การเป็นคนที่น่าอิดฉามากๆแล้วจู่ๆก็มีบางอยากทำให้ผมต้องเปลี่ยนไปผมทำถูกยังครับ

สวัสดีครับผมอายุชื่อ ลักกี้ เป็นลูกครึ่งครับ อายุ16ปี สมัยก่อนผมเป็นคนที่ทำไรก็ต้องเพอ์เฟค ไม่ว่าจะเป็นการแฃ็งขันไหนก็ชนะครับ ผมโดนบักคับเรียนตั้งแต่เด็ก ทำไห้ผมไม่มีเวลาว่างเลยล่ะครับไม่ใช่ไม่มีเพื่อนนะครับผมมีเพื่อนที่คิดว่านะจะสนิทสุดอยู่2คนครับเพราะผมมักจะโดนเพื่อนอิจฉาและแอบกลั่นแกล้งเป็นประจำเลยไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับผมเลย ผมคิดว่าเขาคงกลัวมั้งครับผมมีเกรียติบัตรมากมายกับถ้วยรางวัลมากมายครับ เป็นทั้งนักเรียนตัวอย่าง เป็นเด็กดี แถมหน้าตาก็ไม่ได้แย่ครับปัญหามันอยู่ตรงที่ ไม่ว่าผมจะพยายามทำดีแค่ไหนก็ไม่พอใจคุณพ่อกับคุณแม่เลยครับ พ่อกับแม่ผมบังคับผมทำหลายๆอย่างที่ผมไม่ชอบครับแล้วพอทำมันออกมาไม่ดีก็มักจะโดนต่อว่าครับ ผมเลยต้องการเป็นคนที่กระหายชัยชนะจนไม่มีคนรักไม่มีเพื่อน แถมยังทำไห้พ่อแม่พอใจไม่ได้ซักทีครับ ผมเลยคิดและเป็นตัวเองครับ ผมทำอะไรไห้พอผ่านครับ ไม่ว่าเรื่องที่คนเขายังไม่ได้เรีนแต่ผมรู้ผมก็จะพยายามให้ทำไม่ได้ครับผมควรทำแบบนี้ไหมครับผมอยากมีเพื่อนอยากมีคนเข้าใจครับ