สวัสดีค่ะเราคิดอยู่นานมากว่าจะมาแชร์เรื่องราวของเราดีไหม เพราะมันเหมือนเป็นการตอกย้ำตัวเองอีกรอบหนึ่ง
ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะอาจจะยาวหน่อย นี่เป็นกระทู้แรกของเราค่ะ
เราคบกับแฟนมา 5 ปีค่ะ คบกันมาตั้งแต่เราเข้ามหาลัยจนตอนนี้เรียนจบแล้วค่ะ
ใครๆก็อิจฉาคู่เรามากเพราะเค้ากับเราดูรักกันมากค่ะ จนมามีปัญหาเรื่องเงินค่ะ เราเป็นคนขี้เกรงใจเดทแรกไปดูหนังเค้าเลี้ยงเรา เราเครียดมากดูหนังเสร็จชวนเค้าไปกินขนมต่อเพื่อที่จะเลี้ยงเค้ากลับทั้งๆที่อิ่มป็อบคอนอยู่เลยค่ะ ที่เราเกรงใจเพราะเค้าก็ไม่ได้รวยอะไรเค้าไม่มีทั้งพ่อและแม่แล้วเราไม่อยากไปทำให้เค้าลำบาก แต่นานๆเข้าเราเริ่มต้องเลี้ยงโน่นนี่ บางทีเค้าใช้เงินเราซื้อโน่นนี่จนเราแทบไม่เหลือเงินค่าขนมที่พ่อให้ไปใช้ที่มหาลัย (บ้านเราอยู่ตจว.ทั้งคู่ค่ะแต่เราไปเรียนที่กทม.) เราก็นอยๆเค้าก็รู้นะคะแต่เราก็ยอมค่ะ อยากให้เค้ามีความสุขเพื่อนเค้าส่วนใหญ่เป็นคนมีเงินมีพ่อเเม่เลี้ยงดูกันหมด เราก็ไม่อยากให้เค้าขาดอยากให้เค้ามีแบบเพื่อนๆบ้าง มีปัญหาอะไรก็ช่วยเต็มที่ อาจจะฟังดูน้ำเน่าแต่เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆค่ะ ชีวิตเรามีเค้านี่แหละค่ะเป็นความสุขรองจากครอบครัว
จนมาช่วงเราใกล้เรียนจบเราต้องทำโปรเจคจบเราเครียดมากไม่มีเวลาให้เค้า ปรากฏว่าเราจับได้ว่าเค้าไปคุยกับเด็กมัธยมคนหนึ่งไปหากัน ไปกินข้าวกัน เราเสียใจสุดๆเลยค่ะเลิกกันไปได้3วัน เหตุผลคือเค้าเหงาเราไม่สนใจ ไม่มีเวลาให้ เค้าก็มาง้อเราก็ยังรักเค้าอยู่ก็ให้อภัย หลังจากนั้นก็จับได้ว่ามีคุยกับคนอื่นในเฟสบุ๊คอีกบ้างประปรายชอบมีผญ.เพื่อนบ้างไม่เพื่อนบ้างทักมาหาเค้า เราก็ไม่ชอบค่ะบอกเค้าอยู่เหมือนกันเพราะเค้าเป็นคนเฟรนลี่ เรามองว่าผญ.คนอื่นหรือคนที่ไม่ได้รู้จักจริงๆจะมองว่าเค้ารวยนะคะ มีรถเท่ๆขับ ดูมีชื่อเสียงรู้จักคนเยอะไปไหนกับเราก็กินแต่ของดีๆ ถ่ายรูปสวยๆอัพลงโซเชียล ก็รักกันดีมาเรื่อยๆจนปีที่5ค่ะ
ข้อเสียของตัวเราคือเราเป็นคนไม่เรียกร้องอะไร ถ้าอยากมาหาก็มาไม่ว่างก็ไม่เป็นไร ไม่ค่อยออดอ้อน ถ้าเราอยากไปไหนเราก็ชวนเค้าไปค่ะ หาอะไรกินกัน เที่ยวที่ต่างๆที่เรา2คนอยากไป ถึงเค้าไม่ได้รวยไม่อะไรเลย แต่เราก็โอเคนะคะ เราไม่ซีเรียสเรื่องเงินทองอยู่แล้วช่วยกันหาได้ เคยคุยกันถึงเรื่องแต่งงานก็หลายรอบ ไม่ต้องจัดใหญ่โตหรอกเราเสียดายเงิน จนมาวันนึงช่วงคริสมาสต์เราป่วยเข้าโรงพยาบาลค่ะแต่เค้าไปเที่ยวตปท.เราออกจากโรงพยาบาลเค้าก็กลับบ้านพอดี เราคิดว่าเออเดี๋ยวเจอกันที่บ้านแหละแต่เค้าไม่มาดูเราเลยค่ะ เราก็เสียใจที่เค้าไม่มาดูเราบ้างเลยถึงจะหายแล้วก็เถอะ แต่เค้าไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ เราโกรธมากก็ทะเลาะกันเราก็เริ่มอยากเคลียเริ่มพูดในสิ่งที่เราคิดเรื่องที่เค้าไม่มาหาไม่มาดูเราเลย เค้าก็บอกว่าแล้วทำไมไม่บอกล่ะไม่เห็นพูดเลยว่าอยากให้มาหา เราก็อึ้งๆค่ะว่าทำไมเราต้องเรียกร้องให้เค้ามาดูเราด้วยหรอ เราก็เริ่มไม่โอเคแล้วค่ะ เริ่มไม่ค่อยคุยกัน เราก็เข้าไปเช็คเฟสบุ๊คเค้า ปกติไม่ค่อยเข้าไปเช็คนะคะ แต่วันนั้นอยากเช็คเฉยเลย ไปเจอผญ.คนนึงทักมาหาเค้าค่ะ ชื่ออะไร คงมีแฟนแล้วใช่ไหม เค้าก็บอกว่ามีแฟนแล้ว ยินดีที่ได้รู้จัก ผญ.ก็ขอโทษขอโพยอะไรไปเราดีใจมากค่ะ ยิ้มแก้มปริเลย เพราะในเฟสบุ๊คเค้ามีรูปเรากับเค้าเยอะอยู่เหมือนกัน
จนมาช่วงปีใหม่เค้าจะไปเที่ยวกับเพื่อน แต่เราว่าจะไม่ไปกับเค้าเพราะเราจะไปเที่ยวกับที่บ้านซึ่งเป็นจังหวัดเดียวกันแต่เป็นช่วงหลังปีใหม่ 1 อาทิตย์ เรายังไม่ได้ทำงานค่ะก็ไม่อยากขอเงินที่บ้านไป เค้าก็เข้าใจจนไปเที่ยวเค้าก็ไม่ค่อยคุยกับเราค่ะ เราก็เข้าใจเพราะเค้าไปเที่ยวอยู่กับเพื่อนเราไม่อยากกวนค่ะ เราถามอะไรไปเค้าก็ตอบนะคะ ถ่ายรูปส่งมาให้ดูปกติ จนเค้ากลับมาเริ่มไม่อยากคุยกับเรา เริ่มตั้งสเตตัสในเฟสเหงาๆเศร้าๆ เริ่มโพสต์เหมือนโดนทำให้เสียใจ เราเลยโทรไปเคลียกับเค้าค่ะเพราะเราเริ่มอึดอัดที่เป็นแบบนี้ เค้าก็ทำเหมือนไม่อยากคุยบ่ายเบี่ยงจะวางสายอย่างเดียว เราโมโหมากค่ะเลยขับรถไปบ้านเค้าในใจช่วงขับรถมีคิดแวบๆในใจว่าเค้ามีคนอื่นแน่ๆเลย พอถึงบ้านเค้าหลับอยู่ เราเลยหยิบโทรศัพท์เค้าขึ้นมาดูในไลน์ค่ะปรากฏว่าเป็นอย่างที่เราคิด
แต่ที่พีคกว่านั้นคือเค้าพาผญ.คนนึงไปเที่ยวตอนปีใหม่ด้วยกันค่ะ มีรูปผญ.คนนั้นนอนหลับ มีรูปที่เค้าถ่ายด้วยกัน ถ่ายรูปกับเพื่อน(เพื่อนเค้ารู้จักเรากันหมดค่ะ) เราเลื่อนขึ้นไปอ่านข้อความบนสุดจนถึงที่เค้าพึ่งพูดคุยทำความรู้จักกัน ผญ.คนนั้นรู้อยู่แล้วว่าเค้ามีเราเป็นแฟน แฟนเราก็ยังพูดกับผญ.คนนั้นว่าไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับรา เราไม่อยากอ่านต่อแล้วค่ะ เราชาไปหมดทั้งตัวเลยร้องไห้เหมือนจะขาดใจเลยค่ะ เค้าตื่นมากอดเราไว้เราได้แต่ถามเค้าว่าทำแบบนี้กับเราได้ยังไง เราได้แต่ร้องไห้อยู่ข้างๆเค้าจนเหมือนคนบ้าเลยค่ะ ถามเค้าว่ามีอะไรกันแล้วใช่ไหมเค้าก็ยอมรับ ซึ่งเราก็รู้อยู่แล้วแหละแค่อยากได้ยินจากปากเค้าเอง โอ้โหเหมือนโดนมีดแทงเลยค่ะ ถามเค้าว่าทำไมทำแบบนี้ คำตอบคือ เค้าเหงาเราไม่ไปกับเค้า เค้าเห็นเพื่อนๆพาแฟนไปไหนมาไหนด้วยตลอดแต่กับเราบางทีก็ไม่ได้ไปด้วยเพราะที่บ้านเราก็ไม่ชอบให้ไปนอนค้างด้วยกัน มีอนุญาตให้ไปด้วยกันครั้งนึง ที่บ้านเเรากลัวเราจะมีเรื่องท้องก่อนแต่งเพราะเพื่อนๆรอบตัวเราก็ท้องแต่งงานกันแล้วก็บ้านแตกกันเยอะค่ะ ตัวเราเองก็รับไม่ได้เหมือนกันถ้าเกิดพลาดขึ้นมาเราคิดเสมอว่าจะมีลูกหลังแต่งงานและพร้อมจริงๆเท่านั้น
พอได้สติ ก็เริ่มถามว่าไปรู้จักกันได้ยังไง เค้าบอกว่าพึ่งรู้จักกันในฟสบุ๊ค เราไม่เข้าใจว่ามันหาแฟนกันง่ายขนาดนั้นเลยหรอคะ งงอีกว่าคุณพึ่งรู้จักกันแล้วทำไมถึงกล้าชวนกันไปเที่ยวแล้วคุณผญ.กล้าไปกับคนแปลกหน้าได้ยังไง คุณรู้อยู่แก่ใจว่าเค้ามีแฟนแล้วทำไมถึงทำได้ลงคอ เราลองเข้าไปเช็คในเฟสเค้าอีกครั้งปรากฏว่า ผญ.คนนี้คือคนเดียวกับที่ทักมาหาเค้าที่เราพึ่งดีใจไปเมื่อคริสมาสต์นี่เอง เราโมโหแบบสุดๆเลยค่ะ บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้เลย มันทั้งจุก ทั้งเจ็บ เค้าส่งข้อความมาขอโทษเราสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง บอกว่ารักเราเป็นห่วงเสมอ โมโหกว่าเดิมอีกค่ะ จากนั้นไม่กี่วันเค้าก็มาถามว่ายังมีโอกาสกลับไปเป็นเหมือนเดิมรึเปล่า ใจเราสั่นมากค่ะใจนึงอยากกลับไปเพราะคิดถึงเค้ามากแต่อีกใจคือไม่อยากเจ็บอีกแล้ว พอคุยกันเค้าก็มาพูดใหม่ว่าใจนึงอยากกลับมาแต่อีกใจกลัวนอกใจเราอีก ไม่อยากทำให้เราเสียใจอีกแล้ว อื้อหืมหล่อมากเล๊ยยยย!!!! เราเกลียดเลยค่ะเลยบอกเค้าไปว่า เราไม่เอาแล้วเราควรได้คนที่ดีกว่านี้มาเป็นพ่อของลูก เราตัดจบทุกอย่างแต่ก็ยังเสียใจร้องไห้จนถึงทุกวันนี้
ตอนนี้ก็ยังทำใจไม่ได้กับเรื่องที่พึ่งเจอแต่ก็มีเพื่อนคอยให้กำลังใจค่ะ
คบกับแฟน 5 ปี แต่สุดท้ายต้องเลิกกันเพราะนิสัยขี้เหงาของเค้า
ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะอาจจะยาวหน่อย นี่เป็นกระทู้แรกของเราค่ะ
เราคบกับแฟนมา 5 ปีค่ะ คบกันมาตั้งแต่เราเข้ามหาลัยจนตอนนี้เรียนจบแล้วค่ะ
ใครๆก็อิจฉาคู่เรามากเพราะเค้ากับเราดูรักกันมากค่ะ จนมามีปัญหาเรื่องเงินค่ะ เราเป็นคนขี้เกรงใจเดทแรกไปดูหนังเค้าเลี้ยงเรา เราเครียดมากดูหนังเสร็จชวนเค้าไปกินขนมต่อเพื่อที่จะเลี้ยงเค้ากลับทั้งๆที่อิ่มป็อบคอนอยู่เลยค่ะ ที่เราเกรงใจเพราะเค้าก็ไม่ได้รวยอะไรเค้าไม่มีทั้งพ่อและแม่แล้วเราไม่อยากไปทำให้เค้าลำบาก แต่นานๆเข้าเราเริ่มต้องเลี้ยงโน่นนี่ บางทีเค้าใช้เงินเราซื้อโน่นนี่จนเราแทบไม่เหลือเงินค่าขนมที่พ่อให้ไปใช้ที่มหาลัย (บ้านเราอยู่ตจว.ทั้งคู่ค่ะแต่เราไปเรียนที่กทม.) เราก็นอยๆเค้าก็รู้นะคะแต่เราก็ยอมค่ะ อยากให้เค้ามีความสุขเพื่อนเค้าส่วนใหญ่เป็นคนมีเงินมีพ่อเเม่เลี้ยงดูกันหมด เราก็ไม่อยากให้เค้าขาดอยากให้เค้ามีแบบเพื่อนๆบ้าง มีปัญหาอะไรก็ช่วยเต็มที่ อาจจะฟังดูน้ำเน่าแต่เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆค่ะ ชีวิตเรามีเค้านี่แหละค่ะเป็นความสุขรองจากครอบครัว
จนมาช่วงเราใกล้เรียนจบเราต้องทำโปรเจคจบเราเครียดมากไม่มีเวลาให้เค้า ปรากฏว่าเราจับได้ว่าเค้าไปคุยกับเด็กมัธยมคนหนึ่งไปหากัน ไปกินข้าวกัน เราเสียใจสุดๆเลยค่ะเลิกกันไปได้3วัน เหตุผลคือเค้าเหงาเราไม่สนใจ ไม่มีเวลาให้ เค้าก็มาง้อเราก็ยังรักเค้าอยู่ก็ให้อภัย หลังจากนั้นก็จับได้ว่ามีคุยกับคนอื่นในเฟสบุ๊คอีกบ้างประปรายชอบมีผญ.เพื่อนบ้างไม่เพื่อนบ้างทักมาหาเค้า เราก็ไม่ชอบค่ะบอกเค้าอยู่เหมือนกันเพราะเค้าเป็นคนเฟรนลี่ เรามองว่าผญ.คนอื่นหรือคนที่ไม่ได้รู้จักจริงๆจะมองว่าเค้ารวยนะคะ มีรถเท่ๆขับ ดูมีชื่อเสียงรู้จักคนเยอะไปไหนกับเราก็กินแต่ของดีๆ ถ่ายรูปสวยๆอัพลงโซเชียล ก็รักกันดีมาเรื่อยๆจนปีที่5ค่ะ
ข้อเสียของตัวเราคือเราเป็นคนไม่เรียกร้องอะไร ถ้าอยากมาหาก็มาไม่ว่างก็ไม่เป็นไร ไม่ค่อยออดอ้อน ถ้าเราอยากไปไหนเราก็ชวนเค้าไปค่ะ หาอะไรกินกัน เที่ยวที่ต่างๆที่เรา2คนอยากไป ถึงเค้าไม่ได้รวยไม่อะไรเลย แต่เราก็โอเคนะคะ เราไม่ซีเรียสเรื่องเงินทองอยู่แล้วช่วยกันหาได้ เคยคุยกันถึงเรื่องแต่งงานก็หลายรอบ ไม่ต้องจัดใหญ่โตหรอกเราเสียดายเงิน จนมาวันนึงช่วงคริสมาสต์เราป่วยเข้าโรงพยาบาลค่ะแต่เค้าไปเที่ยวตปท.เราออกจากโรงพยาบาลเค้าก็กลับบ้านพอดี เราคิดว่าเออเดี๋ยวเจอกันที่บ้านแหละแต่เค้าไม่มาดูเราเลยค่ะ เราก็เสียใจที่เค้าไม่มาดูเราบ้างเลยถึงจะหายแล้วก็เถอะ แต่เค้าไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ เราโกรธมากก็ทะเลาะกันเราก็เริ่มอยากเคลียเริ่มพูดในสิ่งที่เราคิดเรื่องที่เค้าไม่มาหาไม่มาดูเราเลย เค้าก็บอกว่าแล้วทำไมไม่บอกล่ะไม่เห็นพูดเลยว่าอยากให้มาหา เราก็อึ้งๆค่ะว่าทำไมเราต้องเรียกร้องให้เค้ามาดูเราด้วยหรอ เราก็เริ่มไม่โอเคแล้วค่ะ เริ่มไม่ค่อยคุยกัน เราก็เข้าไปเช็คเฟสบุ๊คเค้า ปกติไม่ค่อยเข้าไปเช็คนะคะ แต่วันนั้นอยากเช็คเฉยเลย ไปเจอผญ.คนนึงทักมาหาเค้าค่ะ ชื่ออะไร คงมีแฟนแล้วใช่ไหม เค้าก็บอกว่ามีแฟนแล้ว ยินดีที่ได้รู้จัก ผญ.ก็ขอโทษขอโพยอะไรไปเราดีใจมากค่ะ ยิ้มแก้มปริเลย เพราะในเฟสบุ๊คเค้ามีรูปเรากับเค้าเยอะอยู่เหมือนกัน
จนมาช่วงปีใหม่เค้าจะไปเที่ยวกับเพื่อน แต่เราว่าจะไม่ไปกับเค้าเพราะเราจะไปเที่ยวกับที่บ้านซึ่งเป็นจังหวัดเดียวกันแต่เป็นช่วงหลังปีใหม่ 1 อาทิตย์ เรายังไม่ได้ทำงานค่ะก็ไม่อยากขอเงินที่บ้านไป เค้าก็เข้าใจจนไปเที่ยวเค้าก็ไม่ค่อยคุยกับเราค่ะ เราก็เข้าใจเพราะเค้าไปเที่ยวอยู่กับเพื่อนเราไม่อยากกวนค่ะ เราถามอะไรไปเค้าก็ตอบนะคะ ถ่ายรูปส่งมาให้ดูปกติ จนเค้ากลับมาเริ่มไม่อยากคุยกับเรา เริ่มตั้งสเตตัสในเฟสเหงาๆเศร้าๆ เริ่มโพสต์เหมือนโดนทำให้เสียใจ เราเลยโทรไปเคลียกับเค้าค่ะเพราะเราเริ่มอึดอัดที่เป็นแบบนี้ เค้าก็ทำเหมือนไม่อยากคุยบ่ายเบี่ยงจะวางสายอย่างเดียว เราโมโหมากค่ะเลยขับรถไปบ้านเค้าในใจช่วงขับรถมีคิดแวบๆในใจว่าเค้ามีคนอื่นแน่ๆเลย พอถึงบ้านเค้าหลับอยู่ เราเลยหยิบโทรศัพท์เค้าขึ้นมาดูในไลน์ค่ะปรากฏว่าเป็นอย่างที่เราคิด
แต่ที่พีคกว่านั้นคือเค้าพาผญ.คนนึงไปเที่ยวตอนปีใหม่ด้วยกันค่ะ มีรูปผญ.คนนั้นนอนหลับ มีรูปที่เค้าถ่ายด้วยกัน ถ่ายรูปกับเพื่อน(เพื่อนเค้ารู้จักเรากันหมดค่ะ) เราเลื่อนขึ้นไปอ่านข้อความบนสุดจนถึงที่เค้าพึ่งพูดคุยทำความรู้จักกัน ผญ.คนนั้นรู้อยู่แล้วว่าเค้ามีเราเป็นแฟน แฟนเราก็ยังพูดกับผญ.คนนั้นว่าไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับรา เราไม่อยากอ่านต่อแล้วค่ะ เราชาไปหมดทั้งตัวเลยร้องไห้เหมือนจะขาดใจเลยค่ะ เค้าตื่นมากอดเราไว้เราได้แต่ถามเค้าว่าทำแบบนี้กับเราได้ยังไง เราได้แต่ร้องไห้อยู่ข้างๆเค้าจนเหมือนคนบ้าเลยค่ะ ถามเค้าว่ามีอะไรกันแล้วใช่ไหมเค้าก็ยอมรับ ซึ่งเราก็รู้อยู่แล้วแหละแค่อยากได้ยินจากปากเค้าเอง โอ้โหเหมือนโดนมีดแทงเลยค่ะ ถามเค้าว่าทำไมทำแบบนี้ คำตอบคือ เค้าเหงาเราไม่ไปกับเค้า เค้าเห็นเพื่อนๆพาแฟนไปไหนมาไหนด้วยตลอดแต่กับเราบางทีก็ไม่ได้ไปด้วยเพราะที่บ้านเราก็ไม่ชอบให้ไปนอนค้างด้วยกัน มีอนุญาตให้ไปด้วยกันครั้งนึง ที่บ้านเเรากลัวเราจะมีเรื่องท้องก่อนแต่งเพราะเพื่อนๆรอบตัวเราก็ท้องแต่งงานกันแล้วก็บ้านแตกกันเยอะค่ะ ตัวเราเองก็รับไม่ได้เหมือนกันถ้าเกิดพลาดขึ้นมาเราคิดเสมอว่าจะมีลูกหลังแต่งงานและพร้อมจริงๆเท่านั้น
พอได้สติ ก็เริ่มถามว่าไปรู้จักกันได้ยังไง เค้าบอกว่าพึ่งรู้จักกันในฟสบุ๊ค เราไม่เข้าใจว่ามันหาแฟนกันง่ายขนาดนั้นเลยหรอคะ งงอีกว่าคุณพึ่งรู้จักกันแล้วทำไมถึงกล้าชวนกันไปเที่ยวแล้วคุณผญ.กล้าไปกับคนแปลกหน้าได้ยังไง คุณรู้อยู่แก่ใจว่าเค้ามีแฟนแล้วทำไมถึงทำได้ลงคอ เราลองเข้าไปเช็คในเฟสเค้าอีกครั้งปรากฏว่า ผญ.คนนี้คือคนเดียวกับที่ทักมาหาเค้าที่เราพึ่งดีใจไปเมื่อคริสมาสต์นี่เอง เราโมโหแบบสุดๆเลยค่ะ บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้เลย มันทั้งจุก ทั้งเจ็บ เค้าส่งข้อความมาขอโทษเราสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง บอกว่ารักเราเป็นห่วงเสมอ โมโหกว่าเดิมอีกค่ะ จากนั้นไม่กี่วันเค้าก็มาถามว่ายังมีโอกาสกลับไปเป็นเหมือนเดิมรึเปล่า ใจเราสั่นมากค่ะใจนึงอยากกลับไปเพราะคิดถึงเค้ามากแต่อีกใจคือไม่อยากเจ็บอีกแล้ว พอคุยกันเค้าก็มาพูดใหม่ว่าใจนึงอยากกลับมาแต่อีกใจกลัวนอกใจเราอีก ไม่อยากทำให้เราเสียใจอีกแล้ว อื้อหืมหล่อมากเล๊ยยยย!!!! เราเกลียดเลยค่ะเลยบอกเค้าไปว่า เราไม่เอาแล้วเราควรได้คนที่ดีกว่านี้มาเป็นพ่อของลูก เราตัดจบทุกอย่างแต่ก็ยังเสียใจร้องไห้จนถึงทุกวันนี้
ตอนนี้ก็ยังทำใจไม่ได้กับเรื่องที่พึ่งเจอแต่ก็มีเพื่อนคอยให้กำลังใจค่ะ