เมื่อไหร่ก็จะรอ

อยากเล่าประสบการณ์ทีผ่านมาสดๆร้อนๆครับ เรื่องมีอยู่ว่า ผมกับแฟนผมยุด้วยกันมาหลายปี  ตอนปีใหม่เลยย้ายงานมาอยู่แถวๆชลบุรี หางานอยู่เกือบครึ่งเดือน ผมได้ทำงานวันที่17มกราของปีที่แล้ว แต่แฟนผมหางานไม่ได้ครับเพราะเขาเป็นต่างดาว เขาเลยโทรเข้ากรมแรงงาน พอผมเลิกงานมาเขาว่าได้งานทำแล้วเราก็ดีใจ แต่บอกว่าได้ยุนนท์ ไม่อยากให้ไปแต่ก็เพราะต้องดูแลรรอบครัว รายจ่ายก็เยอะ แต่รายรับยังไม่มี เลยต้องแยกกันอยู่ เลยจำใจ เบาทำงานเป็นแม่บ้าน อยู่มาพักหนึ่งเริ่มนั้งตัวได้แล้วว่าจะไปรับเขามาอยู่ด้วย เขาบอกว่าอยู่อีกพักหนึ่งก่อน ให้อะไรลงตัวกว่านี้จะกลับไปอยู่ด้วย. และผมก็ตั้งหน้าตั้งนาน ทำงานเลิกดึกๆ แต่เขานอนแล้ว เพราะเขาต้องตื่นแต่เช้า เลยไม่ค่อยมีเวลาคุยกัน เวลาน้อยมาก บางทีผมโทรไปเขาทำงาน  เขาโทรมาผมทำงาน เวลาคุยกันแทบไม่มี  ชอบโพสอะไรแปลกๆแต่ผมก็ถาม เขาก็ว่าไม่มีอะไร. เหมือนว่าผมทำอะไรก็ผิด ชอบหาเรื่อง แล้วก็วางสายไป โทรไปก็ไม่อยากรับ ลายไปไม่อ่านบอกว่าไม่เห็น แต่เฟสออน ผมเลยถามด้วยความโมโห เลยถามว่า เป็นอะไรโทรไม่ค่อยรับ ไลน์ไม่อยากอ่าน เขาเลวตอบมาว่า เบื่อ อยากอยู่คนเดียว ผมเลยถามต่อว่า มีคนใหม่แล้วใข่ใหม เขาตอบว่าใช่ ผมทรุดลงกับที่ ไม่คิดว่าคำตอบที่ได้จะเป็นอย่างนั้น ทั้งที่ผมให้ได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตรผม ไม้ เคย นอกลู่นอกทาง เหล้าก็เลิกกิน บุหรี่ก็ไม่สูบ เพราะเขาไม่ชอบผมก็เลิกให้ พอเช้ามาผมเลยโทรใหม่ว่าจะเอายังไง ถ้ายะไปผมก็ไม่ว่า ถ้ากลับมาผมให้อภัย ขอแค่เริ่มต้นใหม่ ผมขอให้เขากลับมา แต่เขาอยากไปก่อน ผมถามอยู่กับเขาแล้วใช่ใหม เขาว่ายัง ผมเลยขออย่างนึง เรายังคุยกันอยู่ได้ใหม ในฐานะเพื่อนก็ได้  เราก็ยังคุยกัน ผมบอกว่าถ้าอยู่กับเขาแล้วไม่สบายใจ ก็กลับมาหาผม ผมจะรอถึงแม้ว่ามันไม่มีโอกาส แต่ผมพร้อมจะรอ กลับมาก็ดีใจ ไม่กลับมาก็จะรอ และผมก็จะปิดประตูใจ รักใครไม่ได้แล้วจริงๆ  ผมอยากได้คำแนะนำหน่อยครับ ว่าควรทำไงดี ขอบคุณที่ทนอ่านเรื่องของผม. ขอบคุณครับ