เราตัดสินใจผิดไปใช่ไหมที่บอกความรู้สึกไป…

เรื่องราวของเรากับเขา เกิดขึ้นมาประมาณ3-4ปีแล้ว ช่วงนั้น เรากับเขาสนิทสนมกันอย่างมาก ชีวิตเราที่เคยมีแต่เพื่อน อยู่ดีๆมีเด็กคนนึงเดินเข้ามาในชีวิต มาเพิ่มเติมในสิ่งที่พิเศษ เติมความรู้สึกที่พิเศษ ให้ชีวิตมันมีสีสันความสุขมากกว่าเดิม ในระยะเวลาสั้นๆที่เราสนิทกันมันมาพร้อมกับความรู้สึกดีมาก หลายอย่างหลายเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกเกินพี่น้อง การเทคแคร์ การดูแล การมารับมาส่ง เราเลยตัดสินใจบอกความรู้สึกเขาไป ผลคือ เขาคิดแค่พี่น้อง ก็โอเคยอมรับ ก็บอกเขาไม่เป็นไรเดี๋ยวคงดีขึ้นแหละ เราคงแค่เหงาๆเองแหละ จากนั้น ก็ได้มีการพบปะปาตี้ระหว่างเราและกลุ่มน้องๆ เราก็ลุ้นว่าน้องจะมาไหม สรุปน้องเลือกที่จะไม่มา ด้วยเหตุว่ากลัวมองหน้ากันไม่ติด …หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย
ทุกวันนี้ก็ยังเห็นน้องในเฟสบ้าง ในอินสตาแกรมบ้าง ไลท์บ้าง ไม่กล้าไลท์บ้าง ตรงกันข้าม เราเหมือนอากาศ ที่เหมือนมีอยู่แต่มองไม่เห็น ไม่มีตัวตน ไม่มีผลอะไรต่อชีวิตเขาเลย แหะๆ
เราก็ได้แต่นึกถึงเวลาที่เราสนิทกันดูแลกัน ทุกครั้งที่เห็นก็อยากกลับไปสนิทเหมือนเดิม หัวเราะหยอกล้อยิ้มให้กันเหมือนเดิมตัวติดกันเป็นปลาท่องโก๋เกมือนเดิม 555
นี้ก็ผ่านมา4ปีแล้ว ในใจยังมีคำถามกับตัวเอง ว่าวันนั้นเราทำผิดหรือเปล่าที่เลือกบอกความรู้สึกไป…ถ้าไม่พูดไปเลือกเก็บไว้ เราคงได้เฮฮาสนิดกันเหมือนตอนนั้นใช่ไหม
ดราม่าไปขอโทษด้วยน้า