เกริ่นก่อนนะคะว่า จขกท อายุ 24 เป็นคนเกิด ตจว. และ โตใน ตจว.ค่ะ ตจว.ในที่นี้คือไม่ใช่โซนเมืองนะคะ เป็นโซนชายแดนจังหวัด 20.00คือทุกคนปิดบ้านกันหมดแล้วตอนกลางคืนน่ากลัวมาก และกว่าจะเข้าถึงบ้านลึกมากก เวลาจะหาซื้อของดีๆต้องเข้าไปหาในตัวเมืองตลอด ส่วนพ่อเป็นคนกรุงเทพและแต่งกับแม่เลยมาอยู่ที่นี่ ส่วนแม่เป็นคนที่นี่เข้าไปทำงานที่กรุงเทพสมัยวัยรุ่นค่ะ
เมื่อประมาณอายุ 19 จขกท. ได้ไปเรียนม.เอกชนชื่อดัง พักอาศัยอยู่แถวชานเมือง แต่ความสะดวก สบายครบครัน ทางด่วนและเส้นทางตัดผ่านค่อยข้างเยอะ มีเข้าไปเที่ยวในตัวเมืองบ้างเป็นครั้งคราว เราเห็นแล้วเราชอบมากค่ะ เห็นความแอคทีฟของคนที่อาศัยอยู่แถวนั้น ความเจริญก้าวหน้า เป็นเมืองที่ไม่เคยหลับ มีแสงไฟตลอด 24 ชม. หาซื้ออะไรก็ง่ายไม่ต้องขับรถไปไกล
หลังจากเรียนจบพ่อกับแม่ก็ตามกลับมาบ้านค่ะ
เราอยู่ที่บ้านแล้วเครียดๆ ความสะดวกสบายที่เคยมีมันก็ไม่มี 2ทุ่มคนที่นี้ปิดบ้าน มันน่ากลัวและดูเหงาๆมาก เวลาหิวช่วง2ทุ่มออกไปซื้อก็น่ากลัวแถมไม่มีอะไรให้ซื้อ 7-11 ก็ไกล ของกินที่นี่มีแต่รสชาติไม่ไหวมากแต่ต้องทนกินเพราะมีอยู่แค่ร้านเดียวในตลาด
คิดถึงตอนอยู่ที่โน้นมากเลยค่ะ มากจะแบบจะร้องไห้เลย
**เคยชวนคุณพ่อคุณแม่ไปซื้อบ้านใหม่แถวชานเมือง เส้นราชพฤกษ์-รังสิต หรือชานเมืองโซนอื่นๆ
ตอนแรกคุณพ่อบอกว่าเราไปไหนก็ไปนั่นแหละ พอถามคุณแม่ก็กลับโวยวายใส่เราหาว่าเราอยากให้เงินในตัวเมืองมากกว่า ซึ้งคุณแม่จะไม่ค่อยเข้าใจเราเวลาปรึกษาปัญหาชีวิตก็จะทะเลาะกับคุณแม่ตลอด เลยสนิทกับคุณพ่อมากกว่าคุณแม่**
และมีอีกอย่างคน ตจว.ก็จะชอบขิงเรื่องทองกัน เราอยู่ กทม เราไม่ใส่ทองก็ไม่มีใครมองเราเหยียดๆ กลับมาอยู่ ตจว ไม่ใส่ทองจะมีคนมองเหยียดๆตลอดตรงนี้ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ไม่ใส่ไม่ได้แปลว่าไม่มีนินา
วันนั้นเราตาอักเสบเป็นตาแดงค่ะ ปกติอยู่ กทม.เราก็จะใส่แว่นดำก็ไม่มีใครมองเราว่าแปลกเลย พอใส่ที่ ตจว.ออกไปซื้อของเข้าบ้านที่โลตัส คนมองและชี้มาทางเราเหมือนเราทำอะไรผิดมาก ประมาณนั้นเลยค่ะ
เคยปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็เจอลักษณะนี้เหมือนกัน แต่แม่เพื่อนเค้าเข้าใจค่ะเลยให้เพื่อนเก็บตังค์ซื้คอนโดเองฃ
ส่วนเราทำธุรกิจที่บ้านแต่ไม่ได้เงินสักบาท อยู่ที่นู้นเราเคยทำงาน MC เคยยืนงานมอเตอร์โชว์ 10วัน 30,000
มาช่วยงานที่บ้านแม่ไม่ให้ค่าเหนื่อยเลยค่ะ ท้อใจมาก เรามีแพลนจะขยายธุรกิจของที่บ้านด้วย ก็จะต้องเหนื่อยมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้เงินเหมือนเดิม เราเลยไม่รู้ว่าจะทำเพื่ออะไร จะเหนื่อยเพิ่มเพื่ออะไรค่ะ
ลืมบอกไป จขกท. เป็นลูกสาวคนเดียวค่ะ
ถ้าแท็กมั่วต้องขออภัยด้วยนะคะ
เราชอบชีวิตชานเมือง ส่วนแม่ชอบชีวิตแบบตจว. เราผิดมากหรอ??
เมื่อประมาณอายุ 19 จขกท. ได้ไปเรียนม.เอกชนชื่อดัง พักอาศัยอยู่แถวชานเมือง แต่ความสะดวก สบายครบครัน ทางด่วนและเส้นทางตัดผ่านค่อยข้างเยอะ มีเข้าไปเที่ยวในตัวเมืองบ้างเป็นครั้งคราว เราเห็นแล้วเราชอบมากค่ะ เห็นความแอคทีฟของคนที่อาศัยอยู่แถวนั้น ความเจริญก้าวหน้า เป็นเมืองที่ไม่เคยหลับ มีแสงไฟตลอด 24 ชม. หาซื้ออะไรก็ง่ายไม่ต้องขับรถไปไกล
หลังจากเรียนจบพ่อกับแม่ก็ตามกลับมาบ้านค่ะ
เราอยู่ที่บ้านแล้วเครียดๆ ความสะดวกสบายที่เคยมีมันก็ไม่มี 2ทุ่มคนที่นี้ปิดบ้าน มันน่ากลัวและดูเหงาๆมาก เวลาหิวช่วง2ทุ่มออกไปซื้อก็น่ากลัวแถมไม่มีอะไรให้ซื้อ 7-11 ก็ไกล ของกินที่นี่มีแต่รสชาติไม่ไหวมากแต่ต้องทนกินเพราะมีอยู่แค่ร้านเดียวในตลาด
คิดถึงตอนอยู่ที่โน้นมากเลยค่ะ มากจะแบบจะร้องไห้เลย
**เคยชวนคุณพ่อคุณแม่ไปซื้อบ้านใหม่แถวชานเมือง เส้นราชพฤกษ์-รังสิต หรือชานเมืองโซนอื่นๆ
ตอนแรกคุณพ่อบอกว่าเราไปไหนก็ไปนั่นแหละ พอถามคุณแม่ก็กลับโวยวายใส่เราหาว่าเราอยากให้เงินในตัวเมืองมากกว่า ซึ้งคุณแม่จะไม่ค่อยเข้าใจเราเวลาปรึกษาปัญหาชีวิตก็จะทะเลาะกับคุณแม่ตลอด เลยสนิทกับคุณพ่อมากกว่าคุณแม่**
และมีอีกอย่างคน ตจว.ก็จะชอบขิงเรื่องทองกัน เราอยู่ กทม เราไม่ใส่ทองก็ไม่มีใครมองเราเหยียดๆ กลับมาอยู่ ตจว ไม่ใส่ทองจะมีคนมองเหยียดๆตลอดตรงนี้ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ไม่ใส่ไม่ได้แปลว่าไม่มีนินา
วันนั้นเราตาอักเสบเป็นตาแดงค่ะ ปกติอยู่ กทม.เราก็จะใส่แว่นดำก็ไม่มีใครมองเราว่าแปลกเลย พอใส่ที่ ตจว.ออกไปซื้อของเข้าบ้านที่โลตัส คนมองและชี้มาทางเราเหมือนเราทำอะไรผิดมาก ประมาณนั้นเลยค่ะ
เคยปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็เจอลักษณะนี้เหมือนกัน แต่แม่เพื่อนเค้าเข้าใจค่ะเลยให้เพื่อนเก็บตังค์ซื้คอนโดเองฃ
ส่วนเราทำธุรกิจที่บ้านแต่ไม่ได้เงินสักบาท อยู่ที่นู้นเราเคยทำงาน MC เคยยืนงานมอเตอร์โชว์ 10วัน 30,000
มาช่วยงานที่บ้านแม่ไม่ให้ค่าเหนื่อยเลยค่ะ ท้อใจมาก เรามีแพลนจะขยายธุรกิจของที่บ้านด้วย ก็จะต้องเหนื่อยมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้เงินเหมือนเดิม เราเลยไม่รู้ว่าจะทำเพื่ออะไร จะเหนื่อยเพิ่มเพื่ออะไรค่ะ
ลืมบอกไป จขกท. เป็นลูกสาวคนเดียวค่ะ
ถ้าแท็กมั่วต้องขออภัยด้วยนะคะ