี่เขาเป็นคนที่ฉลาดพูดมาก ดูมีความรู้ เป็นคนที่อัธยาศัยดีมาก พี่เขาไม่ถูกเนื้อต้องตัวเราเลยให้เกียรเรา พอหลังกลับจากวัดก็ได้ไปทานข้าวด้วยกัน พี่เขาก็ถามว่า ชีวิตความเป็นอยู่เราเป็นยังไง ครอบครัวทำงานอะไร? เราก็ตอบความเป็นจริงไปอย่างที่เราเล่าด้านบนแล้ว พี่เขาตั้งใจฟังที่เราเล่ามากเราประทับใจมากที่มีคนมาตั้งใจฟังเรื่องของเรา พี่เขาก็พูดให้กำลังใจเรา สอนให้เราสู้ พอจะกลับบ้านก่อนที่เราจะลงจากรถพี่เขาบอกว่า พี่มีอะไรจะให้ ถ้าพี่ให้ต้องรับไว้นะ เราก็นั่งหน้างง สักพักพี่เขาก็หยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วบอกว่าเขาให้เรา เราตกใจเราก็บอกว่าคืออะไรคะ พี่เขาก็เปิดให้เราดูว่ามันคือเงิน ซึ่งเราเห็นว่าแบงค์พันเยอะมาก เราบอกไปว่า เราไม่รับดีกว่า เราเกรงใจ อีกอย่างเราก็ไม่ใช่ญาติอะไรพี่เขาด้วยที่พี่เขาจะมาให้เงินเรา แต่สุดท้ายแล้วพี่เขาบอกให้รับไว้ เราก็รับเงินนั้นมา บอกตรงๆเลยเราดีใจมาก เราไม่เคยมีใครมาให้เงินเราเยอะขนาดนี้ เรานับเงินนั้นจำนวน สามแสนบาท ซึ่งมันเยอะมาก ทำให้เรามีเงินเลี้ยงครอบครัวเรา ซื้อนมกับแพมเพิดให้หลานได้สบาย หลานจะไม่ต้องกินนมข้นหวานละลายน้ำร้อนอีกแล้ว หลังจากนั้นเราก็เล่าให้แม่ตาฟัง แม่ตาก็เป็นห่วงเรา แล้วก็สอนเราว่าให้ระวังตัวและอย่าไว้ใจใครง่ายๆนะ พอต่อมาเราก็เจอกับพี่เขาบ่อยมากขึ้นจนพี่เขาซื้อโทรศัพท์ให้เราใช้ เราก็ได้คุยกันทางโทรศัพท์บ่อยๆ พี่เขาบอกเราทุกอย่างว่าพี่เขาเองมีครอบครัวแล้ว แต่ภรรยาพี่เขาเป็นคนเครียดมาก เขาอยู่ด้วยแล้วพาเขาเครียดไปด้วยเขาเลยต้องมาหาความสุขจากข้างนอกแต่ไม่ใช่เรื่องเซ็กนะคะ พี่เขาต้องการมีรอยยิ้ม ต้องการมีความสุขทางจิตใจที่ได้ช่วยเหลือ แล้วก็ต้องการไปเที่ยวธรรมชาติโดยที่มีคนที่ทำให้เขามีความสุขไปด้วยเพราะพี่เขากลัวว่า โรคมะเร็งที่เขาเป็นอยู่จะไปกันใหญ่ถ้าเขาเจอแต่ความเครียด เราฟังเราก็เห็นใจเขาและรับรู้ได้ว่าเขาไม่ได้ต้องการนอกใจภรรยาแต่ต้องการให้เขาไม่เครียดไปมากกว่านี้ ถ้าคิดง่ายๆพี่เขาก็ยังไม่อยากตายเพราะเขาก็มีลูกด้วย
หลังจากนั้นพี่เขาส่งเสียเราเรียนต่อ เอกชนมาตลอด ส่วนหลานเราพี่เขาก็ส่งเสียเรียนเอกชนเหมือนกัน แม่ตากับพ่อเราก็แก่มากสองคนนี้ก็คอยดูแลหลาน แต่งตัว ป้อนข้าว ซักผ้า ทำทุกอย่างให้กับหลานหมดเลย ชีวิตเรามีความสุขแค่ได้เห็นครอบครัวเรามีความสุขมันก็ดีที่สุดแล้ว พี่เขากลายเป็นทุกอย่างในชีวิตของเราถ้าให้พิมพ์ลงมาทั้งหมดมันก็คงยาวมากแน่ๆ เอาคร่าวๆพอนะคะ พี่เขาสอนการบ้านภาษาอังกฤษ ช่วยเราทำการบ้าน ช่วยเราแก้ปัญหาทุกอย่าง สอนให้เราสู้ชีวิต สอนให้เราอดทน สอนให้เป็นคนดีมีเมตตากับคนอื่นอย่าคิดร้ายกับใคร อย่าอคติคนอื่น พี่เขาเป็นคนใส่ใจทุกรายละเอียดจริงๆ ยกตัวอย่างแบบ สายชาร์จก็จะสั่งมาให้เราเยอะมาก เผื่อที่จะได้ไม่ต้องย้ายไปย้ายมาเวลาไปไหน เพาเวอร์แบงอีกสั่งมาให้เยอะมาก เสื้อผ้าก็ซื้อให้เราเยอะมากเหมือนกันจะซื้อในสิ่งที่เราชอบ สีชมพู สีฟ้า พี่เขารู้ว่าเราชอบเจ้าหญิงมาก พี่เขาก็จะสั่งมาให้บ่อยๆ พี่เขาพยายามสังเกตตลอดเวลาว่าเราชอบอะไรบ้าง
ระยะเวลาที่ผ่านมาเรามีความสุขมาก
จากเด็กที่ไม่มีอะไรเลย ตอนนี้เรามีทั้ง คอนโด รถ เครื่องประดับเพชรพลอยทุกสิ่งทุกอย่างเรามีหมดถ้าถึงตอนนี้ 5 ปี แล้วค่ะ เราเป็นนักศึกษาปีหนึ่งแล้วเราเรียนอินเตอร์ค่ะ นั่นก็คือสิ่งที่พี่เขาเลือกให้มันคงจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่พี่เลือกให้เรา พอมาเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมาเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นก่อนวันที่พี่เขาจะจากเราไปพี่เขาวิดิโอคอลกับเราแล้วพี่เขาร้องไห้ ตาแดงมากพอเขาถอดแว่นออกพี่เขาก็บอกกับเราว่า พี่เขาเป็นห่วงเรา พี่เขาทำท่าเครียดกังวลใจ ถอนหายใจ ด้วยความที่เราไม่รู้คิดว่าเขาคงไม่สบายเฉยๆ อีกอย่างเขาก็ชอบแบบเป็นห่วงเราปกติอยู่แล้วเราก็บอกกับพี่เขาว่าไม่เป็นไรนะ ดูแลตัวเองดีดีหายแล้วเราไปเที่ยวกัน เราวางแพลนหาที่เที่ยวเพื่อว่าพอพี่เขาหาย จะได้ทำให้พี่เขาสบายใจ หรือ การเที่ยวอาจจะทำให้พี่เขารู้สึกดีขึ้น พอมาวันรุ่งขึ้นเหตุการณ์ไม่คาดคิดพี่เขาไม่ได้จากเป็นแต่พี่เขาจากตายเมื่อคืนคือวันสุดท้ายของเราที่ได้คุยกันเป็นครั้งสุดท้าย
เราไม่รู้ว่าทุกคนจะเข้าใจความรู้สึกเรามั้ยการที่เราสูญเสียใครที่เรารักมากที่สุดมันไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว เราทรมานร้องไห้มาเกือบเดือนกว่าเราจะยอมรับความจริงได้เราเกือบเป็นบ้า พยายามจะฆ่าตัวตายตามพี่เขาไป แต่เรานึกถึงแม่ตา , พ่อ และก็หลานเราคงทำแบบนั้นไม่ได้ถ้าเราทำมันคงเป็นวิธีที่เห็นแก่ตัวที่สุด เราพยายามสู้เพื่อครอบครัวเรา เรานึกถึงสิ่งที่พี่เขาสอนให้เราอดทน ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบเดิมแล้วที่จะมีคนคอยดูแลเรื่องเรียนและค่าใช้จ่ายต่างๆ เราไม่อยากทำให้แม่ตากับพ่อไม่สบายใจ อีกอย่างเราไม่อยากให้หลานเราย้ายเรียน เราต้องจัดการทุกอย่างให้ได้ ต้องหาเงินส่งตัวเองเรียนให้จบให้ได้เพราะมันคือสิ่งสุดท้ายที่เราต้องทำมันให้สำเร็จเพื่ออนาคตของตัวเองและคนที่รอเราอยู่ข้างหลัง เราหาทุกวิธีเพื่อให้หลานเราได้เรียนเอกชนเหมือนเดิม ทำทุกทางเพื่อที่จะดูแลครอบครัวให้ดีเหมือนเดิม เราตัดสินใจเข้าวงการหาโมเดลลิ่งที่หางานจ้างเที่ยวให้ เรายอมทำทุกอย่าง ยอมกินเหล้าทั้งที่เราไม่เคยกิน แล้วเราก็กินไม่เป็นมันข่มมากๆ แต่เราต้องทำเพราะเรามีอะไรที่ต้องรับผิดชอบมากมายเราไม่เคยคิดว่าทุกคนคือภาระเลย แต่เราคิดทุกวันว่าจะดูแลครอบครัวให้ดีที่สุดได้ยังไง? คิดเรื่องนี้ทุกคืนก่อนนอน
ถ้าวันนี้พี่เขายังอยู่ เราคงไม่ต้องมาเจอปัญหาที่หนักหน่วงแบบนี้คนเดียวมันไม่ใช่แค่เงินที่พี่เขาดูแลเราแต่มันคือทุกอย่าง ทั้งความรัก ทั้งความผูกพันธ์ที่มีให้กันมาตลอดหลายปี
เราเก็บของที่พี่เขาให้ไว้ทุกอย่าง น้ำตาคลอทุกครั้งที่เราหยิบตุ๊กตาที่พี่เขาซื้อให้ มันเจ็บมันทรมานที่สุดแล้วเวลาที่หยิบเสื้อผ้าที่พี่เขาซื้อให้ขึ้นมากอดเราร้องไห้แทบขาดใจน้ำตาแทบเป็นสายเลือดเราไม่รู้ว่าตอนนี้โลกที่พี่เขาอยู่มันเป็นยังไง แล้วพี่เขาจะสบายดีหรือป่าว?
ถ้าพี่เขารับรู้ได้อยากให้รู้ว่าเราตั้งใจเรียนมาก ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมาเกรดที่ออกมาเทอมที่แล้ว 4.00 อยากให้รู้ว่าเราจะไม่มีวันทำให้ผิดหวัง เอาไว้ถ้าเราเรียนจบเราจะเผาใบปริญญาไปให้พี่นะ
สุดท้ายนี้เราเชื่อว่า ถึงแม้ชีวิตมันจะโหดร้ายกับเราแค่ไหนแต่เราจะผ่านมันไปได้ เราเชื่อแบบนั้น
กระทู้ที่เราตั้งขึ้นมาคือเรื่องจริง เหตุการณ์จริง ไม่ใช่กระทู้มโนขึ้นมา
เราเล่าไม่ค่อยเก่งหรืออาจจะข้ามบางช่วงไปถ้าเล่าหมดเรื่องมันก็จะยาวมากๆ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ
พี่ดูแลที่ดีที่สุดในชีวิต โลกที่ไม่มีเธอ
เราเริ่มเล่าเลยนะ
เราเป็นเด็กต่างจังหวัด ส่วนพ่อแม่เราก็ทิ้งเราไปตั้งแต่เรายังเด็ก เราไม่รู้ว่าแม่เราเป็นใคร คือใคร หน้าตาก็ไม่เคยเห็นเลย คนที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็กก็คือคนที่แม่เราจ้างเลี้ยง อันนี้คนที่เลี้ยงเรามาเล่าให้ฟังนะคะว่าแม่เป็นนักร้องชอบร้องเพลงอยู่ตามร้านคาราโอะเกะมาจ้างเลี้ยงเราได้1เดือนจ่ายเงินแล้วก็หายไปเลย หลังจากนั้นเราก็อยู่กับคนที่แม่เราจ้างเลี้ยงมาตลอด ขอเรียกแทนว่า แม่ตานะคะ แม่ตาเลี้ยงเรามาตลอดถึงแม้ว่าบ้านเราจะฐานะยากจนมากแต่แม่ตาไม่เคยปล่อยให้เราอดเลยเรากัดฟันสู้มาด้วยกัน แม่ตาจะเป็นคนทำขนมไปขาย ส่วนแฟนของแม่ตาก็จะทำอาชีพขับรถส่งของ เขาทำแบบนี้มาตลอดหลายปีเพื่อส่งเรากับพี่สาวเรียนหนังสือ พี่สาวเราก็คือลูกแท้ๆของแม่ตาค่ะ แม่ตาก็เลี้ยงเรากับพี่สาวคู่กัน มา พอโตขึ้นมาพี่สาวเราจะเป็นคนค่อนข้างติดเหล้า ติดแฟนมากพี่สาวเราก็เกเรนิดหน่อยเลยทำให้พี่สาวเราท้องตอนวัยเรียนแต่ฝ่ายชายไม่ยอมรับผิดชอบก็เลยเลิกลากันไป ส่วนพี่สาวเราพอคลอดน้องออกมาก็ไปมีแฟนใหม่อีกทำให้พี่สาวเราไม่สนใจน้องเลย พี่สาวเราหนีออกจากบ้านแล้วก็หายไปไม่กลับมาอีกเลยจนตอนนี้น้องอายุครบ 5 ขวบแล้วค่ะตอนที่น้องคลอดมาใหม่ๆ เรากำลังจะเรียนจบม.2แล้วค่ะกำลังจะขึ้นม.3 ครอบครัวเราลำบากมากเพราะแม่ตาก็เริ่มปวดเข่า ทำอะไรไม่ค่อยไหวแล้วส่วนแฟนของแม่ตาก็ไม่ค่อยมีงานเลยแถมยังมีหลานเพิ่มมาด้วยเราก็เลยไปทำงานร้านอาหารตอนเย็นหลังเลิกเรียนเพื่อที่จะได้มีเงินไว้ซื้อ นมกับแพมเพิดให้หลานแล้วก็จะได้มีไว้ใช้จ่ายในครอบครัว ส่วนค่าโรงเรียนเราก็เอาไปวันละ 10 บาทเท่านั้นเดินไปเรียนเอาค่ะเพราะว่าโรงเรียนไม่ไกลจากบ้าน ประมาณ 5-6 กม.ได้ค่ะ พอเราขึ้นม.3 มันคือโชคชะตาที่ทำให้เราพบกับพี่ดูแลที่ดีที่สุดในชีวิตของเราเลย วันนั้นเราเดินเล่นกับเพื่อนมาแล้วมีผู้ชายคนหนึ่งใส่ชุดสีดำเดินเข้ามาบอกกับเราว่า หนู เจ้านายพี่เขาชอบหนูเขาให้ผมมาขอเบอร์หนู หนูสะดวกให้หรือป่าว?
ตอนนั้นเรายังไม่เห็นหน้าคนที่ขอเบอร์เรานะคะ เราตอบผู้ชายคนเสื้อดำไปว่า หนูไม่มีเบอร์ค่ะไม่มีโทรศัพท์ใช้ หนูมีแต่เบอร์แม่เอามั้ย? ผู้ชายเสื้อดำบอกว่า เอาก็ได้ครับ พอเรากดเบอร์ให้เสร็จ เราก็บอกไปว่า ยังไงถ้าโทรมาบอกว่าขอสายหนูนะ หนูชื่อ มา ผู้ชายเสื้อดำบอกว่า ครับๆ ขอบคุณครับๆ
พอหลังจากวันนั้นที่เราให้เบอร์ไปวันรุ่งขึ้นตอนเย็นก็มีผู้ชายโทรเข้ามาหาเรา เราอยู่บ้านพอดีตอนเย็นเราก็รับสาย เขาก็บอกว่าเมื่อวานที่ขอเบอร์หนูไว้ เขาถามเราหนูสะดวกคุยหรือป่าวครับ เราบอก อ๋อคุยได้ค่ะ เขาก็ถามเราแบบปกติทั่วไปเลยว่า หนูทานข้าวรึยัง ทำอะไรอยู่? พอนั้นเขาก็ถามเราว่า เสาร์นี้หนูว่างหรือป่าวผมจะชวนไปวัดครับ เราก็ตาร้อนแผวเลยบอกว่าไปวัดเพราะเราชอบทำบุญเหมือนกัน เราก็ตอบตกลงเขาไปค่ะ (แต่เรื่องนี้เราไม่ได้บอกแม่ตาเลย) พอวันเสาร์พี่เขาก็มารับเราตรงที่เขาเคยให้ลูกน้องเขามาขอเบอร์เราไป นั้นเป็นครั้งแรกที่ตื่นเต้นมากเพราะเราไม่เคยเห็นพี่เขาเลยพอเราได้ขึ้นรถเราได้เห็นหน้าตาเขา เขาเป็นผู้ชายตัวขาวมาก ตี๋มาก แต่เขาเป็นผู้ใหญ่อายุเยอะมากเลย ถ้าตอนนั้นพี่เขาอายุ 55 ปีแล้วค่ะ รู้สึกหัวใจเต้นรั่วมากค่ะไม่เคยพบอะไรแบบนี้มาก่อนแต่พอได้ไปวัดด้วยกัน พูดคุยกัน พี่เขาเป็นคนที่ฉลาดพูดมาก ดูมีความรู้ เป็นคนที่อัธยาศัยดีมาก พี่เขาไม่ถูกเนื้อต้องตัวเราเลยให้เกียรเรา พอหลังกลับจากวัดก็ได้ไปทานข้าวด้วยกัน พี่เขาก็ถามว่า ชีวิตความเป็นอยู่เราเป็นยังไง ครอบครัวทำงานอะไร? เราก็ตอบความเป็นจริงไปอย่างที่เราเล่าด้านบนแล้ว พี่เขาตั้งใจฟังที่เราเล่ามากเราประทับใจมากที่มีคนมาตั้งใจฟังเรื่องของเรา พี่เขาก็พูดให้กำลังใจเรา สอนให้เราสู้ พอจะกลับบ้านก่อนที่เราจะลงจากรถพี่เขาบอกว่า พี่มีอะไรจะให้ ถ้าพี่ให้ต้องรับไว้นะ เราก็นั่งหน้างง สักพักพี่เขาก็หยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วบอกว่าเขาให้เรา เราตกใจเราก็บอกว่าคืออะไรคะ พี่เขาก็เปิดให้เราดูว่ามันคือเงิน ซึ่งเราเห็นว่าแบงค์พันเยอะมาก เราบอกไปว่า เราไม่รับดีกว่า เราเกรงใจ อีกอย่างเราก็ไม่ใช่ญาติอะไรพี่เขาด้วยที่พี่เขาจะมาให้เงินเรา แต่สุดท้ายแล้วพี่เขาบอกให้รับไว้ เราก็รับเงินนั้นมา บอกตรงๆเลยเราดีใจมาก เราไม่เคยมีใครมาให้เงินเราเยอะขนาดนี้ เรานับเงินนั้นจำนวน สามแสนบาท ซึ่งมันเยอะมาก ทำให้เรามีเงินเลี้ยงครอบครัวเรา ซื้อนมกับแพมเพิดให้หลานได้สบาย หลานจะไม่ต้องกินนมข้นหวานละลายน้ำร้อนอีกแล้ว หลังจากนั้นเราก็เล่าให้แม่ตาฟัง แม่ตาก็เป็นห่วงเรา แล้วก็สอนเราว่าให้ระวังตัวและอย่าไว้ใจใครง่ายๆนะ พอต่อมาเราก็เจอกับพี่เขาบ่อยมากขึ้นจนพี่เขาซื้อโทรศัพท์ให้เราใช้ เราก็ได้คุยกันทางโทรศัพท์บ่อยๆ พี่เขาบอกเราทุกอย่างว่าพี่เขาเองมีครอบครัวแล้ว แต่ภรรยาพี่เขาเป็นคนเครียดมาก เขาอยู่ด้วยแล้วพาเขาเครียดไปด้วยเขาเลยต้องมาหาความสุขจากข้างนอกแต่ไม่ใช่เรื่องเซ็กนะคะ พี่เขาต้องการมีรอยยิ้ม ต้องการมีความสุขทางจิตใจที่ได้ช่วยเหลือ แล้วก็ต้องการไปเที่ยวธรรมชาติโดยที่มีคนที่ทำให้เขามีความสุขไปด้วยเพราะพี่เขากลัวว่า โรคมะเร็งที่เขาเป็นอยู่จะไปกันใหญ่ถ้าเขาเจอแต่ความเครียด เราฟังเราก็เห็นใจเขาและรับรู้ได้ว่าเขาไม่ได้ต้องการนอกใจภรรยาแต่ต้องการให้เขาไม่เครียดไปมากกว่านี้ ถ้าคิดง่ายๆพี่เขาก็ยังไม่อยากตายเพราะเขาก็มีลูกด้วย
หลังจากนั้นพี่เขาส่งเสียเราเรียนต่อ เอกชนมาตลอด ส่วนหลานเราพี่เขาก็ส่งเสียเรียนเอกชนเหมือนกัน แม่ตากับพ่อเราก็แก่มากสองคนนี้ก็คอยดูแลหลาน แต่งตัว ป้อนข้าว ซักผ้า ทำทุกอย่างให้กับหลานหมดเลย ชีวิตเรามีความสุขแค่ได้เห็นครอบครัวเรามีความสุขมันก็ดีที่สุดแล้ว พี่เขากลายเป็นทุกอย่างในชีวิตของเราถ้าให้พิมพ์ลงมาทั้งหมดมันก็คงยาวมากแน่ๆ เอาคร่าวๆพอนะคะ พี่เขาสอนการบ้านภาษาอังกฤษ ช่วยเราทำการบ้าน ช่วยเราแก้ปัญหาทุกอย่าง สอนให้เราสู้ชีวิต สอนให้เราอดทน สอนให้เป็นคนดีมีเมตตากับคนอื่นอย่าคิดร้ายกับใคร อย่าอคติคนอื่น พี่เขาเป็นคนใส่ใจทุกรายละเอียดจริงๆ ยกตัวอย่างแบบ สายชาร์จก็จะสั่งมาให้เราเยอะมาก เผื่อที่จะได้ไม่ต้องย้ายไปย้ายมาเวลาไปไหน เพาเวอร์แบงอีกสั่งมาให้เยอะมาก เสื้อผ้าก็ซื้อให้เราเยอะมากเหมือนกันจะซื้อในสิ่งที่เราชอบ สีชมพู สีฟ้า พี่เขารู้ว่าเราชอบเจ้าหญิงมาก พี่เขาก็จะสั่งมาให้บ่อยๆ พี่เขาพยายามสังเกตตลอดเวลาว่าเราชอบอะไรบ้าง
ระยะเวลาที่ผ่านมาเรามีความสุขมาก
จากเด็กที่ไม่มีอะไรเลย ตอนนี้เรามีทั้ง คอนโด รถ เครื่องประดับเพชรพลอยทุกสิ่งทุกอย่างเรามีหมดถ้าถึงตอนนี้ 5 ปี แล้วค่ะ เราเป็นนักศึกษาปีหนึ่งแล้วเราเรียนอินเตอร์ค่ะ นั่นก็คือสิ่งที่พี่เขาเลือกให้มันคงจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่พี่เลือกให้เรา พอมาเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมาเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นก่อนวันที่พี่เขาจะจากเราไปพี่เขาวิดิโอคอลกับเราแล้วพี่เขาร้องไห้ ตาแดงมากพอเขาถอดแว่นออกพี่เขาก็บอกกับเราว่า พี่เขาเป็นห่วงเรา พี่เขาทำท่าเครียดกังวลใจ ถอนหายใจ ด้วยความที่เราไม่รู้คิดว่าเขาคงไม่สบายเฉยๆ อีกอย่างเขาก็ชอบแบบเป็นห่วงเราปกติอยู่แล้วเราก็บอกกับพี่เขาว่าไม่เป็นไรนะ ดูแลตัวเองดีดีหายแล้วเราไปเที่ยวกัน เราวางแพลนหาที่เที่ยวเพื่อว่าพอพี่เขาหาย จะได้ทำให้พี่เขาสบายใจ หรือ การเที่ยวอาจจะทำให้พี่เขารู้สึกดีขึ้น พอมาวันรุ่งขึ้นเหตุการณ์ไม่คาดคิดพี่เขาไม่ได้จากเป็นแต่พี่เขาจากตายเมื่อคืนคือวันสุดท้ายของเราที่ได้คุยกันเป็นครั้งสุดท้าย
เราไม่รู้ว่าทุกคนจะเข้าใจความรู้สึกเรามั้ยการที่เราสูญเสียใครที่เรารักมากที่สุดมันไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว เราทรมานร้องไห้มาเกือบเดือนกว่าเราจะยอมรับความจริงได้เราเกือบเป็นบ้า พยายามจะฆ่าตัวตายตามพี่เขาไป แต่เรานึกถึงแม่ตา , พ่อ และก็หลานเราคงทำแบบนั้นไม่ได้ถ้าเราทำมันคงเป็นวิธีที่เห็นแก่ตัวที่สุด เราพยายามสู้เพื่อครอบครัวเรา เรานึกถึงสิ่งที่พี่เขาสอนให้เราอดทน ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบเดิมแล้วที่จะมีคนคอยดูแลเรื่องเรียนและค่าใช้จ่ายต่างๆ เราไม่อยากทำให้แม่ตากับพ่อไม่สบายใจ อีกอย่างเราไม่อยากให้หลานเราย้ายเรียน เราต้องจัดการทุกอย่างให้ได้ ต้องหาเงินส่งตัวเองเรียนให้จบให้ได้เพราะมันคือสิ่งสุดท้ายที่เราต้องทำมันให้สำเร็จเพื่ออนาคตของตัวเองและคนที่รอเราอยู่ข้างหลัง เราหาทุกวิธีเพื่อให้หลานเราได้เรียนเอกชนเหมือนเดิม ทำทุกทางเพื่อที่จะดูแลครอบครัวให้ดีเหมือนเดิม เราตัดสินใจเข้าวงการหาโมเดลลิ่งที่หางานจ้างเที่ยวให้ เรายอมทำทุกอย่าง ยอมกินเหล้าทั้งที่เราไม่เคยกิน แล้วเราก็กินไม่เป็นมันข่มมากๆ แต่เราต้องทำเพราะเรามีอะไรที่ต้องรับผิดชอบมากมายเราไม่เคยคิดว่าทุกคนคือภาระเลย แต่เราคิดทุกวันว่าจะดูแลครอบครัวให้ดีที่สุดได้ยังไง? คิดเรื่องนี้ทุกคืนก่อนนอน
ถ้าวันนี้พี่เขายังอยู่ เราคงไม่ต้องมาเจอปัญหาที่หนักหน่วงแบบนี้คนเดียวมันไม่ใช่แค่เงินที่พี่เขาดูแลเราแต่มันคือทุกอย่าง ทั้งความรัก ทั้งความผูกพันธ์ที่มีให้กันมาตลอดหลายปี
เราเก็บของที่พี่เขาให้ไว้ทุกอย่าง น้ำตาคลอทุกครั้งที่เราหยิบตุ๊กตาที่พี่เขาซื้อให้ มันเจ็บมันทรมานที่สุดแล้วเวลาที่หยิบเสื้อผ้าที่พี่เขาซื้อให้ขึ้นมากอดเราร้องไห้แทบขาดใจน้ำตาแทบเป็นสายเลือดเราไม่รู้ว่าตอนนี้โลกที่พี่เขาอยู่มันเป็นยังไง แล้วพี่เขาจะสบายดีหรือป่าว?
ถ้าพี่เขารับรู้ได้อยากให้รู้ว่าเราตั้งใจเรียนมาก ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมาเกรดที่ออกมาเทอมที่แล้ว 4.00 อยากให้รู้ว่าเราจะไม่มีวันทำให้ผิดหวัง เอาไว้ถ้าเราเรียนจบเราจะเผาใบปริญญาไปให้พี่นะ
สุดท้ายนี้เราเชื่อว่า ถึงแม้ชีวิตมันจะโหดร้ายกับเราแค่ไหนแต่เราจะผ่านมันไปได้ เราเชื่อแบบนั้น
กระทู้ที่เราตั้งขึ้นมาคือเรื่องจริง เหตุการณ์จริง ไม่ใช่กระทู้มโนขึ้นมา
เราเล่าไม่ค่อยเก่งหรืออาจจะข้ามบางช่วงไปถ้าเล่าหมดเรื่องมันก็จะยาวมากๆ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ