การชอบใครสักคนคือความทรมาน

ทำไมเวลาเรารู้สึกชอบใครมีใครเคยเป็นแบบนี้บ้างรึป่าว คือ จะรู้สึกว่าอีกฝ่ายก็มองเราเหมือนกัน และจะรู้สึกคิดถึงแต่คนที่เราชอบแทบตลอดเวลา รู้สึกอยากเจอ แต่พอเจอก็ไม่กล้าคุย และรู้สึกว่าเค้าน่าจะรู้ว่าราคิดอะไร น่าจะรู้ว่าเราแอบมอง แอบส่อง แต่เค้าแค่ไม่พูด หรือเค้าไม่รู้หรอกแต่เราคิดเอง และก็ชอบคิดว่าบางทีเค้าอาจจะแอบคิดเหมือนเราบ้าง แต่ก็คือคิดไปเอง เวลาชอบใครทำไมต้องเพ้อเจ้อมากกว่าปกติ ควรจะทำอย่างไรไม่ให้นึกถึงเค้าคนนั้นบ่อยเกินไปจนเสียสมาธิในการทำงานอื่นๆ และเวลาเห็นคนที่เราชอบอยู่ใกล้คนอื่นและทำตัวสนิทแนบกายยิ่งรู้สึกโอ๊ยใกล้กันไปแล้วนะ ปล.คนที่เราชอบเค้าเลิกกับแฟนเก่าแล้วแต่ยังใกล้ชิดสนิทสนมกับเเฟนเก่าอยู่เลยงงว่ารีเทริ์นไหมเลยทำให้เราไม่กล้าเริ่มต้นสักทีแต่เพื่อนๆรอบกายบอกเค้าแค่ยังคุยกันแบบเพื่อนแต่ทำไมเราไม่รู้สึกแบบนั้นวะ555555 ช่วยด้วย!!! ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้คุณจะทำยังไงกัน ?