เคยเดินออกจากชีวิตใครเองทั้งน้ำตา เพราะรักเขาคนนั้นมากๆและรู้ว่าเขาลำบากใจที่จะอยู่กับเราไหมคะ

อยากเล่านิทานให้เพื่อนๆฟังเรื่องนึง นะคะ  
***คำเตือนนิทานเรื่องนี้อาจสร้างความรำคาญและมีดราม่า  หากผู้อ่านท่านใดไม่ประสงค์จะเสียสายตาอ่านกรุณาปิดหน้าต่างกระทู้ทิ้งได้เลยนะคะ

นิทานที่ไม่มีชื่อ

กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้   มีสาวน้อยหน้าตาอัปลักษณ์  คนหนึ่ง   ทั้งรูปร่างที่อ้วน หน้าตาที่ประหลาด  จนสร้างความรังเกียจให้กับผู้คนที่พบเห็น
เป็นอย่างมาก   ในทุกๆวันสาวน้อยผู้นี้พยายามเข้มแข็งเพื่อจะก้าวต่อไปบนโลกที่กว้างใหญ่ให้ได้ ในทุกๆนาทีที่เธอลืมตา  เธอพยายามดิ้นรน  เพื่ออยู่รอด
และมีความหวังในหัวใจที่เต็มเปี่ยม   สาวน้อยผู้นี้เกิดมาท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก  แต่ทว่า   ไม่เคยมีใครเลยสักคน จะกล่าวคำว่ารักและเป็นห่วงเธอ  แม่แต่ผู้ที่เป็นพ่อและแม่ของเธอ
แม่ของเธอก็ไม่เคยกล่าว  หรือโอบกอดด้วยความรักกับเธอเลยสักครั้ง    เมื่อยามเจ็บหรืออ่อนแอร์มีเพียงคำพูดที่ว่า   หากอยากอยู่บนโลกนี้ให้ได้ก็อย่าอ่อนแอร์  ไม่มีใครปกป้องเธอได้นอกจากตัวเธอเอง
วันแล้ววันเล่า  ที่สาวน้อยต้องผ่านชีวิตคลุกฝุ่นมา  ซึ่งเธอก็ผ่านมาได้แบบกระท่อนกระแท่น   จนในที่สุดเธอก็สามารถยืนอยู่ด้วยบนโลกใบนี้เหมือนคนทั่วๆไป

แต่สิ่งหนึ่งที่สาวน้อยยังคง เศร้า และรอคอย นั่นคือความรัก  เธอหวังเพียงว่า หากมีใครสักคน   แค่ใครสักคน  จะเป็นอย่างไรก็ได้  ขอเพียงเขาคนนั้น  รักเธอด้วยหัวใจ

และจะไม่มีวันปล่อยมือเธอไปไหน   สาวน้อยก็พร้อมที่จะอยู่ข้างเขาคนนั้นจนกว่าลมหายใจจะหายไป   จนในที่สุด

สาวน้อยก็ได้เจอกับเจ้าชายคนหนึ่ง  ท่านมีรูปโฉมที่งดงาม  ผิวที่ขาว  ร่างกายที่ดูสง่า  เป็นคนที่มีจิตใจดี มีเมตตรา  กริยาวาจา ความคิดที่ดี และเฉลียวฉลาด  เป็นที่รักกับทุกๆคนที่รูกจัก

ทันทีที่สาวน้อยพบเห็นเจ้าชายก็รู้ได้ในทันทีว่าเจ้าชายสูงส่งเพียงไหน   แต่ทว่า  เจ้าชายผู้มีจิตใจเมตตาได้มาพบเจอสาวน้อย   และเกิดความสงสาร  จึงคอยดูแลสาวน้อยและให้ความรักกับสาวน้อย

เป็นห่วงเธอ  คอยเฝ้าบอกรักเธอทุกวันๆ  และจับมือธอไว้ราวกับว่าไม่อยากให้เธอหายไปไหน    จนกระทั้งสาวน้อยกล้าที่จะรักเจ้าชาย   เธอค่อยๆรักเจ้าชาย  มากขึ้นๆ  จนกระทั้ง

รักทั้งหมดในหัวใจ  จนสาวน้อยลืมไปว่าตนเองเป็นใครมีรูปร่าง  หน้าตา และฐานะเป็นอย่างไร   ตลอดเวลาสาวน้อยรู้ตัวว่า   ที่เจ้าชายทำดีกับเธอนั้นเพราะท่านเป็นคนดีและมีเมตตา

สงสารเธอ  แต่วันเวลาผ่านไปนานพอที่จะทำให้เธอลืมเรื่องราวเหล่านั้น   จนคิดไปว่าเจ้าชายรักเธอด้วยหัวใจรักของท่าน


แล้ววันหนึ่งเจ้าชายก็ได้รู้ว่า  สาวน้อยรักตนมาก   มาจนจะทำให้ชีวิตส่วนตัวของเขาหายไป  เพราะเจ้าชายไม่ได้อยากจะมีชีวิตอยู่กับสาวน้อย  เจ้าชายเพียงหวังแค่ให้สาวน้อย

ก้าวต่อไปได้โดยมีสองมือของเขาช่วยเท่านั้น      แต่ทว่าสาวน้อยกลับไม่สามารถหยุดรักเจ้าชายได้อีกแล้ว  วันแล้ววันเล่าที่เจ้าชายอยู่ข้างๆสาวน้อยด้วยความอึดอัดและลาบากใจ

สาวน้อยค่อยๆรู้ตัวว่าเจ้าชายไม่ได้อยากกุมมือเธอไว้อีกแล้ว   แต่เธอเสียใจมากกเกินกว่าจะยอมรับความจริง   ได้แต่หลอกตัวเองว่าเจ้าชายรักเธอต่อไปอย่างนั้น

จนในที่สุดวันนึงสาวน้อยก็ได้พบว่า  เจ้าชายมีเจ้าหญิงที่น่ารัก  อ่อนหวานเพียบพร้อมด้วยความสามารถ และจิตใจที่งดงาม   เจ้าชายรักเจ้าหญิงมาก

สาวน้อยได้แต่นั่งร้องให้ขอความรักจากเจ้าชายขอร้องให้เจ้าชายอย่าทิ้งเธอไปซึ่งเจ้าชายก็สงสารเธอและยังคงอยู่ข้างๆเธอ    จนในที่สุด สาวน้อยก็พบว่า

เจ้าชายไม่เคยมีความสุขเลยที่อยุ่กับเธอ  เจ้าชายเฝ้ารอที่จะพบเจ้าหญิง ในทุกๆวัน  หัวใจเจ้าชายมีเพียงเจ้าหญิงเท่านั้น


ในที่สุดสาวน้อยก็คิดได้ว่า  โลกใบนี้คงไม่มีที่ให้กับความรักสำหรับเธอ   เธอรู้เพียงว่าเจ้าชายมีบุญคุณ  เป็นเพียงคนเดียวที่มอบความรักให้  เธอจะทำให้เจ้าชายอยู่อย่างไม่

มีความสุขเพราะเธอไม่ได้   เธอจึงบอกลาเจ้าชายและหายไป  หายออกไปจากชีวิตเจ้าชายตลอดกาลลล


สุดท้ายสาวน้อยก็ไม่อาจลืมเจ้าชายได้เพราะในทุกๆวันที่ตื่นขึ้นมายังคงมีแค่ภาพของเจ้าชายที่สาวน้อยรักอย่างสุดหัวใจเท่านั้น  เธอรู้สึกทรมานมาก

จนในที่สุดเธอก็เลือกที่จะหลับต่อไปและไม่ตื่นขึ้นมารับรู้ความรู้สึกนั้นอีกเลย